Sparks - Introducing Sparks (1977)

Een ondergewaardeerd album van Sparks.Lekker in het gehoor liggende songs en refreintjes.Uitschieters zijn Forever young en those mysteries.en girls on the brain(beach-boys achtig)
Komt volgens website.allsparks.com 28 november as.uit op cd.
Ik geef 3.5 ster

Een hoog 'Beach Boys'-gehalte inderdaad, al geven Sparks er uiteraard hun eigen draai aan.
Goofing Off is top, maar voor de rest is het eigenlijk meligheid troef.

Dit is met gemak het meest "vanille" album van Sparks tot op dit punt. Weg zijn de excentrieke uitspattingen van 'Propaganda', weg is de cynische knipoog van 'Big Beat', en het brede spectrum aan muzikale stijlen van 'Indiscreet' wordt flink getemperd. Dat zorgt voor een (naar Sparks normen) verrassend milde plaat waarop weinig échte hoogtepunten te vinden zijn; ùaar ook eentje die al bij al verraderlijk fijn wegluistert, zonder al te grote flops.

Nummers als 'A Big Surprise' en 'Forever Young" zijn verre van de meest avontuurlijke uitspattingen van de band, maar het zijn allebei gewoon zeer aangename pop-nummers waar je alleen maar vrolijk van kan worden. De meest aparte song is gelijk ook de beste met 'Goofing Off', waar op een traditioneel Grieks ritme onweerlegbaar uitgelegd wordt dat het weekend leuk is, en de midweek stom. Meer moet het soms ook niet zijn. En met 'Occupation' en 'Ladies' voelt de Sparks-fan zich ook meteen thuis in de ongegêneerd catchy melodieën die dagenlang in je hoofd kunnen blijven rondspoken.

De grootste misser hier is trage stamper "I'm Not", wat al bij al een rommeltje is dat maar blijft ronddwalen, ogenschijnlijk met geen enkel idee waar het eigenlijk naartoe wil. Beach Boys parodie/kopie 'Over the Summer' is degelijk voor wat het is, maar mist een beetje ambitie om meer te zijn dan enkel de knipoog. En het bluesy 'Girls on the Brain' werkt maar nèt omdat Russell Mael zich er ook écht mee lijkt te amuseren.

En dat is op deze plaat opmerkelijk te noemen, want in het algemeen overvalt mij hier toch behoorlijk vaak het gevoel dat Russell er maar weinig zin in had. Pak nu bijvoorbeeld afsluiter 'Those Mysteries'; best een mooi nummer met een mooie insteek. Maar het steunt quasi volledig op het croonen van Russell, en hoewel die dat zeker niet slecht doet, brengt hij ook zeker niets "extra". Ik twijfel er niet aan dat de Russell van 'Kimono My House' hier een perfect canvas zag om te spelen met klemtonen, en elke mogelijkheid om extra drama te injecteren met beide handen zou grijpen. En in die vergelijking lijkt heel dit album voor Russell toch een beetje een verplicht nummertje, met een zekere gezapigheid tot gevolg.

Jammer, want het had een solide, maar onopmerkelijk album van Sparks misschien toch een niveautje hoger kunnen tillen.

+ 'Goofing Off', 'Occupation', 'Ladies'
- 'I'm Not'

Nadat de Sparks een bak vol kritieken te verwerken kregen na de release van Big Beat in 1976 hebben de broers zich terug getrokken om zicht te bezinnen op hun muzikale toekomst.
Daar waar ik persoonlijk Big Beat vele uren airplay heb gegeven waren er ook followers die het na 1 keer genoeg gehoord hadden.

In de interviews die gegeven werden door de Meals in 1977 bleek dat ze zeer doordacht te werk waren gegaan, ze wilden als het ware met een schone lei beginnen. Het nieuwe album kreeg dus ook de veelzeggende titel Introducing Sparks mee. De broers waren met een band de studio ingedoken en hebben met verve dit album tot stand gebracht.

Er werd geschreven en geschaafd tot ze een album klaar hadden met nummers die duidelijk het Sparks vignet / keurmerk droegen maar ook veel minder vinnig klonk dan Big Beat.
Daarbij was muziek van de Amerikaanse West Coast voor een deel ook maatgevend, wat goed terug te horen is in Over the Summer en het intro van Ladies.

