Everything but the Girl - Amplified Heart (1994)

Van deze cd ken ik volgens mij alleen de hit: Missing. Heerlijk nummer.

De hele cd is eigenlijk heerlijk relaxed. Ik moet altijd gelijk aan Sade denken. Prima pop, degelijk gemaakt en zeer geschikt om op te zetten als je wat rustigs wilt horen. Saai ? Beetje wel natuurlijk, maar dit is saai van een hoog niveau

Maar de single versie is een Todd Terry-remix. En staat niet op dit album, al kan ik me vergissen.

Hij staat er wel op: track 11 is de Todd Terry Club Mix.

We Walk the Same Line kwam net eventjes voorbij en gelijk allemaal herinneringen aan toen. Tien jaar daarvoor ook al zulke sentimentem bij de single Each and Everyone, daarna de band uit het oor verloren tot de bekende single Missing, en dit album gekocht.
Verantwoorde, licht melancholieke en intelligente pop.

Sinds een tijdje ben ik gek op het nummer Rollerball, wat ik een erg mooi stukje muziek vind.
Klinkt een beetje jazzy maar toch ook dansbaar.

Ook de grote hit Missing is na ruim 15 jaar nog steeds te pruimen.

3,5*

FunkStar bedoelde Rollercoaster denk ik.

Ik ken EBTG nog uit de tijd toen hun eerste album Eden uitkwam. Ik stond daar altijd wat ambivalent tegenover. Op zich mooie songs maar als geheel ook wel wat saai en deprimerend.
Later hoorde ik de Todd Terry remix van Missing en dat heb ik altijd een prima nummer gevonden, de originele uitvoering had ik echter nog nooit gehoord.
Een tijdje geleden deze CD 2de hands meegenomen voor één pond omdat ik toch wel benieuwd was. De originele album uitvoering van Missing vind ik ook prima klinken (al mist de pompende beat) en is voor EBTG begrippen behoorlijk up-tempo. Het eerste nummer Rollercoaster doet daar overigens niet voor onder. Maar ook bij dit album valt het me op dat de zwaarmoedigheid overheerst. Niet echt een album wat ik veel draai.

Toch wel een wat onderschatte plaat, 25 jaar na de release.

Vind zelf de album versie van grote hit "Missing" een stuk beter dan de Todd Terry remix. "Walking to You" heeft iets Fleetwood Macs.... Zou zo maar een Buckingham/McVie-liedje kunnen wezen.

Heerlijk album op een donkere en regenachtige dag als vandaag.

Lekkere sombere droeftoeter plaat . Vooral als het weer met bakken eruit komt . Lekker aan de klus in de muziekkamer . Blind pakken uit de collectie en bij deze uitkomen en hem dan 3 x een rondje laten draaien omdat het zo'n lekkere niks aan de hand plaat is. Missing en Rollercoaster zijn de sterren hier , maar de rest doet er nauwelijks voor onder. 4 sterren.

"Saai van een hoog niveau"
"Lekkere sombere droeftoeter plaat"

Hahahaha, maar wel gezamenlijk een VOLLEDIG accurate beschrijving van deze plaat wat mij betreft!!!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Everything But The Girl - Amplified Heart (1994) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Everything But The Girl - Amplified Heart (1994)
Everything But The Girl zakte na haar droomdebuut Eden bijna volledig in elkaar, maar hervond de goede vorm op het wonderschone Amplified Heart, dat ik persoonlijk schaar onder de mooiste albums uit de jaren 90

De Britse band Everything But The Girl was door menigeen al afgeschreven toen in 1994 Amplified Heart verscheen. De band was na het prachtige Eden uit 1984 lange tijd geen schim meer van zichzelf en dit ondanks de geweldige stem van Tracey Thorn. Op Amplified Heart viel echter alles weer op zijn plek. Amplified Heart is voorzien van een zeer aangenaam en grotendeels akoestisch geluid, hier en daar subtiel aangevuld met wat elektronica, Tracey Thorn zingt zoals gewoonlijk de sterren van de hemel en de songs zijn stuk voor stuk prachtig. Na het album zou de band totaal andere wegen in slaan, maar Amplified Heart is en blijft een album om te koesteren.

