I Mother Earth - Blue Green Orange (1999)

Het derde album van I Mother Earth en het eerste zonder zanger van het eerste uur; Edwin.
De honneurs worden nu waar genomen door Brian Byrne, een redelijke zanger maar ook minder opvallend dan zijn voorganger. Edwin zat af en toe tegen het onaangename aan maar zijn zang had tenminste wel karakter, van Byrne gaan er 12 in een dozijn.
Dan de plaat; Blue Green Orange is net een tandje toegankelijker in vergelijking met zijn 2 voorgangers.
Niet dat de heren met dit schijfje destijds de albumlijsten wilden bestormen, daar is de alternatieve rock met tegendraadse ritmes veel te dwars voor.
Daar zit hem ook direct het knelpunt van Blue Green Orange, de heren weten ontegenzeggelijk een fraaie sfeer neer te zetten, voelen goed aan welke song een bepaald arrangement nodig heeft, maar schieten tekort in de grote lijnen.
Af en toe heb je het idee naar jamsessies te zitten luisteren, naar ideeën die onuitgewerkt op plaat zijn gezet. Soms levert dat hele fijne momenten op, maar veel vaker schieten de heren richtingloos voorbij. Frustrerend bandje dat I Mother Earth.