New Adventures - Wild Cats Moanin' (1981)

'Midnight Magic Maniac' was toen een hit en ik zette altijd de radio wat harder. Ik wil dit album in ieder geval op CD hebben.

Zwakke opvolger van het debuutalbum ondanks de zeer sterke single Midnight Magic Maniac.

Klopt heren.

Maar toch. Chicago, I'm Moving On en She Does It Right mogen er ook zijn.

Deze heb ik samen met hun debuutplaat op een CD van het Lost en Found label. Lekkere smerige rock en blues van 'dizze kearls uut Winschoten'. Heb ze 30 augustus 2014 zien optreden in Annen op de Brink en het stond als een huis. Ze kunnen het nog steeds!

Door de recente plaatsing avn de Golden Years Of Dutch Pop Music singles editie van New Adventures ben ik bij de discografie van deze groep terechtgekomen.
Jammer dat dit album een relatief lage score heeft. Het debuutalbum heeft de kracht van de verrassing en onbetwist een paar echte krakers. Ook staat daar de bekendste single(hit) op. Maar productietechnisch valt er op dat album nog wel wat af te dingen. Het tweede album is geproduceerd door George Kooymans. Zijn ' no frills' aanpak heeft geleid dat het album over de hele linie een consistente sound heeft.
De eerste sing Midnight Magic Maniac is nog altijd een favoriet van me, al is het voor mijn oren een poging om het succes van Come On te herhalen. George Kooymans levert ook nog een compositorische bijdrage met Last Of The Mohicans. Heb het altijd een mooie cover gevonden.
Een waardige opvolger, maar ik zeg er meteen bij de opvolger Point Blank t.o.v. van zijn voorganger wel een overduidelijke stap vooruit is.

Ik ben het niet helemaal eens met de commentaren van mijn voorganger. Voor mij is dit een te fragmentarisch album, het debuutalbum had hetzelfde hoge niveau als Shpritsz van Brood en is ook beter geproduceerd (ook George Kooymans). Dit album klinkt voor mij meer als een aantal bij elkaar geplaatste nummers uit verschillende periodes, bijna als een verzamelaar. Ik heb overigens ook jarenlang gedacht dat dit het debuutalbum was omdat het zo rommelig en onsamenhangend klonk. Let wel, het is geen slecht album alleen een stuk minder dan het debuut. Midnight Maniac en She Does It Right zijn TOP, alleen live NOG een stuk beter. Too Much Hanky-Panky is flauw en Chicago te cliché rock. Dat laatste is ook wel het gevaar bij verschillende nummers op dit album, te cliché rock en daar doe je deze Groningse geweldenaars toch te kort mee. Peter Bootsma heeft een fantastische strot en speelt een lekker potje gitaar, Harry de Winter is een toffe bassist en drummer Henk Torpedo (jaja) zet een stevige basis neer voor het geheel. Dat je met drie man zo'n sound neer kunt zetten is al rete knap en verdient een grote pluim.