Curt Boettcher - California Music (2001)

Curt Boettcher lijkt hier helemaal in zijn element te zijn, al is het totaal wat anders dan we van hem gewend zijn.

Wat krijgen we hier voorgeschoteld?
De hoes lijkt het al een beetje te verklappen, zonnige strandmuziek. Zo moet een mooie avond in Santa Monica in de 70s hebben geklonken. Heerlijk warm.
Erg poppie, close harmony en soms wat Caribische sferen, een beetje funk, en misschien zelfs een beetje (vroege) disco.
Je zal hier dus niets aantreffen dat ook maar doet suggereren dat Boettcher psychedelische muziek maaktte of uberhaupt in the Millenium of Sagittarius heeft gespeeld.
De jaren '60 waren echt voorgoed over, en Curt Boettcher voelde dat goed aan. Het muzikale klimaat verschoof en LSD en Marijuana veruilde zich voor Cocaine en XTC.
Hier nog één maal een gooi naar en release, een product. Maar het mocht niet zo zijn.Deze opnames zijn destijds(mid jaren 70) nooit uitgekomen en hebben tot 2001 op de plank gelegen. Zonde, kan zich makkelijk(beter misschien zelfs?) meten met het werk dat de Beach Boys rond '76 - '80 maakte.
Bij vlagen is het misschien wat flauw, maar dat past ook wel ergens bij de zomerse sfeer die de plaat uitademd. Music Music Music vind ik bijvoorbeeld een aardige draak, maar ach.

Ik kan dit iedereen aanraden die wat op heeft met jaren '70 west coast pop en een zwak heeft voor de Beach Boys. Daar lijkt het namelijk het meeste op. (Hendrik68?)
Ik wilde net zeggen, het zou me niets verbazen als we Brian Wilson op de backing vocals horen. Dat vermoedde wordt bevestigd als ik even naar de producers kijk: produced door o.a. Brian Wilson en Bruce Johnston.

Liefhebbers van bijvoorbeeld Present Tense van SagittarIus of het album There's An Innocent Face zouden wel eens ernstig teleurgesteld kunnen zijn als ze dit album hoorden. Het is een compilatie van opnames uit de jaren 70 voor Passion Fruit, een nooit verschenen album. Niet alle muziek hoeft diep te gaan, maar de meeste nummers op dit album klinken gewoon oppervlakkig. Het is een beetje funky en hier en daar hoor je al wat disco, maar behalve dat het perfect klinkt kan ik er verder weinig positiefs over melden. De smakeloze cover van I Can Hear Music doet voor mij de deur geheel dicht. Wél aardig vond ik de cover van Come Softly To Me van The Fleetwoods, en ook Brand New Old Friends vond ik best aangenaam. Maar verder houd ik er, ook bij herbeluistering, een nare smaak aan over.