Mink DeVille - Le Chat Bleu (1980)

Nog niemand van deze rasartiest gehoord op deze site ? Het lijkt wel zo, tja, dit is natuurlijk geen gitaarrock hé !

Mooie songs, van een prima songsmid. En meer moet dat soms niet zijn!
4 ****

Jawel hoor. En ook gitaarrockers komen bij Willy aan hun trekken. Coup de Grace is zijn hoogtepunt. 1 coherent geheel, daarna nooit meer geëvenaard. Ook de optredens halverwege jaren 80 waren fenomenaal.
Dit album is een muzikale zoektocht, met zo'n beetje 10 verschillende stijlen. Alleen Savoir Faire en Lipstick Traces zijn broertjes op dit album. Ik heb net op ebay Le Chat Bleu met 9 bonustracks besteld, ben benieuwd...

Dit album lag niet zo lang te wachten om gedraaid te worden. Willy DeVille kende ik van zijn hits, en Demasiado Corazon heb ik indertijd op single gekocht en daar was ik als tiener best dol op.
Verder had ik geen binding met deze artiest alhoewel zijn niet onverwachte overlijden toch best wel aankwam.
Ik kende de Human Drama-cover van Heaven Stood Still en dat nummer was er eentje om gelijk verliefd op te worden; niet vreemd dus dat ik het origineel ook wilde leren kennen en dat was dus van Willy DeVille en te vinden op dit album Le Chat Bleu onder zijn bandnaam Mink DeVille (ik heb het altijd wat verwarrend gevonden). Laat DeVille nu net deze week komen te overlijden en dan krijgt juist dat nummer toch wel een bijzondere lading.

Ik moet eerlijk zeggen dat de uptempo rocknummers me niet zo heel veel doen maar dat het album in z'n geheel toch wel weet te boeien. Heaven Stood Still is ook hier wel het hoogtepunt en in z'n algemeenheid kan ik het album wel waarderen.

Deze man was een groot zanger en een musicus die moeiteloos allerlei stijlen wist te combineren. Dat laatste komt goed tot uiting op Le Chat Bleu. Willy verbleef twee jaar in Parijs omdat hij meer Europees wilde gaan klinken en hem daar meer artistieke vrijheid werd gegund.
Met dit album werd hij volwassen zou je kunnen zeggen. Er staan klassiekers op als Savoir faire, That world outside,Just to mwalk that little girl home, Lipstick Traces en het schitterende Heaven stood still.

Ik heb de geremasterde versie die is aangevuld met Mazurka en 8 live uitvoeringen en een interview.

Jawel, bertus99, een hele mooie plaat van een prachtige artiest, die niet zo gezond leefde...
Ik mocht de man toch één keer live aan het werk zien, dan nog samen met de formidabele Dr. John, op North Sea Jazz in Den Hague, weetjewel.
En dan hadden beide heren, die lekker op dreef waren.... nog een mystery guest, die na de pauze kwam meezingen... bleek dat dan nog Rickie Lee Jones te zijn ook.
Ik voelde me toen erg gepriviligeerd om dit formidabel live-optreden te mogen meemaken, en zal het nimmer vergeten.

Willy was een topmuzikant die prachtige songs schreef en mag nooit vergeten worden; Van dezelfde grootte-orde als bijvoorbeeld ook al wijlen Warren Zevon.

Hoi Father,
dat optreden heb ik niet gezien. Wel heb ik hem in totaal drie keer op andere plaatsen door de jaren heen. Het laatst met het Accoustisc Trio, een jaar of 6 geleden schat ik.
Dat optreden met Dr John in de band, was dat ten tijde van het album Big Easy Fantasy uit 1995? Dat is toch nog altijd zijn beste live plaat vind ik, maar niet zo bekend waarschijnlijk. Maar wat klinkt die band inderdaad goed met dat gepingel van de Doctor en die blazerssectie.
Als je die plaat nog niet hebt en je bent Deville-liefhebber dan moet je daar echt eens achteraan gaan

Helaas is Big Easy Fantasy al jaren OOP en worden er belachelijke prijzen voor gevraagd op de 2e hands markt .....

This Must Be the Night staat toch in mijn Deville top 3, geweldig nummer.
Ook Just to Walk That Little Girl Home is klasse

Ook Heaven Stood Still is een klassiek nummer van deze plaat. Het is later in diverse uitvoeringen nog vaker te horen geweest op platen. Vooral de live uitvoering op Willy Deville Acoustic Trio in Berlin vind ik prachtig.

Alle uitvoeringen die ik van Willy ken zijn Dit is nou echt zo'n nummer wat ik nooit van iemand anders hoef te horen ....

Heerlijke muziek heeft deze man nagelaten. Lekkere groove met zo'n typisch stemgeluid dat niet heel veel kanten op kan maar dat ook niet hoeft. Qua tekst is het niet al te opzienbarend of diepzinnig maar dat is ook wel eens lekker. Het heeft zeker een bepaalde charme allemaal. Soms hoor je hier en daar vaag wat vlagen van iets Lou Reed achtigs, en dan hoor je weer de Engelstalige equivalent van een volkszanger. Ik denk dat je sowieso wel kan stellen dat deze man het levenslied zong.

