Richard Marx - Flesh and Bone (1997)

Vreemd, ik heb van dit album een andere versie. Deze is t/m track 8 gelijk, track 9 staat er helemaal niet op (balen, blijkt best een aardig nummer te zijn) en ik heb nog 2 extra tracks die weer niet op deze versie staan. En laat ik die 2 nummers nou net 2 van de beste nummers vinden. Maar omdat het 2 covers zijn staan ze hier denk ik niet op. Het gaat om Too shy to say (van Stevie Wonder) en Talk to ya Later (van The Tubes). De laatste is een duet met de zanger van The Tubes en goede vriend van Marx, Fee Waybill.

p.s. welke moderator heeft deze scheve hoes ooit goedgekeurd ...

Een van de meest volwassen platen van Marx. Hoewel het suikergehalte van veel van zijn nummers regelmatig het glazuur van je tanden doet spatten, weet hij toch op vernuftige wijze populaire genres aan een te rijgen, een beetje soul, wat gospel, een scheutje lichte funk verwerkt in veilige mainstream pop/rock nummers verpakt. Dit plaatje heeft altijd wel een bepaalde charme gehad omdat de beste man hier een gerijpte vorm van musiceren ten gehore brengt. Het is zeker niet hemelbestormend maar veel songs zitten beter in elkaar dan ik in eerste instantie dacht. Alle plaatjes hiervoor pruim ik niet, puur vanwege het feit dat de rocknummers van Marx het ideale 'schoonzonen' imago uitdragen en niet 'rocken'. Daarnaast waren zijn ballads zo obligaat en mierzoet dat de tandarts goede klandizie had aan alle tienermeisjes die regelmatig enkele kiezen moesten laten vullen. Dan dit schijfje; de lengte is bizar voor een popplaat en de verveling ligt op de loer, desalniettemin verast Marx je regelmatig. Het licht 'funkende' You Never Take Me Dancing zit goed in elkaar maar had korter gekund, What's The Story heeft een heerlijk kamerbreed refrein na moeizaam op start gekomen te zijn. Can't Lie To My Heart is een mooi staaltje Blue Eyed Soul, het middenstuk vormt het ballad gedeelte en beklijft niet. What's Wrong With That heeft een fijn ritme, hetzelfde laken het pak vormt The Image, een nummer dat tevens fraai is gearrangeerd. Afsluiter Miracle heeft een gospel achtig karakter en dan wel een swingende variant, de song tovert altijd een glimlach op mijn gezicht. Lang verhaal kort; het meest diverse schijfje van Marx, fijn geproduceerd, man's uitstekende stem en enkele prima composities maken het tot een dikke voldoende. Een topper is het echter niet, de vele ballads doen daar afbreuk aan.

Ik ben het helemaal eens met de albumbeschrijving van milesdavisjr hierboven.
Dit album heeft helaas teveel zoetsappige ballads om over de hele linie te kunnen beklijven, hoe goed gemaakt ook, zoals de soulvolle nummers 'Breathless' en 'Can't Lie To My Heart'.

De hoogtepunten voor mij zijn dus ook de uptempo nummers 'You Never Take Me Dancing', 'What's The Story', 'The Image' en de mooie sfeervolle opener 'Fools Game'. Ook de Stevie Wonder cover 'Too Shy Too Say' is erg fraai.

Het lekkerste nummer is het stevig rockende 'Talk To Ya Later'. Het is een cover van het nummer van The Tubes, nu in een duet tussen Marx en de oorspronkelijke zanger Fee Waybill. Vooral de scheurende gitaren van Steve Lukather zijn geweldig.

Veel variatie maar wel ietwat aan de slappe kant qua songwriting. Krappe voldoende