I Mother Earth - Dig (1993)

Alweer bijna 30 jaar oud dit plaatje waarvan ik mij kan herinneren dat de media hier relatief positief over waren. In Nederland en Europa is dit bandje echter nooit opgepikt. In Canada, het thuisland van de heren, deden ze het goed en ook in de VS was er wel enige animo voor dit collectief. De muziek is echter niet voor 1 gat te vangen en dat maakte mij in 93' des te nieuwsgieriger. Mede ingegeven door de recensies van destijds; veel percussie, gestoei met ritmes en het toevoegen van diverse niet alledaagse instrumenten maken Dig tot een intrigerende cocktail. De basis is alternatieve rock/metal maar kijk niet op van een jazzy intermezzo, een bluesy solo hier en daar of lichte psychedelische effecten en dat allemaal op 1 plaat. Hoogtepunten te over; het overrompelende en lekker ''groovende'' Levitate, het loom wiegende So Gently We Go, het door gitaarsolo's doorspekte Lost My America of juist het stuwende Rain Will Fall met een haast fusionachtig middenstuk. Het is jammer dat de heren een aantal songs net te lang doorvoeren, met bijna 70 minuten klokt de schijf te lang, echter als de plaat langs je heen is gegleden ben je bekaf. De vele indrukken, de potpourri aan stijlen en invloeden maken het tot een fraaie maar intensieve luisterervaring. O ja; de productie is ook nog eens om door een ringetje te halen. I Mother Earth had wel op wat meer (h)erkenning mogen rekenen wat mij betreft, maar dat is een andere discussie. Dig nodigt uit tot luisteren, de breed en avontuurlijk geïnteresseerde rockliefhebber kan hier geen buil aan vallen.

In Nederland heeft dit bandje nooit enige voet aan de grond gekregen.
Deze Canadese rockband was zeker in de beginjaren niet voor 1 gat te vangen. De alternatieve rock/metal was doorspekt met dwarse ritmes, stuwende percussie en psychedelische elementen.
In principe is het een plaat van zijn tijd, er waren immers begin jaren 90 meer bands die niet vies waren van muzikale kruisbestuivingen en het avontuur aangingen.
Het feit dat Dig bij vlagen ook nog eens ontoegankelijk van aard is zal groot commercieel succes in de weg hebben gezeten, nog los van het feit dat de band in Europa totaal niet in de 'markt' werd gezet.
Desalniettemin is het een prachtalbum.
De productie is om door een ringetje te halen, de psychedelische en atmosferische details herinneren aan eind jaren 60, maar de heren weten dit fijn te vertalen naar de jaren 90.
Dig is een muzikaal avontuur, het is een trip waarbij na verloop van tijd zich steeds meer details voor je ogen ontvouwen, een prachtplaat.