Yellowjackets - Yellowjackets (1981)

Kitch.

enorme kitch.

Uitstekende fusion plaat uit de 80-er jaren van de vorige eeuw. Fusion is altijd een muzieksoort geweest voor muziekfreaks. Ook de pure jazzliefhebbers lopen niet altijd weg met deze muziekstijl. De rockliefhebbers zullen ongetwijfeld heel erg moeten wennen aan dit type muziek.

Wat de plaat bijzonder maakt is dat een van de fijnste gitaristen ter wereld er op mee doet, Robben Ford. De anderen groepsleden zijn Russell Ferrante (toetsen), Jimmy Haslip (bas) en Ricky Lawson (drums).
De eerste 5 nummers zijn tamelijk funky. Vooral in het snelle en afwisselende 'Imperial Strut' is te horen wat een mooie gitaarpartijen Ford kan spelen samen met Ferrante.
'The Hornet' klinkt dankzij de bijdrage van de blazers en het rockgeluid van Ford behoorlijk heavy.

De laatste twee nummers zijn qua tempi en sfeer anders en vallen meer het jazz-idioom, zoals je dat wellicht ook kent van Weather Report. (voor de kenners wijs ik nog op Romantic Warrior).
Ook het 'slepende basgitaar-spel doet denken aan Pastorius
'Almost Gone' begint als een ballad en gaat over in een mooi fusion stuk met veel aandacht voor synthesizer en vleugel.

5 sterren voor mij dus!

Wie doen er nog meer op dit standaardwerk?
Credits: Russell Ferrante, keyboards; Jimmy Haslip, bass; Ricky Lawson, drums. With: Robben Ford, guitar; Lenny Castro, percussion; Paulinho Da Costa, percussion; Bobby Lyle, acoustic piano on "Sittin' In It"; Roland Bautista, guitar on "Sittin' In It"; Larry Williams, tenor sax and flutes; Jerry Hey, trumpet and flugelhorn (flugelhorn solo on "The Hornet"); Ernie Watts, tenor sax on "Matinee Idol"; Bill Reichenbach, trombones; Gary Herbig, tenor sax and flute; Kim Hutchcroft, tenor and baritone sax.

Merkwaardige associatie. Ik koop altijd heel andere muziekfilms...

Ik zou, als ik jou was, toch eens wat zorgvuldiger luisteren. Als rockliefhebber had ik eerst ook moeite met dit idioom.
Wat mij in dit geval helpt, is dat ik een adept van Robben Ford ben. Ik speel zelf ook wat gitaar; zijn toon en spel is "outstanding".

Anyway, smaken verschillen. Ik weet het 't is een dooddoener

Eerste album van deze jazz/fusion-groep van Russ Ferrante en Jimmy Haslip, hier nog met Robben Ford als gitarist en Ricky Lawson als drummer. Het materiaal is een amalgaam van funk, jazz en soul/R&B en de sound en het melodisch vernuft van de composities en solo's vind ik heerlijk.
Imperial Strut (nog steeds ook in het live-repertoire van de band) is heerlijk qua pianogroove (en werkelijk waar mind-boggling als je over de uitvoering na gaat denken).

Voor de één is het muzak, voor de ander (zoals mezelf) is het een zeer, zeer geslaagde plaat.

Waarvan akte!
Op het album The Inside Story worden de grondslag voor dit album gelegd.

1 van de meest schizofrene quoteringen hier op Mume, en het lage gemiddelde is erg gevoed door 2 vroege 0-stemmen... Ik weet niet of ik hier achter moet gaan, maar ben hier wel terecht gekomen door externe tips...

Ik zou het doen Supersid en zelf oordelen. Ik kan het in ieder geval niet aanhoren

't Is dat het geld kost he...

Lekkere funky jazzrockfusion, wat een beetje doet denken aan wat Spyro Gyro ook doet.

Veel van de muziek uit dit jazz-subgenre doet het niet goed onder de Musicmeter-leden. Maar ik houd er wel van. Het is lekker vrolijk, energiek, melodieus, en luister echt erg lekker weg. Het swingt en is goed (glad?) geproduceerd. Ik ben benieuwd naar de andere platen van deze band.

Edit: echt lekker gitaarwerk van Robben Ford.
Edit 2: ik hoop dat ik met mjin stem het gemiddelde iets omhoog heb gekrikt.
Edit 3: stem iets verlaagd, ik moet wel serieus blijven. Een voldoende is het echter wel. Maar ik vind sommige synth-klanken niet erg mooi.

Gisteravond weer eens gedraaid, en ik zie dat het gemiddelde van dit album hier op MuMe wel een opkikker kan gebruiken. Ik ben geen jazzpurist, maar voor goeie, swingende fusion kun je me altijd wakker maken. En dat serveren de Yellowjackets op dit debuutalbum.

De plaat klinkt wel wezenlijk anders dan latere platen van de band. Dat komt doordat de samenstelling van de Yellowjackets met het verstrijken der jaren nogal eens aan verandering onderhevig is. Maar het grootste verschil is dat hier gitarist Robben Ford nog van de partij is, en op het volgende album al nauwelijks meer. Op latere platen waren het vooral de piano en de blaasinstrumenten die leidend waren. Hier mag de gitarist af en toe stevig soleren, met name in Rush hour en Imperial strut, zodat deze plaat meer blues- en rockinvloeden heeft.

Ook een opvallend verschil is dat dit debuut iets meer inspeelt op de trendy jazzfunk die het rond deze tijd goed deed. Dat betekent dat veel nummers zijn voorzien van een licht funky ritmebasis en de echte jazz soms ver weg lijkt. Dat zal veel jazzpuristen hebben gemotiveerd om een lage score uit te delen, maar dat is mijns inziens allesbehalve terecht. Dit is gewoon lekker swingende smooth jazz, die niet verzandt in monotoon voortkabbelend gefröbel.

Mijn CD is een reissue met een flink aantal bonustracks. De nummers die doubleren, klinken wat ruwer en minder 'geproduceerd', terwijl Robben Ford zijn gitaar nog iets meer laat scheuren. Maar heel groot is het verschil nou ook weer niet. Vermoedelijk zullen de jazzpuristen onder ons er niet anders door gaan stemmen...

Ricky Lawson heeft in 94/95 voor Phil Collins gedrumd tijdens de Both Sides tour las ik deze week in zijn (PC) bio Not Dead Yet (een aanrader btw) dus ben ik eens gaan kijken naar zijn cv. Zodoende kwam ik uit bij de Yellowjackets. Wel eens van gehoord maar nu ook maar eens luisteren en lezen wat men alhier er van vindt. En dat is nogal wisselend. Na een paar keer luisteren ben ik er wel uit. Uitstekende muzikanten, prima uptempo nummers, gewoon lekkere muziek en beslist geen fuzak. Prima album dus en opgeslagen bij mijn favorieten bij Qobuz.