Gladys Knight & The Pips - The One and Only... (1978)

Voor mij een interessant album van Gladys Knight & The Pips, voornamelijk omdat ze hier mijn all-time favoriete Diana Ross nummer coveren. Dat is dan ook gelijk het openingsnummer, namelijk 'Sorry doesn't always make it right'. Het blijft een prachtig liedje (één van de mooiste nummers ooit voor mij!), maar de bezieling en de ingetogenheid die Diana in het nummer legde, mis ik hier gewoon. Het heeft te weinig soul, ze hebben er haast een swingend "party-nummer" van gemaakt, en dat vind ik erg jammer. Ze hadden er ook beter met hun handen van af moeten blijven.
De rol die producent Van McCoy bij hun vorige album ('Still together') kreeg werd hier beperkt; hij produceerde slechts twee nummers op dit album. Eén van die twee nummers werd wel de grootste hit van dit album en dat is 'Come back and finish what you started'. Wat mij betreft één van de hoogtepunten op dit album, dat voorzien is van dat bekende Van McCoy-sausje en daarnaast ook nog steeds ontzettend verfrissend klinkt.
Een ander interessant nummer op dit album is de titeltrack. Volgens mij hebben zij dit nummer gecoverd van "onze" eigen Maggie MacNeal. Ik weet het niet zeker aangezien beide versies in 1978 voor het eerst werden uitgebracht, maar de Nederlandse Maggie (ofwel Sjoukje Smit) mocht dit nummer als titelsong inzingen voor de gelijknamige film. In ieder geval een mooie ballad met een prachtige tekst. Ik vind deze iets mooier dan de versie van Maggie MacNeal.
De ballads 'All the time' en 'Butterfly' vind ik ook een mooi nummers op deze plaat. Het vlotte 'It's a better than good time' heeft ook wel wat, de bombastische instrumentatie en de catchy tekst zorgen zeker voor een memorabel moment. Daarnaast zijn de snelle zangpartijen naar mijn idee voorlopers van de latere "raps". Datzelfde is van toepassing voor het retestrakke 'Saved by the grace of your love'.
Ook bij dit album kan ik niet anders dan een ruime voldoende geven. Wederom vanwege het vooruitstrevende geluid dat deze plaat uitademt. Erg knap en bijzonder. Voor eenieder die van lekkere floorfillers houdt, is dit album namens mij een goede aanbeveling.
Wat misschien leuk om te vermelden is, is dat afzonderlijk zowel Gladys Knight als The Pips in datzelfde jaar albums uitbrachten. 'Miss Gladys Knight' was het eerste solo-album van Gladys Knight, en 'Callin' was het tweede album van The Pips.

Ik draaide de versie van Maggie MacNeal afgelopen weekend weer eens, en kwam er toen al googlend pas achter dat het de titelsong van een Amerikaanse film is. Het lijkt er inderdaad op dat 'onze' Maggie er net iets eerder mee was, maar ook ik vind de versie van Gladys net iets beter.

Ik vind dit een mooi album, dat ik al te lang niet meer heb gedraaid. Of het album een vooruitstrevend geluid had voor het verschijningsjaar 1978 waag ik overigens te betwijfelen. Het paste in die tijd, maar Van McCoy had soortgelijke producties al enkele jaren uitgegeven, dus in die zin liftte deze plaat gewoon mee op wat toen trendy was.

Een paar jaar later was dit soort 'violen-discosoul' echt een beetje passé, al vind ik dit los daarvan nog steeds een aangenaam album. En hoewel ze voor mij onlosmakelijk aan de jaren zeventig verbonden zijn, bljf ik de productie en arrangementen van dit album, met name op de nummers van Van McCoy, nog steeds om je vingers bij af te likken.