Free - Free (1969)

Misschien niet hèt album van Free, maar wel mìjn album ........ Dit is de plaat waarop de Free-sound zich in zijn volle hevigheid aan het volk presenteerde.

Waren Walk In My Shadow en I'm A Mover al de voorbodes op Tons Of Sobs, hier worden de opnames spaarzamer ingevuld waardoor er een prachtige swingende muzikale gatenkaas ontstaat. Een unieke sound die later alleen nog een keer overtuigend gebruikt werd door Frankie Miller met Be Good To Yourself op zijn Full House album.

Het enige minpuntje op deze plaat is dat er nèt even te veel rustige nummers met akoestiese gitaar op staan en eerlijk gezegd heb ik de euphorie rond het instrumentale Monthfull Of Grass ook nooit zo begrepen .........

prachtig album van de altijd ondergewaardeerde ' free ' met misschien wel de beste zanger ever , ook kossoff en fraser waren genieen op hun instrument , beste nummers zijn i'll be creepin, free me , mourning sad mourning , songs of yesterday , mouthful of grass , ik heb wel de speciale versie waar er 19 nummers op staan !

sjees, twee berichten vóór mij....
perfecte plaat van een perfecte band. maar dat geldt ook voor fire en highway.
zo onterecht klein gebleven in de waardering!

Die drive, het durven weglaten, de leidende bas, de stuwende ogenschijnlijk eenvoudige drums, de dynamiek die daardoor ontstaat, de overal sound; uniek:I'll Be Creeping

Songs of Yesterday

Aardig album van Free.
Uitschieters
Songs of Yesterday
Broad Daylight
Woman

Wel Broad Daylight, een niet specifiek Free nummer ( want met Paul Rodgers op bas ), en geen I'll Be Creepin' ?

of trouble on double time?

Sing me a sad song and I'll be right on my way ............

Ik zat op een zonnige zondagmiddag in '69 op de vloer in de grote zaal van Paradiso op een vriend te wachten toen ze deze plaat opzetten. Andy Fraser was na een dikke 7 minuten gepromoveerd tot mijn # 1 bas-held. Hij heeft die positie nooit meer afgestaan en mijn leven is daarna nooit meer hetzelfde geweest.

RIP Andy .......

Weer een heerlijk album. Ergens voelt het wel wat unheimlich aan, want ik ken de band wel van de hits en luister vervolgens naar platen die juist als geheel heel goed werken. Ik heb dan ook de indruk dat wanneer je een nummer weg zou halen, de plaat als een kaartenhuis in elkaar stort. Zoiets dan natuurlijk.

Dit album draai ik al de hele ochtend. Inmiddels een keer of vijf voorbij gekomen en het verveelt nog lang niet. Het is genieten geblazen van de prachtige momenten die zich blijven aandienen. Het heeft echt geen zin om favoriete of minder favoriete songs aan te wijzen. Ik vind het prachtig hoe de band kalme parels heeft als Mouthful Of Grass of zich lekker verliest in bluesrockgeweld met Trouble On Double Time.

Heel prettig is ook de heldere productie. Iedere muzikant is heel eenvoudig te volgen en dan wordt ook duidelijk hoeveel kwaliteit de band in huis heeft. Tot slot: wat een prachtige hoes!


Tussenstand:
1. Free
2. Tons Of Sobs

Met zo'n track als Mouthfull Of Grass voldoet de band helemaal aan mijn wens die ik bij het beluisteren van het vorige album stelde om wat meer de dromerige kant op te gaan. Ook Broad Daylight en Mourning Sad Morning gaan hier helemaal in mee. De standaard blues is zodoende wat meer naar de achtergrond geschoven en de melodie en atmosfeer komen verder naar voren. Dit self-titled album bevalt me zodoende nog een stukje beter dan het debuut, al mis ik toch nog net echt die ene kraker of meer consistente sound die ervoor zorgt dat ik de plaat net iets hoger rate. Desalniettemin wederom een genot om uit te zitten, ik zie een verhoging in de toekomst ook best nog wel gebeuren.

