Free - Highway (1971)

Ik moet bekennen dat ik mijn vooroordelen had bij deze band, ''All Right Now'' heeft ze op de lange termijn meer kwaad dan goed gedaan vermoed ik.

Dit album, het enige wat ik tot nu toe van ze ken, is een erg relaxed album dat pretentieloos over komt (wat mij verbaasde omdat ik las dat de band toentertijd best beroemd e.d. was). Een mooie mix van blues en rock aangedreven door de prachtige stem van Rodgers.

Overigens, volgens Allmusic is dit lang niet hun beste album, dus er staat me hopelijk nog wat te wachten

Highway is inderdaad niet het beste Free album, maar wel een 'gewoon' goede plaat. The Stealer haalde het als single niet na "Allright Now" terwijl het toch een goed nummer is.

De drie musici van de band hoorden toen echt tot het beste wat de britse popmuziek op dat moment te bieden had; helaas was het alweer een verslaving die gitarist Paul Kossof de das omdeed. Hij had een hele grote kunnen worden,

Andy Fraser was 1 van de beste pop-bassisten, met zijn prachtige typerende Gibson SG toon en klank, van vergelijkbaar niveau met Jack Bruce.

Simon Kirke een gedegen strakke drummer die misschien net niet de kwaliteit had van een Mitch Mitchell of een John Bonham, maar met z'n 3-en zorgden ze voor een goed, mooi en relaxed bandgeluid.

ja, highway is inderdaad niet het beste werk van free ,

maar zeg nu zelf , neem de nummers the stealer , het sublieme be my friend , ook love you so , en dan het enorm melancholische my brother jake ,

awel grote klasse , de rest is idd wat minder .

toch een 4

Hum-hum...... da's een Gibson EB-3 ..... de re-issue van dat model van een paar jaar geleden heet SG-Bass. Sorry hoor maar als vak-idioot kon ik het even niet laten ..........

Highway viel me destijds nogal tegen. Eigenlijk had ik alleen wat met Highway Song, Stealer en Ride On Pony. Door de jaren heen is mijn waardering voor het album gestegen omdat de opnames niet gedateerd klinken en de songs een geheel eigen charme blijken te hebben. En Free blijft mijn fave band natuurlijk ........

Free kon gewoon geen slecht werk uitbrengen. Samen met Humble Pie en Spooky Tooth wat mij betreft het beste wat er kwa bluesrock in die vroege jaren zeventig gemaakt werd. Dus na The Cream, Stones etc.
In die periode dat iedereen symfo ging maken, waren daar dus Free en gelijkgestemden die gewoon bluesrock bleven maken.

Ik kom niet uit die tijd, dus ik weet niet of het in de mode was.

Dit is duidelijk een minder album van Free.
Drie nummers springen eruit.
Ride on a Pony
Soon i will be Gone
On my Way

Ennuh The Stealer ?

Ennuh Bodie ?

Ik lees hier veel dingen over 'een minder album', maar voor mij is Highway juist het eerste album dat me echt over de streep trekt. Op een track als Be My Friend hoor ik voor het eerst ook een beetje de Bad Company-sound vormgegeven worden. Verder bevalt de productie me ook iets beter: allemaal net wat organischer en voller. De standaard-blues ritmes zijn ook echt helemaal weg en in plaats daarvan horen we vooral smakelijke rockmuziek met heel soulvol musiceren en dito zang.

Het geheel voelt in dat opzicht nog het meeste aan als een mooie verzameling troubadoursliederen. Afsluitende track Soon I Will Be Gone is daarnaast ook een verschrikkelijk mooie ballad. Enige punt van kritiek dat ik zou kunnen uiten is dat niet al het materiaal even sterk is als Be My Friend/Soon I Will Be Gone, maar dat is het dan ook. Wat mij betreft een prachtig oprecht album.

Tussenstand:
1. Highway
2. Free
3. Fire And Water
4. Ton Of Sobs

Waar Lennerts score stijgt, zakt die van mij hier behoorlijk. Ik mis de blues dus. The Stealer en Be My Friend vind ik nog wel ok, maar een Sunny Day kan me echt gestolen worden. Dat is dan weer oersaai. Het valt me verder op dat dit album zo simpel is. Dat zoetsappige moet ik ook niet hebben. Over het algemeen balanceert het op het randje van voldoende/onvoldoende. Ik vind het niet terecht om het een onvoldoende te geven, maar meer dan een zesje zit er echt niet in. Waar ik het oude werk uitdagend en lekker vind klinken, verveel ik me hier.


Tussenstand:
1. Free
2. Tons Of Sobs
3. Fire And Water
4. Highway

Free behoort tot de grote golf van Britse bands die vanaf midden jaren 60 de Amerikaanse bluesrock van een eigen draai gingen voorzien.
Van John Mayall, The Yardbirds, Spooky Tooth, Traffic, Humble Pie tot aan Led Zeppelin, men wist het conventionele blues genre van nieuwe likjes verf te voorzien.

Op de een of andere manier heeft Free mij nooit een volledig album weten te boeien. Dat ligt uiteraard niet aan Rodgers. De man is gezegend met een van de mooiste stemmen die het muziekwereldje rijk is.
Ook vanuit instrumentaal oogpunt zit het wel snor.
Wellicht zit het hem in enkele songs waarmee de heren zich niet onderscheiden.

Opener The Highway Song vormt voor mij hier al een voorbeeld van, een ronduit saai ritme en nergens komt het nummer tot volle wasdom.
The Stealer is dan alweer beter, weliswaar geen vernieuwende of inventieve blues - daar hoefde je ook niet voor bij Free aan te kloppen - maar de track dringt zich wel aan je op.
On My Way doet mij vervolgens weer helemaal niets, hier zit geen enkele spanning in.
Be My Friend vind ik dan weer een fraai geheel, volledig gedragen door de zang van Rodgers, het nummer duurt echter wel duidelijk te lang.
Vervolgens kakt de boel weer enorm in bij Love You So, ook nu weet de band de boog niet genoeg te spannen.
Dat men met Soon I Will Be Gone de plaat toch nog fraai weet af te sluiten levert alsnog een voldoende op.