Gunther Brown - Good Nights for Daydreams (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gunther Brown - Good Nights For Daydreams - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Wekelijks weten nog altijd meerdere platen van beginnende rootsmuzikanten uit alle uithoeken van de Verenigde Staten (en ver daarbuiten) mijn brievenbus te vinden. Hiertussen nog steeds de nodige parels, waarvan deze week Good Nights For Daydreams van de band Gunther Brown centraal staat. Gunther Brown is een band uit Portland, Maine, en Good Nights For Daydreams is het debuut van de band. Het is een debuut waarin ik eigenlijk direct wel iets hoorde, maar echt dierbaar werd de plaat me pas na een aantal keren horen. Gunther Brown maakt op haar debuut Americana die zowel traditioneel als modern kan klinken. De wat meer traditioneel klinkende songs sluiten aan bij muziek uit vervlogen tijden en met name de jaren 70, terwijl Gunther Brown in de wat meer eigentijds klinkende songs een geluid neer zet dat twee delen alt-country vermengt met één deel 90s indie-rock. Gunther Brown maakt rootsmuziek waarin de gitaren domineren en waarin de popsong met een kop en een staart centraal staat. Het gitaarwerk op de plaat is mooi en afwisselend en contrasteert steeds weer prachtig met de licht gruizige stem van zanger Pete Dubuc. De muziek van Gunther Brown raakt met enige regelmaat aan die van alt-country pioniers als Uncle Tupelo en The Jayhawks, maar raakt ook aan die van bands als R.E.M. en Buffalo Tom (een persoonlijke favoriet uit de jaren 90). Good Nights For Daydreams verrast met songs die direct vertrouwd aanvoelen en vervolgens nog een flinke tijd doorgroeien. Wat de muziek van Gunther Brown zo aangenaam en aantrekkelijk maakt is dat je het ene moment in de countryrock scene van de jaren 70 zit, het volgende moment terecht komt in de hoogtijdagen van de American Underground om vervolgens te eindigen in de indie-rock uit de late jaren 90. Gunther Brown smeedt meerdere invloeden aan elkaar in een geluid dat weliswaar vertrouwd klinkt, maar toch ook eigenzinnig is. Waar de meeste bands hun beste songs vooraan op de plaat zetten, zijn het de songs van Gunther Brown op de tweede helft van de plaat die het meest met me doen. Gunther Brown neemt dan net wat meer gas terug en betovert met bloedmooie rootsliedjes die zowel lieflijk als rauw kunnen klinken. Gunther Brown is een beginnende band, maar het debuut van de band klinkt gloedvol en volwassen. Zeker als de band kiest voor lome songs met een zich langzaam voortslepende ritmesectie, mooi vol klinkende gitaarlijnen en een stem waarin schuurpapier en emotie precies in evenwicht zijn, is Good Nights For Daydreams nauwelijks te weerstaan en mag de band dagdromen over een glanzende carrière binnen en buiten de vaste grenzen van de Amerikaanse rootsmuziek. Zeker luisteren dus naar deze fraai glanzende parel uit de minder bekende hoeken van de Amerikaanse rootsmuziek. Ik weet bijna zeker dat je er geen spijt van krijgt. Erwin Zijleman

Spijt krijg je zeker niet nee. Ik vergelijk de band een klein beetje met een andere topper uit 2014, Chris Stalcup. De stemmen hebben een vergelijkbaar rauw randje en muzikaal zijn er soms ook raakvlakken. Maar daar waar Gunther Brown soms wat zoekende is naar een vaste stijl, daar heeft Stalcup een duidelijke lijn. Daarom haalt Brown het niveau van Stalcup ook niet. Brown brengt zoals Erwin ook al enigszins aangeeft van alles wat. Dit album boeit daarom van begin tot eind, omdat je telkens weer verrast wordt. De lange afsluiter Up to me (geen cover) is het bewijs dat het met het songwriterschap helemaal snor zit. Als op het volgende album iets meer richting wordt gekozen dan kan deze nu al prima band nog beter worden. Alle ingredienten daarvoor zijn aanwezig.