En binnenkort komen ( eindelijk ) de Mink DeVille Rockpalast optredens uit op CD/DVD. Live komen de parels van deze plaat ( zoals Slow Drain en This Must Be The Night ) er nog lekkerder uit ......

Leuk die bonustracks, maakt het album zelf bijna overbodig haha.

Paradiso, het podium wordt bestrooit met een groot zoutvat. Licht wordt langzaam gedempt en vervangen door rood schemerlicht. De grote zwarte vleugel staat pontificaal op het podium met daarop een té grote bos rozen in een kitscherige vaas.

Harlem Nocture wordt ingezet en gaat langzaam over in Slow Drain. Op dat moment schuifelt (vandaar dat zout) Willy DeVille heel langzaam met zijn duim in zijn vestje van zijn kostuum het podium op. Andere hand een walmende sigaret met een blik in zijn ogen "jullie zullen vanavond wat beleven"

Ben het nooit meer vergeten voor mij was het een legendarisch concert van de band Mink Deville.

Heb deze plaat weer eens gedraaid omdat het de promotietour betrof van bovengenoemde plaat en prettige herinneringen oproept.

Hij wordt met node gemist.

Voor mij is dit album nog altijd een gebald meesterwerk van 30:37, die in mijn ogen niet de aandacht krijgt, die het verdiend. Le Chat Blue van Mink DeVille uitgekomen in 1980, opgenomen in Parijs en New York. Nadat ik zijn eerste 2 elpees al had omarmt bij uitkomen, kwam dit album in 1980 en blaasde mij helemaal weg, wat het heden ten dage nog altijd doet. De muziek gaat van van Rock 'n Roll naar Blues, van Doo-wop naar Soul, van rauw naar zoet, de arrangementen zijn duizelingwekkend mooi, dit alles gezongen met een gemeende intensiteit, die je bij je strot pakt. Dit is voor mij optimale muziekbeleving. Afspelen op zeer luid niveau is te adviseren, want dan komt de muziek beter tot z'n recht. De elpee klinkt nog altijd fantastisch.

Ja, een update van Mink of Willy Deville is wat mij betreft altijd welkom. Ken deze plaat niet, als een van de weinige in zijn collectie. Maar ik zag pas dat hij opnieuw op CD is uitgebracht door onze eigen Hollandse reissue-maatschappij Music On CD (het kleine broertje van Music On Vinyl, zeg maar ). Ik ga eerst even luisteren op Spotify, maar ik twijfel er al bijna niet meer aan dat dit uitmondt in een fysieke aanschaf...

Catalog – Music on CD - musiconcd.eu

Dit is een gevarieerd album met passionele zang en fraaie muzikale ondersteuning, zoals heerlijk getokkel op de piano en opzwepende saxofoon. Mijn favoriete nummers zijn That World Outside, Just to Walk That Little Girl Home en Heaven Stood Still.

Standaard in zijn repertoire, ver verwijderd van het magistrale Copu de Grace. Savoir faire is wel lekker puntig, this must be the night vind ik niks met die vrouwenkoortjes. Dat vind alleen bij Soul en Reggae een toegevoegde waarde hebben.
Niets mis mee plaat, 3 sterren

na het licht tegenvallende "Return to Magenta" werd dit derde album van Mink De Ville een sterke "return to form". een album dat zich makkelijk kan meten met de kwaliteit van het debuut "Cabretta".

een divers, gevarieerd album met de sterke melodie van de opener "This Must Be the Night" met een fraai koortje, een 2-tal rock 'n roll nummers "Savoir Faire" en "Lipstick Traces", de New Orleans r&b van "Slow Drain", de r&b/doo wop van "Bad Boy" en de aanstekelijke zydeco klanken van "Mazurka" een nummer van de inmiddels 96-jarige uit Lake Charles, Louisiana afkomstige "zydeco queen" Queen Ida.

de kersen op de taart zijn de 4 ballads waarvan hij er 3 samen schreef met de legendarische songwriter Doc Pomus, "That World Outside", "You Just Keep Holding On" en het magistrale "Just to Walk That Little Girl Home" wellicht 1 van de mooiste ballads ooit geschreven (hoe romantisch kan je het hebben). een nummer met een hemelse melodie met prachtige accordeon klanken van Kenny Margolis. Willy De Ville's eigen piano ballad "Heaven Stood Still" doet er weinig voor onder.

verrassend genoeg speelden er van zijn oude band alleen nog lead gitarist Louis X Erlanger mee op dit album. de ritmesectie werd gevormd door Jerry Scheff (bass) en Ron Tutt (drums) die o.a. lange tijd de ritmesectie waren van de band van Elvis Presley.

"Le Chat Bleu" ervaar ik ondanks of juist dankzij de verschillende stijlen als een zeer coherent album.
"agree to disagree" met Grootfaas, dat de kwaliteit ver verwijderd is van de meer gepolijste opvolger "Coup de Grace", dat overigens samen met dit album n.m.m. tot zijn Top 5 albums behoort.

Album werd geproduceerd door Steve Douglas & Willy De Ville
Recorded at L'Aquarium, Paris & Music Farm, New York City