Lord Mantis - The Death Mask (2014)

Eens raden waar ze de sticker met de bandnaam op gaan plakken...

Dit wordt op Profound Lore uitgebracht en daarmee staat hij ook gelijk op mijn 2014-lijst. Connecties met bands als Indian en Avichi maken mij er benieuwd naar en wat ik heb gehoord van Pervertor was erg goed, die moet ik eens verder beluisteren.

Hier kijk ik ook wel naar uit.
Pervertor was een ziek en ranzig sludgeplaatje. Juist wat het moet zijn.

Het is wat minder ruig en ondoordringbaar geworden, vind ik. Een bepaald crustrandje van vorige albums is wat meer beheerst geworden. Dit zorgt voor een erg goed album wat, niet alleen dankzij de gastvocalen van één van de zangers daarvan, niet alleen aan Indian doet denken maar ook op hetzelfde hoge niveau staat. Eén van de beste albums voor mij dit jaar tot nu toe.

Net zoals je in bakermat Louisiana een rijke sludge scene hebt - met als voornaamste exponenten Crowbar, Eyehategod en (het kortgeleefde, maar fantastische en unieke) Acid Bath - is er de laatste jaren in Chicago ook een eigen sludge scene op gang gekomen. Waar de Louisiana sludge gekenmerkt wordt door een bonte mengeling van doom metal, hardcore punk en zuidelijke rock - een mix welke de bands allemaal op hun geheel eigen manier afkruiden - gaat de Chicago sludge anders te werk. Loodzware doom en hardcore punk blijven behouden, maar de zuidelijke rock van de Louisiana bands wordt vervangen door een flinke portie lugubere black metal en een vleugje power electronics.

Lord Mantis is, net zoals (het inmiddels gesplitte) Indian en Wolvhammer, een van de belangrijkste exponenten van deze Chicago sludge. Van alle albums die de scene heeft voortgebracht, vind ik deze Death Mask met enige voorsprong de beste. Waar veel bands binnen dit genre nogal eens saai kunnen worden en overkomen als een ondoordringbare muur van lawaai, gaat Lord Mantis een stuk dynamischer te werk. Dit door de toevoeging van macabere, maar catchy gitaarleads en door een interessantere songwriting, waar de songs vaak beetje bij beetje opgebouwd worden alvorens uit te barsten in complete waanzin. Speciale vermelding dient gemaakt te worden voor het vocaal werk van Charlie Fell die, net zoals wel meer vocalisten binnen de Chicago scene, erin slaagt de meest angstaanjagende en onmenselijke schreeuw uit zijn strot te persen.

De bandleden konden elkaar naar het schijnt niet luchten of zien. Daarom dat de band na Death Mask uit elkaar ging, waarna enkele ex-leden van Indian de leegte binnen Lord Mantis kwamen opvullen. Charlie Fell front inmiddels Cobalt (en doet dat uitstekend), hoe het met de "nieuwe" Lord Mantis gaat verlopen, zal de toekomst wel uitwijzen. Zelf ben ik, zeker na het horen van een nieuwe track, eerder pessimistisch over deze toekomst.

Niet voor tere zieltjes, maar als er een Chicago sludge album gehoord dient te worden, laat het dan deze Death Mask zijn.