Warrior Soul - Salutations from the Ghetto Nation (1992)

Lekkerrrrrrrrrrrrr

Vreemd dat dit niet meer wordt gewaardeerd, zeer onderschatte plaat, gewoon een keer luisteren, lekkere muziek met zeer scherpe teksten.

Deze vind ik wel de beste van Warrior Soul.

Kory Clarke heeft echt een heerlijke stem.

Heerlijk recht voor z'n raap rockalbum met een vet punksausje overgoten. Ook de teksten zijn erg scherp inderdaad, zoals je ze bij menig punkbandje tegenkomt.

Ik denk idd de beste van warrior soul, alhoewel de 2 voorgangers ook niet onderschat mogen worden....

2 nagangers ook niet trouwens

Dit album van afgelopen week Het Rock Album van de Week.

Nummer 7 tot en met 11 vind ik niet veel aan en dus ook overbodig.
Afsluiter Ghetto Nation als beste nummer van deze schijf.
De overige nummers vind ik goed genoeg om 3,5 * voor deze schijf te geven.

Lekker album!
Echte 90s band (de hoes heeft echt die vormgeving die begin jaren 90 hip was) die nooit echt is doorgebroken ondanks dat ze destijds flink gepusht werden.

Inderdaad een lekker album. Ik kan mij de videoclip nog herinneren van 'Love destruction'. Lekker vuig, smerig maar toch ook een melodieuze twist in het nummer. De band had met dit album hun creatieve piek bereikt. Van punk tot trash en alles dat wat daartussen zit kwam terug op deze plaat. Vergeet de 'hair metal' bandjes uit dezelfde tijd en geef dit album nog eens een kans, je zult niet teleurgesteld worden.

Net als de voorganger, lekkere trash punk rock.

De voorganger (of eigenlijk voorgangers) was van hetzelfde niveau. Je beschrijving komt goed overeen en dan nog had Warrior Soul de klasse om de melodie nooit uit het oog te verliezen. Topband

Een plaat uitbrengen met de regelmaat van de klok, zeker begin jaren 90 was dat bij veel bands geen uitzondering. Twee jaar na het debuut komen de heren alweer met de 3e worp. En wederom is het uitstekende plaat gebleken. In tegenstelling tot de eerste twee schijven gaan agressie en beschouwing hand in hand. Er lijkt iets meer ruimte te zijn voor bezinning. Clarke spuwt nog steeds zijn gal, Punk and Belligerent, Ass-Kickin, Trip Rider en I Love You schoppen flink kont maar de beste man neemt tevens de tijd voor wat meer introspectie. Shine Like It, The Golden Shore en The Fallen vormen songs die een ander inkijkje geven van de wereld van Clarke. Hoewel zeker prima nummers duren beide songs mij echter wat te lang. Mijn voorkeur gaat uit naar de opener, wat een riff en solo's, een 'killersong'. Het rechttoe en rechtaan karakter van Blown gaat er ook in als koek. Favoriet blijft echter The Party, de wijze waarop Clarke op tekstueel gebied de Amerikaanse republikeinen te kakken zet is weergaloos en eigenlijk actueler als ooit.
Zo vormt Salutations van de 3 tot nu toe verschenen platen de beste en ook meest gevarieerde in mijn ogen. In een betere wereld....

Tussenstand:

1. Salutations from the Ghetto Nation
2. Drugs, God and the New Republic
3. Last Decade Dead Century

Heerlijk plaat. Vroeger toen ze het voorprogramma waren van Metallica vond ik het helemaal niets. Ik kan het nu wel waarderen. Ik heb ze toen waarschijnlijk geen eerlijke kans gegeven omdat ik toen echt in de metal zat.
Niveau van alle nummers is prima met 2 ongelofelijke uitschieters. Love Destruction en Ghetto Nation zijn super!!

