Houseband - Sympatico (1977)

Deze debuutplaat van de Houseband is gestoken in een hoes van striptekenaar Joost Swarte).

Erg lekker album met de singles 'Dancing Shoes' en 'Don't Loose Your Love'.

Nederlandse funk uit de jaren 70. Dat bestaat ook.
Deze groep rond Peter Smid en Harry Hardholt deed het.
Het leverde 2 hits op, het aanstekelijke Dancing Shoes en Don't Loose Your Love dat door zangeres Floor van Zutphen naar een hoger plan wordt getild.
Hey Pocky-A-Way is een cover van The Meters en kan er zeker mee door.
Verder ook nog 2 covers van Doctor John te weten Mardi Gras/Qualified achter elkaar door.
Ook Houseparty doet wat het moet doen.
De uitsmijter en beste nummer van de plaat Time Is Right swingt echt als de strakke neten.
Even voor de duidelijkheid: Dit is dus old-skool funk, gebracht door allemaal witmannen en in die zin (ook muzikaal) enigszins vergelijkbaar met de Average White Band.
Op vinyl.
Leuke hoes.

Aanstekelijke funkplaat. Niet helemaal mijn ding maar voor de liefhebbers misschien een aanrader?!

Ik vind het eigenlijk wel leuk dat jorro op zijn zoektocht aan de hand van de Oor-jaarlijstjes allerlei halfvergeten platen uit (in dit geval) 1977 in de updates laat langskomen. De jaren 1976/1977 staan in mijn levensgeschiedenis te boek als de jaren waarin ik me - na enkele jaren van voornamelijk singles - vrij nadrukkelijk op de aanschaf van albums ging richten.

Niet dat ik alles ken wat er in die Oor-jaarlijstjes langskomt, verre van zelfs. Maar deze koester ik nog steeds. Een zeer verdienstelijke debuutplaat van de merendeels blanke funkband die destijds de huisband van de Amsterdamse poptempel Paradiso vormde. Vandaar de naam ongetwijfeld; met de toen nog niet eens bestaande muziekstroming house heeft dit gezelschap niets van doen. En een houseparty was toen ook heel wat anders als in de jaren negentig...?

Een plaat die bovendien twee fikse hits opleverde in de vorm van het funky Dancin' shoes en het tragere, van een losse swing voorziene Don't loose your love. Ook de rest van het album deugt, en dat is toch een knappe prestatie. Je hoort dat de band door zijn live-ervaring prima op elkaar is ingespeeld en een ambachtelijke mengsmering van funk, disco en aanverwante muziekstijlen ten beste geeft. En ik ben het met Dibbel eens: ze bewaren het beste nummer voor het laatst.

De opvolger had veel meer New Orleans-invloeden en was daardoor wat aparter, maar per saldo minder geslaagd, ook in commercieel opzicht. Ik heb deze LP nog, maar zou 'm best nog eens op CD willen hebben. Maar dat is ongetwijfeld een utopie, inde wetenschap dat heel veel Nederpop het CD-tijdperk überhaupt niet gehaald heeft...

Met die prachtige Joost Swarte hoes wil je deze toch alleen maar op plaat hebben.

Zit wat in, ja. Die prachtige hoestekening zou in een CD-versie niet erg tot z'n recht komen. Dikke kans dat, wanneer ik 'm alleen op CD zou hebben, ik hem ook graag op vinyl zou wensen. Maar die heb ik dus (gelukkig) al.

Het was meer een algemene verzuchting dat zoveel mooi materiaal van Nederlandse bodem nooit de transitie naar CD heeft gemaakt. En dat vind ik toch vaak wel jammer. Enfin, ik slinger mijn platenspeler nog maar eens aan...

Ik merk trouwens vaak op tweedehands platenbeurzen en in -winkels dat die hoes (en ook die van de opvolger, die ik eveneens bezit) dit album vaak toch wel een meerwaarde geeft. Letterlijk: er wordt vaak meer dan gemiddeld voor gevraagd omdat het ook een gewild object is bij verzamelaars van Joost Swarte.