One Clueless Friend - From the Sea (2014)

Al jaren, in verschillende projecten, is de grote man achter One Clueless Friend actief in de muziekwereld. Maar nu is hij eindelijk waar hij moet zijn en levert hij zijn debuutalbum af op King Forward Records, in samenwerking met Rebel Music. Het album is doorspekt met invloeden uit andere stijlen waarmee hij zich de afgelopen 15 jaar bevriend heeft. Stijlen als reggae, techno en dub, waardoor dit album moeilijk in een hokje, of een genre te plaatsen is.

Het album begint met de song 'Clockwork', dat dit album heel rustig opent. De zachte basgitaar op dit nummer klinkt een beetje als een neuriënde harmony vocal. Op het tweede nummer, title song "From The Sea" neemt de bas een stuwendere rol in, en wat heeft dat nummer een lekkere brug, zeg!
Het derde nummer kenmerkt zich door een lieflijke gitaarpartij maar met een vrij duistere tekst. De 'submarine control panel' geluidjes zijn aanvankelijk even wennen maar werkt uiteindelijk heel goed in het nummer.
Voor hij aan het vierde nummer begint geeft One Clueless Friend aan dat hij eindelijk 'the hang of it' begint te krijgen.
Er volgt een vrolijk liedje dat tot nu toe de grootste stijlbreuk op het album is, maar het volgende nummer, "Twisted", leidt met een wat meer techno-achtige sound wéér een heel ander geluid in. Dit is wellicht het meest dansbare nummer tot nu toe.
Nummer zes is weer een meer akoestisch nummer zonder al te veel opsmuk dat een lekker zomers sfeertje neerzet. De overgang naar het epische "Pristine Eyes" vind ik wat groot maar het is dit nummer dat na een aantal luisterbeurten mijn favoriete nummer op de plaat is.
Het daarop volgende "Crimson Moon" is met zes minuten het langste nummer op de plaat en ook weer een ontdekkingsreis langs verschillende stijlen. Ondanks de duur van het nummer verveelt het geen enkel moment.

Dan komt 'Doll'. Ik vind het moeilijk hier iets over te schrijven. Dit nummer ken ik al langer en ik ken het verhaal achter het nummer. De banjo op dit nummer zit er met een reden maar ik weet niet precies wat ik er van vind: in lijn met de productie van het hele album vind ik de banjo hier voor het eerst een stijlbreuk in de productie dat me tegenstaat. Met de achtergrond in gedachte is "Forrest's Edge" een prachtige manier om dit nummer op te volgen. Een nummer om even te verzinken in treurnis, maar ook een heel mooi nummer op zichzelf.

We blijven niet te lang in deze sfeer hangen want "The Bones" wekt de luisteraar weer op hoewel de tekst nu niet bepaald opmonterend is. Toch nog even een terugval naar de treurnis met "China Face". Dit lied, met zijn meer opbeurende refreintje heeft altijd een soort hypnotiserende werking op mij.
Qua productie is dit lied (op Akureyri na) waarschijnlijk het meest sobere op het album waardoor het als op-één-na-langste nummer op het album misschien wat verveelt tijdens de casual luisterbeurt, maar ik wil je aanraden jezelf eens in dit lied te durven verliezen.

Het voorlaatste lied, "Bird in Flight", helpt je weer uit je trance te halen. Een lied met bepaald geen vriendelijke tekst. Zware verwijten maakt One Clueless Friend hier zelfs in een lied dat niet direct zo agressief klinkt. Als je geoefend had met jezelf in de muziek te verliezen is Akureyri het moment je te bewijzen: "set your soul free", predikt One Clueless Friend in dit lied dat is vernoemd naar een plaatsje in IJsland waar hij zelf een geestbevrijdende ervaring beleefde. Sluit je ogen en laat je meeslepen door de klanken van de piano terwijl je je een IJslands landschap voorstelt waar het kalme water langzaam tot je middel stijgt... En neem daarna weer rustig de tijd terug te keren in deze wereld.

Door de diverse productie is dit een album dat je nog tijden lang nieuwe dingen laat ontdekken. Dit is misschien ook een gevaar dat in dit album ligt: dat door de enorme verschillen in stijl kunnen geïsoleerde nummers niet zo goed blijven hangen. Wat mij betreft is dit wel het best geproduceerde album dat ik de afgelopen tijd heb gehoord! Toch is het ook heel open en toegankelijk gemixt waardoor het geen 'hard labour' is om dit album te beluisteren. Eén ding kunnen we in de woorden van One Clueless Friend zelf in "Pristine Eyes" wel concluderen over dit album: "this will never be the same".