Dark Moor - Beyond the Sea (2005)

Stukken minder dan de platen met de oorspronkelijke zangeres, het enige nummer op deze die echt de moeite waard is, is het titelnummer. Voor de rest veel minder dan Hall of the Olden Dreams.

Dit valt mij tegen. Dark Moor is hier niet meer dan een tweede rangs Gothic Metal band. De dunne productie doet de nummers ook geen goed. Dit is een misser van Dark Moor, dat helaas een wisselvallige band blijkt tet zijn.

Ah, dus hier begint de stijlverandering al. Hiervoor was het nog opzwepende neoklassieke powermetal wat de band ons voorschotelde, maar zanger Alfred Romero die op de vorige plaat zijn debuut deed, lijkt hier invloed te hebben op de stijl van de band. Hoewel zijn bereik nog steeds vrij groot is hier, ligt de focus al veel meer op rustigere tempi, lagere zanglijnen en meer focus op sfeer en stevigheid. Ergens lijkt zijn middenstem nu ook wel op Roy Khan, en dan vermoed ik dat Dark Moor hier probeert wat meer naar Kamelot te verschuiven qua stijl. Af en toe duiken de bekende hooks nog op, en het klinkt zeker niet allemaal slecht, maar met dit album kan ik toch beduidend minder. Japanse bonustrack 'Innocence' klinkt dan wel weer geweldig, en lijkt mij een overblijfsel uit de schrijfsessies van de vorige plaat.