We schrijven augustus 2007, Biddinghuizen. Mijn eerste (en voorlopig enige) Lowlands ervaring. Maar naar welke band moet je nou gaan? In het geval van de opening van het festival is dat nooit zo heel lastig, dat is er vaak maar 1-tje. En in 2007 waren dat deze Rodrigo y Gabriela, in de Grolsch-tent. Een man (Rodrigo) en een vrouw (Gabriela) met allebei een akoestische gitaar. En dat was zo ontzettend tof! Niks singer-songwriter, maar 2 metal-gitaristen die even helemaal los gingen met onder meer covers van de White Stripes, Metallica en stukjes Rage Against The Machine. En sindsdien ben ik wel een beetje fan moet ik eerlijk zeggen.
Wat deze meneer en mevrouw doen is zo bizar knap. Ook op dit album is alles weer ingespeeld door deze 2. Soms hoor je stukjes 'trom', maar dat is de duim die op de body van de akoestische gitaar ramt. En dat terwijl de vingers nog slag-gitaar spelen en er met de pink ook nog een solo uit geperst wordt. Maar op een album komt toch niet helemaal over hoe knap dat is. Dat doet natuurlijk niets af aan de kwaliteit van de nummers. Die is hier namelijk weer traditioneel hoog. Qua stijl zit het een beetje tussen rock en flamengo in, geheel instrumentaal. Torito is een vrij geniaal nummer met een goede melodie, lekker veel afwisseling en vooral naar het einde toe een erg goede opbouw. En op Sunday Neurosis horen we ineens iets nieuws: stemmen! Niet dat 1 van beide probeert te zingen, maar er wordt een audio-stukje uit (volgens mij) een film afgespeeld. Goeie toevoeging! Ook op Fram wordt je weer even om je oren geslagen met zo'n achteloos gespeelde solo, die ik zelfs in mijn dromen nog niet na kan spelen (laat staan om er ook nog bij te trommelen én slag-gitaar te moeten spelen).
De meneer en mevrouw doen het dus gewoon weer hoor. Maar dit is toch vooral iets dat je live moet gaan zien. Zaterdag 17 mei staan ze in Paradiso (Amsterdam), kaartjes kosten €30,-. Als je het album goed vindt, ga je het live echt fantastisch vinden.
Overgenomen van mijn blog:
Pat-sounds