De Britse band Everything But The Girl debuteerde in 1984 prachtig met Eden, dat terecht werd bedolven onder de positieve recensies en ook in commercieel opzicht zeer succesvol was. Eden liet in een decennium waarin galm, overdaad en donkere klanken domineerden een zonnig jazzy geluid horen dat imponeerde door de geweldige stem van Tracey Thorn.

Eden leek de start van een glanzende carrière, maar het zo succesvolle debuut hing als een loden last om de schouders van Tracey Thorn en Ben Watt. Love Not Money (1985), Baby, The Stars Shine Bright (1986), Idlewild (1988), The Language of Life (1990), Worldwide (1991) en Acoustic (1992) benaderden geen van allen het succes van Eden en werden, ondanks de geweldige stem van Tracey Thorn, bijna allemaal neergesabeld door de critici.

Ik heb destijds de meeste albums laten liggen en dat blijkt een verstandig besluit, al vind ik Idlewild uit 1988 een heel behoorlijk album. Tien jaar na Eden had ik Everything But The Girl al lang afgeschreven, maar toen verscheen Amplified Heart, dat al snel uit zou groeien tot mijn favoriete Everything But The Girl album en tot een van mijn favoriete albums uit de jaren 90.

Amplified Heart is een sleutelalbum in het oeuvre van de Britse band, die na het album een andere weg zou inslaan en nog twee zeer succesvolle albums uit zou brengen, waarna Tracey Thorn en Ben Watt begonnen aan een solocarrière, die ook nog een stapeltje mooie albums zou opleveren.

Goed, laten we terugkeren naar Amplified Heart dat in de zomer van 1994, in ieder geval voor mij kwam als een donderslag bij heldere hemel. Amplified Heart borduurt qua sfeer wel wat voort op Eden, maar in muzikaal opzicht is het een ander album. De invloeden uit de jazz zijn grotendeels verdwenen uit de muziek van Everything But The Girl en ook de blazers schitteren door afwezigheid, buiten hier en daar de hobo van Kate St. John.

Amplified Heart wordt in muzikaal opzicht gedragen door mooie gitaarlijnen, waarvoor onder andere grootheid Richard Thompson is komen opdraven. Het voornamelijk akoestische album is een van de meest ingetogen albums uit het oeuvre van de band, maar Amplified Heart is ook het eerste album van Everything But The Girl waarop de band experimenteert met ritmes en met subtiele elektronica. Het levert een heerlijk laidback album op dat tien tracks lang uitnodigt tot wegdromen.

De warme maar ook wat melancholisch aandoende klanken kleuren fantastisch bij de stem van Tracey Thorn, die in de jaren die zijn verstreken sinds Eden alleen maar beter is gaan zingen en die uiteraard nog flink wat melancholie toevoegt aan het zo bijzondere geluid van Everything But The Girl.

In muzikaal en vocaal opzicht is Amplified Heart het glorieuze debuutalbum van de band wat mij betreft de baas, maar de groei van Everything But The Girl is vooral te horen in de songs op het album die vrijwel zonder uitzondering om te janken zo mooi zijn. Ik had Amplified Heart al een tijd niet meer gehoord, maar het album viel weer direct als een warme deken om me heen en nam me terloops ook nog even mee terug naar de zomer van 1994. De luxe editie van het album op de streaming media diensten rekt het album bovendien flink op.

De carrière van Everything But The Girl nam een bijzondere wending toen Tod Terry de Amplified Heart track Missing voorzag van een beat en de band een onverwachte wereldhit scoorde. Het zorgde ervoor dat Ben Watt zich omringde met elektronica en Tracey Thorn de dansvloer op trok. Het leverde twee prima albums op, maar zo wonderschoon als op Amplified Heart werd het toch niet meer helaas. Erwin Zijleman

Klinkt zoals bijna alle lps van deze groep: verzorgd, sombertjes, vertrouwd en ietwat saai.