Flotsam and Jetsam - No Place for Disgrace - 2014 (2014)

Eerlijk is eerlijk, ik kan nu niet zeggen dat ik hier meer aan beleef dan aan de 1988 versie. Ik beleef er overigens ook niet minder aan. De verschillen zijn wel hoorbaar, maar de essentie is niet daadwerkelijk verlegd. De furie is eruit beetje gehaald en is wat rust voor terug gekomen. Om daar nu de hele CD opnieuw voor op te nemen? Nee, dit voegt me te weinig toe.

Eerlijk is eerlijk, altijd toch? Ik verkies de oude uitvoeringen maar wellicht heeft nostalgie daar mee te maken. Ik snap ook het nut niet van deze heruitgave want dit is niet hun beste album, dat is hun eerste met een driftige bassist als gids doorheen de nummers. Toch is dit verre van slecht gedaan, geen enkel moment heb ik zin om dit voortijdig af te breken. Voor mij is dat een teken dat de nummers overeind blijven en toch, Doomsday for the Deceiver... dat blijft voor mij nog altijd machtig en prachtig.

Ai, ai, ai. Waarom kruist dit mijn pad? Staan die gasten dan niet stil bij hun eigen albumtitel? Dit was echt nergens voor nodig. Geen moment wordt de drive van het origineel benaderd. De Flotsam boys moesten zich eens niet laten leiden door de critici en gewoon eens verder gaan waar het volwassen en sterke Drift ophield.