Warrior Soul, typisch een voorbeeld van een band die door de media (de Republikeinse uitgezonderd) alom werd geprezen. Non-conformistisch, rebellerend en met teksten die tot nadenken stemmen. Het grote publiek dacht daar echter anders over, een trouwe schare fans maar altijd opererend in de marge. Weliswaar vind ik songteksten gemiddeld genomen niet zo interessant - het gaat mij hoofdzakelijk om het muzikaal gebodene - maar Warrior Soul was zo'n band bij wie de boodschap bij mij extra binnenkwam. Alle rechtse puriteinse rakkers uit het politieke klimaat van destijds - lees Reagan en Bush aanhangers - krijgen een veeg uit de pan. Die boodschap wordt voorzien van een stevig kader, de mix van punk en metal werkt uitstekend, de plaat kent een heerlijke drive en de heren delen flinke hoeken uit. Er wordt gas teruggenomen met The Golden Shore en The Fallen, twee songs die goed in elkaar steken maar voor mijn gevoel ook te lang aanslepen. Mijn voorkeur gaat uit naar de nummers waarbij de adrenaline gaat stromen, vuige krakers als Blown, Punk and Belligerent, Ass-Kickin, The Party of de titelsong, nummers waar mijn rock'n' roll hart sneller van gaat kloppen. Waarom het succes is uitgebleven blijft wat raadselachtig, met Salutations stonden alle seinen op groen om te gaan oogsten. Was het de ''houthakkersstroming'' van dat moment, was de boodschap te drammerig, kon men de band niet in een hokje stoppen, het is koffiedik kijken. Een band als Rage Against the Machine zou in hetzelfde jaar furore gaan maken met een haast identiek verhaal als Warrior Soul. Clarke zou met The Space Age Playboys in 94' nog een prima album maken, hierna doofde het heilige maar vooral het muzikale vuur. Blijft over het magnum opus van de heren; deze worp, waarbij de heren op de toppen van hun kunnen presteren. De heerlijke gitaarsolo's van Ricco, de dwingende baslijnen van McClanahan, de drumslagen van Evans en tenslotte de vuige vocalen van Clarke, beter zou het niet meer worden. Een plaat om te koesteren en die in mijn ogen een beter lot had verdiend.

Klasseplaat van Warrior Soul. Of het nu het obstinate Punk And Belligerent of het knallende Ass Kicking is, of het meeslepende Golden Shore (hallo Bon Jovi) is, de band rondom Kory Clarke houdt je in zijn greep met de mengelmoes van hardere alternatieve stromingen.
Je krijgt het gevoel dat ze alles geven en dat de zweetdruppels uit je speakers komen sijpelen. Geweldige energie en puntgave songs. Het staat nog steeds als een huis.

In een ver verleden zag ik de clip van Love Destruction voorbij komen bij Headbanger's Ball. Het was laat op de avond en het nummer evenals de bandnaam bleven mij hangen.
Een paar jaar later (we hebben het over begin jaren 90) stapte ik de plaatselijke platenzaak binnen om even rond te neuzen.
Een kleine winkel die op zijn kortst gezegd niet bekend stond om zijn aanbod van rock en metal. De laatste van Guns N' Roses stond er altijd wel, maar meer hoefde je niet te verwachten.
Wat schetst mijn verbazing; dit plaatje staat ergens in een rek, tussen Corry Konings en de Thunderdome cd's te pronken.
Voor 25 gulden durfde ik mijn zuurverdiende centjes van mijn weekendbaan hier wel aan te spenderen. Nooit spijt van gehad.
De energie, voorkomen, productie en het venijn; het is prachtig. Maar met name de wijze waarop het geheel over je wordt uitgestort vond en vind ik nog steeds uitstekend gedaan
Dezelfde reactie kreeg ik destijds ook van Skid Row's Slave to the Grind, maar dat is een ander verhaal.
Warrior Soul; geen hond kent de band maar de eerste platen van de heren blijven parels.