Tussenstand:
1. Free
2. Ton Of Sobs

Ben geen grote kenner van Free maar dit vind ik alvast een heel goed album. Goede zanger vind ik persoonlijk. Muziek is eenvoudig maar begeleidt de nummers heerlijk. Dit album wordt alleen maar beter naarmate de luisterbeurten stijgen. Er staat me dus nog wat te wachten ... Vooral 'woman' en 'broad daylight' zijn mijn favorieten op dit album

Hun debuutalbum was al prachtig, maar deze is nog net ff wat mooier. Mourning Sad Morning, Free Me, Broad Daylight, Songs Of Yesterday, Woman en de geweldige opener I'll Be Creepin'....eigenlijk geen zwak moment op dit album. En met prachtige fluitbijdrage van Traffic's Chris Wood in Mourning Sad Morning. Niet te versmaden dit album!

Prima album waarvan vooral afsluiter Mourning Sad Morning mij erg aanspreekt. Mooi die tweestemmige zang en de dwarsfluit. Ook Lying in the Sunshine vind ik een prettig nummer. En nu we het toch over de meer ingetogen nummers hebben, ook Woman doet het bij mij goed.
Mouthfull of Grass is dan weer jammer.
Op 90 in de 100 Greatest Albums of 1969 en 112 in de 1969 chart van Best Ever Albums.
3,5*

Hoewel het voor een groep een redelijk belachelijke naam is, zal ik de naam Free nooit of te nimmer nog vergeten. Ooit was ik namelijk met een vriend in een Ierse pub aan de praat geraakt met twee (knappe) dames en op een bepaald moment speelde All Right Now op de achtergrond. Het gesprek ging toen al over verschillende soorten muziek en ik was ietwat beschonken wat aan het pochen met mijn muziekkennis. Allemaal goed en wel tot één van de twee toen aan mij vroeg of ik wist wie de groep achter All Right Now eigenlijk was en ik het antwoord schuldig moest blijven. Ik zou in de verste verte niet meer weten in welke Ierse pub we zaten of hoe de dames eruit zagen, maar ik ben de dag later wel gaan opzoeken wie in hemelsnaam All Right Now had uitgebracht. Dat bleek dus Free te zijn en hoewel ik in de 10 a 15 jaar dat ik die informatie in mijn hoofd heb opgeslagen ze nooit meer heb moeten raadplegen, vond ik het wel grappig dat Spotify mij out of the blue hun debuutplaat aanraadde. Een plaat waar All Right Now zelfs niet opstaat en ik moet toegeven dat ik een beetje weigerachtig was, want ik had altijd het gedacht dat Free een one hit wonder was. Totaal niet! I'll Be Creepin' en zeker Songs of Yesterday zijn werkelijk geweldige nummers die ik nu al hoger waardeer dan ik All Right Now ooit heb gedaan. Alleen een beetje jammer dat deze titelloze plaat (waarvan ik initieel dacht dat het het debuut was, maar het blijkt hun tweede plaat te zijn) niet altijd even goed in balans is. Zo'n Mouthful Of Grass haalt een beetje de vibe onderuit, maar langs de andere kant klinkt Woman daardoor misschien nog net wat rockender en vuiler. Het dreigende van Free Me kan ik trouwens dan wel weer waarderen. In ieder geval een album om nog eens wat vaker te draaien en een groep om wat meer van te ontdekken. Zomaar 6 platen op 4 jaar uitgebracht en qua gemiddelde score ziet dat er allemaal best lekker uit.

Je zou verwachten dat een titelloze plaat hey debuutalbum is, maar dit is de tweede. Overigens was Humble Pie's titelloze album hun derde album, dus het komt wel vaker voor.

Knappe songs, die vol overtuiging gespeeld. Het is ook een volwassen plaat, gemaakt door muzikanten die zelf niet of nauwelijks volwassen waren. Free (en Bad Company) blijven voor mij toch wel echt fantastische bands.

Interessant is dat Lynyrd Skynyrd zich heel erg lieten inspireren door Free, terwijl Free natuurlijk de (Amerikaanse) blues als uitgangspunt namen. Toch klinkt Free niet echt amerikaans (zoals bijvoorbeeld Creedence) maar wel Brits (zoals Humble Pie en Cream).

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Britse bands en artiesten vs Amerikaanse bands en artiesten