What's Shakin (1966)

Toen dit album in 1966 verscheen las ik er een gunstig berichtje over, maar had ik geen geld om het aan te schaffen. In 2005 verscheen er een goedkope cd-heruitgave van, en toen trok ik wel mijn beurs. Achteraf beschouwd valt het meeste van het alhier gebodene flink tegen en moet je constateren dat écht memorabele nummers grotendeels ontbreken. De vier liedjes van The Lovin' Spoonful zijn in de rock 'n' roll-modus en tamelijk saai - met bijvoorbeeld een overbodige cover van Searchin' van The Coasters. Ook de drie nummers van Eric Clapton & The Powerhouse vind ik maar matig - klinkt meer als opwarmen voor wat nog moest komen met de Bluesbrakers. Wel heb ik genoten van de liedjes van The Paul Butterfield Blues Band (waarvoor ik deze cd eigenlijk kocht) en waarvan ik vooral de klassieker Good Morning Little Schoolgirl prachtig vind. De bijdragen van respectievelijk Tom Rush en Al Kooper vond ik ook in orde, al is Kooper's Can't Keep from Crying Sometimes later door zijn Blues Project nog eens in een verbeterde versie gedaan.

De liedjes van The Paul Butterfield Blues Band zijn afkomstig van ongebruikte sessies voor het debuutalbum. Een enkel nummer is ook een outtake van sessies waaruit het eerste album is samengesteld. De opnames van The Lovin' Spoonful waren probeersels op een moment dat Elektra lonkte met een contract. Uiteindelijk koos de groep voor Kama Sutra. Jon Sebastian heeft de opnames achtergelaten bij Elektra omdat hij vond dat hij het dit label schuldig was. Eric Clapton & The Powerhouse was op papier een interessante groep maar valt inderdaad wat tegen. Post Bluesbreakers en pre Cream was er een mogelijkheid om op te nemen voor Elektra. Dat gebeurde in Londen. Het initiatief lag bij Paul Jones. The Powerhouse bevatte grote namen: Paul Jones (Manfred Mann), Steve Winwood en Pete York (Spencer Davis Group), alsmede Jack Bruce, die op dat moment, als ie niet met Ginger Baker aan het matten was, speelde bij Graham Bond.
Op papier dus een interessante combinatie van namen, leuke opnames, maar niet hemelbestormend.
Maar Elektra had ook geen echt hoge verwachtingen. Men had gewoon een aantal leftovers, demos en outtakes gecompileerd. Het album liep gewoon heel aardig. Het is een leuk document dat een aantal artiesten heeft samengebracht die zouden uitgroeien tot hele groten. En dat ook nog met aparte opnames.