Redemption - The Fullness of Time (2005)

Heerlijke plaat. Prog-metal zoals het hoort en met een prima zanger .... Ray Alder van Fates Warning.

..én met drummert Jason Rullo van Symphony X.

Geen wonder dat de eerste tonen die te horen zijn in de opener Threads rechtstreeks van hun "Accolade" of komt.. tsk tsk!

Klinkt mij verder op het eerste gehoor een beetje rommelig allemaal.

Haha, correctie; Ook op Parker's Eyes komen letterlijk Symphony X piano-lijntjes aan bod!

Dat komt alleen niet door Jason Rullo (die op deze plaat overigens niet meer meespeelt). Dat komt door Michael Romeo. Hij maakte de arrangementen voor de oudste Redemption nummers.

Oh ja, Bernie Versailles van Agent Steel speelt ook nog eens mee.

Bijna goed. Maar Michael Romeo heeft niets meer met deze cd van doen. Het debuut (de plaat hiervoor) daar schijnt hij wel eea te hebben gedaan. Maar hier kon de band op eigen voeten staan.

Schijnt overigens weer een nieuw album aan te komen. Kan niet wachten. Dit bevalt me stukken beter dan de laatste albums van Dream Theater.

Dus géén Rullo, én niet de arrangementen van Romeo.. waar komen dan die overduidelijke (zeg maar gerust 'gejatte') Symphony X stukken vandaan?
Ik vind er overigens niet zo héél veel aan.. Beetje rommelig blijft 't, ofzoiets.. Dat heb ik ook met alles wat ik van Fates Warning heb geprobeerd.. mss is t die Ray wel, ik weet niet..



Dát is zonder twijfel waar! Ik blijf ze steeds allemaal even proberen, maar elk nieuw album belandt na 1 of 2 keer luisteren in de digitale prullenbak. Helaas, ze zijn op.

De oudere Redemption CD's heb ik recent op ProgPower Europe gekocht en heb er geen spijt van. Op de valreep van het festival heb ik Ray Alder nog even gesproken en dat is een relaxed figuur. This Mortal Coil is wat toegankelijker en beter geproduceerd dan deze, maar The Fullness of Time is toch spannender en heeft wat meer tijd nodig om te rijpen. Ray beschreef het zingen bij Redemption als "feels like cheating your girlfriend". Haha, is Redemption nu niet zijn vaste vriendinnetje, dacht ik toen.

Toen ik dit album voor het eerst hoorde , kwam er gelijk een glimlach op mijn mond. Mijn hart begon sneller te kloppen , ten teken dat dit werkje wel ijzersterk is , zo ook de hele band met al zijn albums.
Zang , gitaar en drumwerk zijn bijna niet te kloppen en de songs zijn meer dan oke , en een lekkere volvette productie doet de rest.
Redemption verdient op zijn minst net zoveel erkenning als Dream Theater.

De zang is erg goed, maar ik vind de muziek een net-niet-gehalte hebben. Zo vind ik de keyboards niet erg mooi, en (wat ik ook al lees in de comments): het klinkt ook wat rommelig.

Ik was Redemption was uit het oor verloren en wilde weer eens luisteren wat ik er ook alweer van vond. Ik ben er niet echt ondersteboven van.