Cathal Coughlan - Black River Falls (2000)

Na het uit elkaar vallen van The Fatima Mansions hield Radioactive Records Cathal Coughlan nog jaren in een wurggreep. Gelukkig was Cooking Vinyl gewillig hem uit zijn isolement te helpen en boden hem aan een album uit te brengen. Ze hielpen hem ook aan ondersteunende muzikanten, waaronder Dave Gregory van XTC, de band die ook via Cooking Vinyl bevrijd was van een wurgende platenlabel.

Cathal had meerdere songs op de plank liggen en heeft hiermee een prachtig, maar wel donker album in elkaar gezet. Sommige nummers zijn cynisch, zijn stokpaardje, maar heel veel songs zijn echt droevig. Een duidelijk voorbeeld hiervan is "Dark Parlour". Het lijkt of Cathal alle frustraties over zijn eigen falen hierin heeft willen verwerken. "Dark Parlour" bevat een mooie trieste melodie, een mooie trieste tekst en wordt ondersteund door, voor mij onbekende, zangeres Dawn Kelly, wat het geheel tot het hoogtepunt van het album maakt.
Maar er staan veel meer schoonheden op "Black River Falls": "Payday", "The Ghost of Limehouse Cut", "Out Among the Ruins" , etc. etc. "The Bacon Singer" is het enige uptempo nummer, maar daarom niet minder mooi.

Bij het album "The Sky's Awful Blue" schreef ik, dat Cathal Coughlan misschien het beste vergeleken kan worden met Nick Cave. Ik zal dit nu niet herhalen, want ik las onlangs in een interview, dat hij helemaal niet blij is met een dergelijke vergelijking. Het is ook niet nodig. Deze artiest heeft een sterke eigen identiteit en daarmee ook zijn eigen plaats in de muzikale wereld verdiend.