Scott H. Biram - Nothin' but Blood (2014)

Hij staat nu op, dit is nu al bijna album van het jaar. In ieder geval van het eerste half jaar. Lekker rauw gitaargeluid, zompige blues en doorleefde stem, wat wil men nog meer

Only Whisky

tekstueel is dit natuurlijk vreselijk, met teksten over vrouwen met wie ie wel "even gaat ochtendgymnastieken" zijn woorden niet de mijne. Vervolgens komt de whisky aan de beurt en moeten we het ook nog even over Amerika en religie hebben. Maargoed, daar moet je bij dit plaatje helemaal niet op letten.

Hoewel dit een blues plaat is - er staan ook rustigere nummers op - zit de blues die hij speelt vol garagepunk en zelfs metal. Niet voor de roots-puristen dus. Lekker doorrammen met die handel.

Ik ben een roots liefhebber, een blues liefhebber. In een ver verleden kon ik punk bij vlagen ook waarderen. Dus zou dit ideaal materiaal voor mij moeten zijn. Toen ThirdEyedCitizen in het rootstopic Only Whiskey plaatste was de interesse voor Biram vlot verdwenen. Bij toeval kwam ik vorig week bij de nieuwe BIram terecht waar dus ook Only Whiskey op bleek te staan. Het album begint heerlijk en met Alcohol Blues heb ik tot nu toe het mooiste nummer van dit jaar gehoord. Na Never Comin' Home komt als donderslag bij heldere hemel en totaal ongepast het reeds genoemde Only Whiskey voorbij. Zelfs binnen de context van dit album is dit veel te hard en overbodig. Ik kan prima tegen een bak herrie, maar dan wel stijlvolle bak herrie. Later komen nog 2 van die knoeperdharde songs. Churchpoint Girls is daar 1 van en die past nou net weer wel in de lijn van dit album. De afsluiter vind ik dan weer een beetje jammer, al heeft die wel een mooie opbouw en een aardig einde, wie weet dat die nog groeit. Maar dat is dan samen met Only Whiskey ook het enige minpunt van dit verder prachtige blues/rock album. Sterker. De eerste kandidaat voor mijn eindejaarslijstje is daar. Hoe je met 1 nummer soms een totaal verkeerd beeld van een album kan krijgen.

bizar dat dat nummer je zo tegenstaat en het nog een stuk hardere Churchpoint Girls je wel bevalt.Achja tof!

Even een opmerking. Ik heb het over de afsluiter, die ik als een van de minpunten noem. Ik heb het album via Spotify beluisterd en daar is Around the bend het laatste nummer en mijn kritiek betreft ook dat nummer. De nummers hierna heb ik dus nog niet gehoord. Zijn dat dan geen bonustracks?

ja en nee. bonustracks in zoverre dat ze niet op de LP staan, op cd wel. Het zijn echter meer gospeltjes, die nummers, ben er zelf niet zo'n fan van.

Wel hard en ruig maar ook weinig verfijnd met teksten die ik slecht pruim. Je wordt er wel goed wakker van.

Sterke combinatie van Lo-fi blues en country,ergens tussen drie en vier sterren in.Hardrock blues wordt goed afgewisseld door krachtige ballads.Vooral Gotta get to heaven vind ik een erg mooi nummer.Vanwege de prachtige hoes dan toch maar naar boven afgerond.........en binnenkort eens op zoek naar meer materiaal van Scott H. Biram.

Bad Ingredients met het nummer Open Road. Hier alvast een voorproefje

Scott H. Biram "Open Road" Live at The Heavy Metal Shop 11/10/2011 - YouTube

Een optreden van Scott H. Biram blijft een heel gebeuren, iets wat je niet snel vergeet. De cd's van Scott zijn ook niet altijd even makkelijk. niet voor zere zieltjes zullen we maar zeggen. Scott heeft lak om aan muzikale grenzen en zijn teksten zijn ook alles behalve politiek correct. Iemand schreef dat Scott H. Biran een 'Leonard Cohen-klootzak" was, maar ik kan dat niet helemaal rijmen.
De eerste twee nummers van deze plaat passen nog wel redelijk in het roots genre, ook qua zang. Tekstueel is het allemaal wel oppassen, de Texaan heeft een aantal favoriete onderwerpen: veel drank, nog meer whisky, gehoorzame vrouwen, religie en Amerika. De gemiddelde redneck zal er blij mee zijn, maar getuige van een diepgang (a la Leonard Cohen) doet het niet. Soms heb ik het gevoel dat het choqueren is om te choqueren.
Toch weerhoudt het me niet om deze plaat te beluisteren, maar dat heeft ook te maken met zijn live optredens.
Op dit album staan 7 eigen geschreven nummers, verder traditionals of covers (ook bluegrass) en hij eindigt met drie gospels. Gospel en Scott H. Biram, wat zullen we daarover zeggen ??? Ik vraag me af waarom hij deze wil zingen, gezien zijn afkeer van religie. Maar 'amazing grace' wordt toch wel met bepaald respect gespeeld, eigenlijk on-Scott achtig. Het lijkt wel een buitenopname, bij een beek o.i.d. 'When I die' komt ook heel fatsoenlijk uit de speakers en het zelfde geldt voor 'John the Revelator'. Misschien een wat sentimentele terugblik naar vroeger ? Niet echt passend als je dat afzet tegen sommige andere nummers, maar Scott past natuurlijk in geen één hokje.
De traditionals en covers zijn soms wat rustiger (Church Point Girls zeker niet), komt de blues beter naar voren. Maar ook dan kan Brian ineens op een onverwachte manier het nummer laten 'draaien'. Een artiest waar het moeilijk is om een tussenpositie in te nemen. De fans zijn lyrisch en veel anderen moeten er heel weinig van hebben. Ik moet zeggen, ik kan genieten van hem, maar het destructieve gedeelte vind ik wat minder. En ik vraag me ook af in hoeverre juist dat destructieve op den duur ook tegen gaat werken of dat op den duur nog vat te houden is. Een nummer als 'I'm troubled' een oud bluegrass nummer vind ik prachtig van hem en laat horen wat een geweldige gitarist Scott ook is. Maar dan komt er 'around the bend' achter , daar is metal niet ver weg, maar sluit hij wel weer bluegrass achtig af,
De vorige beoordelen waren altijd 4 sterren, vaak gegeven net na een bijgewoond optreden. Dat is nu niet het geval, het album is niet minder dan de andere, maar ik kom nu uit op 3,5.