Deep Purple - The Now What?! Live Tapes (2013)

De 4 nieuwe nummers van Now What en Hard loving man (deze keer zonder orkest) zijn het interresants de rest hebben we al eens gehoord
Deze is opgenomen in 4 verschillende steden maar het klinkt nog wel als een geheel dus ook dat kan dr wel mee door
Dit is een leuk hebbedingetje maar de live DVD/cd die ze dit jaar in Japan opgenomen hebben moet het dan wel gaan worden (hoop ik)

Deze cd maakt deel uit van mijn Now what exemplaar. Best goede registraties.

Registraties en setlist zijn natuurlijk weer erg goed maar......Gillan heeft live zijn beste tijd wel gehad hoor. De uithalen haalt hij allang niet meer en dat is zeker bij de oudere nummers goed te horen.

Weinig animo op MuMe voor deze zoveelste live-registratie en daar kan ik me wat bij voorstellen; houd zelf ook lang niet meer bij wat Deep Purple zoal uitbrengt. Een optreden met Joe Lynn Turner of Joe Satriani zou mijn interesse direct wekken, maar het is de Mark VIII bezetting wat de klok slaat. The Now What?! Live Tapes heb ik eerst als onderdeel van Now What?! Gold Edition Deluxe gehad om weer weg te geven op iemands verjaardag. Later Now What?! als CD-standaarduitgave aangeschaft en sinds gisteren ligt Now What?! Live Tapes op de draaitafel omdat Large mij met een prijsdaling verleidde. Als dubbel-elpee zijnde een leuk item en ook goed verzorgd met klaphoes en bedrukte binnenhoezen voor de platen. De Now What?! nummers zorgen uiteraard voor de grootste prikkel, alsmede Hard Lovin' Man. Wat het standaard repertoire betreft krijg ik niet snel genoeg van Perfect Strangers en Lazy en vervelen de toegiften mij bij lange niet. Ik had aanvankelijk mijn bedenkingen over openen met Strange Kind of Woman, maar het werkt wonderwel. Het zang/gitaarduel wordt gelukkig gemeden en de ruimte voor improvisatie ligt meer in een langgerekt slot. Dat Ian Gillan de uithalen niet meer haalt vangt Steve Morse her en der op en het klinkt lang niet zo gênant als het 'gebrul' van de jaren '84-'93, toen de man zijn stembanden op Child in Time moest forceren. Dat hij zijn tekst weer kwijt is in het laatste couplet van Lazy is tekenend voor de man. Plaat klinkt als een aaneengesmeed geheel met vloeiende overgangen en een kleine edit in het meezingstuk van Smoke on the Water. Ik ben tevreden met deze aanwinst met als kanttekening dat het er als CD niet opnieuw bijgekomen was.