Mark Lotterman - Year Without Summer (2014)

Mooie plaat hoor!
Klinkt erg goed.
Alleen vind ik het soms jammer dat Lotterman zo'n sterk Nederlands accent heeft,

Wel een erg fijne donkere stem, met mooie spaarzame begeleiding en teksten die wel lekker Nederlands zijn (maar niet Nederlandstalig dus).
De Nederlandse Leonard Cohen (donker, maar met de nodige cynische humor).
Ik vind (mijn eerste kennismaking) een uitermate prettige en dat accent niet storend, geeft het juist een mooi tintje (als zullen native speakers daar meer moeite mee hebben misschien).
Hup...meesterwerkje, in het roots-genre is het een beetje behelpen de laatste jaren maar dit is zeer hoopgevend!

Groot talent van eigen bodem. Roept de vergelijking op met hele grote namen. Dat zou genoeg moeten zeggen.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Mark Lotterman - Year Without Summer - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Van Nederlandse bodem bedoel je? Er wordt ongelofelijk veel gedaan(in de Vs) op roots/folk/country gebied de laatste tijd!

Dan mag je me wat goede tips mailen: Dayna Kurtz, Patty Griffin, Dan Mangan, Ed Askew, Giles Corey, John Fullbright, Otis Gibbs en Woody & Paul konden bekoren de laatste paar jaar.

Dan moet ik even graven, maar heb de afgelopen 5 maanden over de 500 cds op dat gebied gekocht Ik zal ergens aan het eind van de week is wat mailen. 1 tip wil ik al wel kwijt: Vikesh Kapoor.

Thanx

Live gezien afgelopen zaterdag in een huiskamer, geweldige kerel, met humor en mooie gevoelige liedjes.

Dan zou je van mij verwachten dat ik vind dat het jammer is dat hij niet echt Nederlands zingt. En dat is inderdaad ook wel een beetje jammer. Ik heb alleen de eerste 4 nummers beluisterd tot nu toe. Dan moet ik toch zeggen dat dit tot zover een prima staaltje is. Het accent stoort mij nauwelijks eigenlijk. Ik ga er zeker mee verder en het lijkt mij in ieder geval erg leuk om een optreden bij te wonen.

Dat Wendy het behelpen vindt in het rootsgenre verbaast mij ook nogal. John Moreland, Daniel Romano, Israel Nash Gripka, Amy Speace, Charlie Parr, Lincoln Durham, Robert Ellis. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het wemelt van het talent in het rootsgenre. Hangt er alleen van af welke kant van de roots je het beste ligt natuurlijk. En in eigen land hebben we Daniel Lohues. Als dit album al 4 sterren krijgt dan zullen de albums van Lohues vast overladen worden met 5 sterren. Die zingt ook nog eens in zijn eigen taal.

Ik heb hem inmiddels 2 keer in zijn geheel beluisterd. Dan moet ik toch zeggen dat gaandeweg het album het allemaal wat minder wordt. De sterkste songs zitten in het begin. Ik mis vooral tekstueel de nodige diepgang. Brighton is werkelijk niet door te komen. Het slotnummer is dan wel weer geweldig met dat trompetgedeelte. Zijn stemgeluid is echt een positief punt, wat het alles bij elkaar toch wel ruim voldoende maakt.

Vandaag beluisterd tijdens een herfstwandeling en moet zeggen dat dit album daarbij mooi op zijn plaats was. Spaarzame instrumentatie en die melancholische zware stem gecombineerd met toch wel enorm persoonlijke teksten maken dit een overduidelijk "goed bij het vallen van de bladeren" passend album...