Teitanblood - Death (2014)

Nostalgisch gevoel bij dit plaatje. Bolt Thrower en Carcass, beiden van heeeeel vroeger, zijn qua geluid mijn eerste referenties!
Dan ben ik al wakker!
Dan weet men ook muzikaal nog enorm te overtuigen door de bruutheid van beide bands ook nog eens tot een zeer fijne nieuwe geluidsmuur te vormen.
Ik blijf geïnteresseerd!
Hoofdje heen en weer, underground, diep gebrul, scherpe solo's

LEKKER!!

Erg nostalgisch allemaal. Een echte vooruitgang op Seven Chalices zit er niet echt in. Niettemin beukt het de roos goed uit de haren. Stelt u zich eens voor dat Sepultura qua visie nooit verder kwam dan Morbid Visions en Bestial Devastation...Ja? Heeft u hem? Voíla, u heeft de ranzige, met bloed en pus besmette kern van Teitanblood bij de kladden.

Oef, dit hakt er nogal in.

Ik kom hier toch nog even graag op terug want nadere beluistering leert dat Teitanblood wel degelijk wat is geëvolueerd sinds Seven Chalices. Nog steeds is er die primitieve sound die verwantschap toont met de hele oude Sepultura, Poison en Possessed enzo. Tegelijkertijd is het rommelige eraf en klinkt alles op Death veel gestructureerder en ook wel bij vlagen een stuk moderner. In die zin doet Teitanblood goed haar best om zich per werkstuk te onderscheiden van zichzelf. Nadeeltje is toch wel de lange speelduur. 68 minuten, verdeeld over 7 nummers vol met donder en geweld is een behoorlijke slijtageslag op de toch al zo geteisterde nekwervels. Zelfs voor mij. Ik speel hem tot nu toe altijd in gedeelten af.

Niettemin toch wel een album vol puike momenten. Vooral de sinistere knipogen naar Samael en Darkthrone in het donkere intermezzo Unearthed Veins en het daaropvolgende Burning Of Damnation Fires zorgen voor duivels genoegen bij ondergetekende.