The Birthday Party - Mutiny / The Bad Seed (1989)

Hoe zeer ik ook dol ben op Nick Cave & the bad seeds, The birthday party heeft me nooit zo kunnen boeien. 2,5*

Deze cd is een mix van de EP's Mutinity en The Bad Seed. Ik ken alleen de eerste, en daarvan vind ik vooral Swampland een fantastisch nummer. Cave brult als bezeten door de duivel, op een opzwepend ritme. Waarover hij brult is moeilijk te verstaan.
Ik zal de lyrics eens opzoeken. Ook mooi is het tergende Jennifers Veil.

Neemt u mij niet kwalijk. Maar dit is het hoogtepunt (en tevens het eindpunt) voor de B-party. En daarmee gelijk het hoogste hoogtepunt in het imposante oeuvre van Cave. Dank u.

Hands up who wants to die

En 1 van de laatste omissies in de Nick Cave-discography is vanaf vandaag ook weggewerkt.
De laatste twee EP's van The Birthday Party gebundeld op 1 CD-tje.
Behoorlijk goede EP's zijn het.
Wel iets minder ruig en -toegeven- ietsje minder briljant- dan het voorgaande album Junkyard.
Deep In The Woods is zelfs top 10 Birthday Party nummer.
Een intens horror-blues-nummer.

Hierna hief The Birthday Party zich op en volgde nog een lange solo-loopbaan van Nick Cave.
Maar dat moge een bekend verhaal zijn.

Geloof dat ik nu dus alleen Let Love In nog eens aan moet schaffen of in ieder geval moet beluisteren.
En we hebben ook niet alle Cave-albums bewaard hoor.
Platen als Murder Ballads en Nocturama vond ik vrij magertjes.

Toptracks: Fears Of Gun, Deep In The Woods, Pleasure Avalanche

Jennifer's Veil!!!

Ja, wat een fantastisch nummer is dat toch.

Aardig weetje is dat het nummer gebaseerd is op de "Tritone" a.k.a. het duivelsakkoord waarvan de bekendste exponent waarschijnlijk het nummer Black Sabbath van de gelijknamige band is , zoals wel meerdere Metal-acts (bijv. Judas Priest) veel van de Tritone gebruik maken of maakten.

In de 16e en 17e eeuw werd het gebruik van het duivelsakkoord zelfs verboden door Paus en Kerk. Niet alleen klinkt het evil en luguber - vanwege de diminished fifth is er een dissonante klank - maar ook omdat die klankbepalende vijfde toon nu exact halverwege een octaaf ligt met precies zes halve tonen naar boven en zes naar onderen tot aan de grondtoon.
Kennelijk waren dit wat teveel zessen naar de smaak van de Rooms-Katholieke Vaders.

Spekkie voor de Satan-worshippers van de Metal natuurlijk.
En misschien omdat het Verjaardagsfeest ook nogal eens beticht werd van het hebben van een direct-line to hell vond grote vriend Rowland S. Howard (R.I.P.) het waarschijnlijk wel een goeie grap om het duivelsakkoord eens ergens tussen te smijten.

Feit blijft; zowel het nummer Black Sabbath als Jennifer's Veil zijn steengoed.
Heaven help us...