Het album gaat van start met het kalme A Big Surprise, een typisch Sparks nummer met diverse koorwerkjes en een Beach Boys inslag.
Gevolgd door Occupation, ook onvervalst Sparks, een nummer dat zo op Kimono My Hpuse of Propaganda had kunnen staan. Gedreven, urgent en ook hier gelardeerd met fijne oehoe koortjes.
Ladies word enigszins snerpend gezongen, wat de sfeer mede bepaald.
I'm Not is een drammerig tussendoortje welk snel; geslipt kan worden, beetje stamperig....
De laatste track van de oude vinyl LP kant A is Forever Young, niet te verwarren met het nummer van Oom Bob, dit nummer is meer uptempo en heeft nu wel een fijne drive. Mooi vol geluid van de band. Russell zingt het met de nodige power wat ondersteund wordt door prima gitaarwerk, de band is duidelijk op dreef.

Kant B opent met viool: Goofing Off, wanneer de piano opvalt krijg ik een weemoedige herinnering aan Indiscreet, het album dat vol stond met dit soort fraaie songs. Sparks Grand Cru. ook in dit nummer wordt er weer top-gemusiceerd met een prachtige gitaarsolo tegen het eind. Het eind heeft een Kozakkensfeertje.
Girls on the Brain is een nummer met een totaal andere sfeer en tempo, een beetje een bluesy inslag wat niet direct my cup of tea is..
Over the Summer, dat daarna komt is echter een van mijn favorieten, heerlijk zomer nummer met een Beach Boys intro, Russell zingt dit op een geweldig positieve manier waarbij iedereen direct de zomerkriebels krijgt. Een betoverend mooie melodielijn, koorwerkjes die het perfect ondersteunen, wat wil een mens nog meer?

En als finale weer een typische Sparks outro-song, Those Mysteries, Kalm begin waarin Russell de grote levensvragen even snel de Revu laat passeren om vervolgens over te gaan naar een gedragen refrein, Those Mysteries....tomorrow I find out all I should know....Prachtig!

Nu ik het album na lange tijd weer gehoord heb vind ik het nog veel beter dan in het jaar waarin het uitkwam, ik moest toen schakelen na het brute Big Beat, maar nu vind ik dit een beduidend beter album. Ik hoor nu heel goed wat de broers voor ogen stond bij het presenteren van deze muziek, terug naar de oude Sparks waarden. En daar zijn ze naar mijn idee heel goed in geslaagd. Ik gooi er nog een halve ster bovenop.

En ik maak een diepe buiging voor the Meal Family.

Ps: ook een prachtige hoes met de broers ieder op een kant van de hoes!

Ben bezig aan een ietwat gehaaste reis door het oeuvre van Sparks, waarbij de titel Introducing Sparks suggereert dat een nieuwe start werd gemaakt - mijn eerste indruk was dat dit een verzamelaar was...
De gebroeders Mael keerden terug naar Californië en omarmden de warme westcoastsound inclusief de koortjes van de Beach Boys, waarmee de hypergekte van voorheen verdampte. Je ziet het al aan het aantal nummers op deze elpee: slechts negen, wat betekent dat ze langer duren dan voorheen.

Met een keur aan sessiemuzikanten, onder wie gitarist Lee Ritenour en toetsenist David Paich die het jaar ervoor met Toto was gestart, ontstaat een warm geluid. De laatste jaren heb ik deze stijl herontdekt (Andrew Gold!), maar voor mij is dit een jasje dat Sparks minder goed staat.
Twee nummers komen er op mijn afspeellijst: de afsluiter van de A-kant Forever Young, waarin ik iets van de Britse (glam)rock van vorige albums herken en op kant B wordt geopend met viool in Goofing Off, waarna het lied uptempo vervolgt met een sterke melodie en op sommige plekken een roepend koortje. Plus een lekkere gitaarsolo.

Voor het overige: al zijn de teksten weer vermakelijk en de liedjes genietbaar, nergens hoor ik iets dat ver boven het maaiveld uitsteekt, zoals voorheen wél het geval was. Dan toch liever de Britse jaren (album drie tot en met vijf) met hun stortvloed aan ideeën, stampende glamrock en proto-new wave. Stijlen waar de Amerikaanse westkust nog niet aan toe was.

Gisteren zag ik Baby Metal in de Ziggo Dome, een enthousiaste en uiterst professionele band die kitchmetal speelt, grofweg "Metallica meets K3". Moest onwillekeurig aan de gekte van Sparks denken, zij het bij de Japanners in een heel ander jasje. De overeenkomst: botsende muziekstijlen worden geïntegreerd tot één geheel.
Sparks kon dat op briljante wijze. Op Introducing Sparks wordt echter een veiliger koers gevaren, die me ondanks de leuke melodieën en verzorgde arrangementen meestal niet pakt. Volgens Wikipedia een totaal geflopt album, wat me dan weer verbaast: er moet toch een veel groter publiek zijn geweest voor deze behoudender koers?