Warrior Soul - Chill Pill (1993)

Een minder album van Warrior Soul? Zo herinnerde ik het mij. En het stemgemiddelde wijst ook in de richting. Toch maar eens opnieuw gekocht. En wat blijkt? Prima album! Anders dan de voorgangers maar wel een heerlijke trip waarop ook nog enkele hardere nummers te vinden zijn.

Minder dan de vorige drie schijven maar desalniettemin nog genietbaar. Het laatste album voor Geffen Records, de band was de voorgaande jaren niet doorgebroken ondanks lovende kritieken van de muziekpers. De wind kwam ook uit het noord westen van de VS vanaf 91'. De trash punk van de band met als thuis basis Detroit was simpelweg niet hot, wellicht was Murphy's Law wel op Clarke en zijn mannen van toepassing, niet op de juiste plek en niet het juiste moment. Dit plaatje kent best wel een paar lekkere nummers; het gedragen Song In Your Mind, het felle Shock Um Down en het psychedelische Let Me Go zijn uitstekende songs. Hierna komt de klad er wat in en kent de schijf minder memorabele nummers hoewel I Want Some met het hakkende drumwerk nog wel het vermelden waard is. Echter qua composities legt het plaatje het af tegen de drie memorabele voorgangers, het wordt nergens slecht maar de heren hadden simpelweg de lat hoog gelegd en konden met deze worp niet aan de verwachtingen voldoen.

In tegenstelling tot de voorgaande platen vallen een paar dingen op aan Chill Pill. De plaat voelt langer aan dan de eerste drie, Clarke doet er langer over om zijn verhaal over te brengen maar nog belangrijker, het geheel klinkt een stuk minder memorabel. Afsluiter High Road en Concrete Frontier vormen daar 2 voorbeelden van, hoewel niet slecht zijn de nummers niet spannend en afwisselend genoeg om lang te blijven boeien. Als de band op de trash punk toer gaat en het niet te lang laat duren hebben de heren mijn aandacht, I Want Some, Cargos Of Doom of de waanzinnige groove van Shock Um Down dit gaat erin als koek. Echter het is te weinig om te spreken van een uitstekend album, daarvoor is het geheel toch te wisselvallig en mist het de brille van de voorgaande platen.

Tussenstand:

1. Salutations from the Ghetto Nation
2. Drugs, God and the New Republic
3. Last Decade Dead Century
4. Chill Pill

De eerste drie albums zijn zo verschrikkelijk goed , het moet een keer fout gaan. En jawel, dit album is erg eentonig en inspiratieloos en er zit ook te weinig melodie in de songs. Bij de meeste nummers ben ik na 1 minuut al helemaal klaar en heb de neiging om weer te gaan skippen.
Eigenlijk best wel jammer , want het tweede album , 'Drugs God and the Republic' vind ik zo goed , dat ie zomaar een keer in mijn top 10 zou kunnen staan.
Ik heb begrepen dat het na dit album niet veel beter werd. Zonde , want deze band verdiende veel meer waardering . Misschien dat daardoor de zin om een goed album te maken wat slinkte. Zonde. Een bittere pill.

Een zeer bittere pil inderdaad. De drummer is op een beestachtige manier vermoord in 2005 en de zanger kan absoluut niet meer zingen na een leven vol drank en drugs.

BBC NEWS | UK | England | London | Three charged over car park death - news.bbc.co.uk

Dat klinkt niet best...gatver.

Kory Clarke, na drie uitstekende albums was de koek even op. Of het te maken had met het uitblijven van commercieel succes, weinig ondersteuning van label Geffen of de vele bezettingswisselingen, maar Chill Pill benadert niet het niveau van zijn illustere voorgangers.
Clarke spuwde zijn gal over zijn platenmaatschappij en na Chill Pill werd de band de laan uit gestuurd.
Het talent om rauwe thrashy punk songs te voorzien van een melodieus randje - toch altijd al de kracht van de band - blijft hier deels achterwege.
Met Schock Um Down en Cargos of Doom schiet Clarke nog in de roos, de overige tracks missen echter wat richting en ontberen de creatieve twist om te beklijven.
Destijds vond ik Chill Pill een grote teleurstelling, inmiddels ben ik milder gestemd. Een topper vind ik het album niet, echter de cynische voordracht van Kory en de authenticiteit van de band levert bij vlagen aardige momenten op.