Mink DeVille - Where Angels Fear to Tread (1983)

Van Mink Deville zag ik in die tijd een optreden in Groningen. Zelden iemand zo ongeinspireerd gezien. De band probeerde het nog wel op te krikken maar de meester himself zat even in een diep dal.
Overigens een redelijk album maar niet meer dan dat. 3,0

Kan goed hoor: ongeinsprireerd, meneer is nogal een eigenheimer.
Misschien zijn dag niet.
Vaak is/ was hij ook op zijn eigen manier een soort van 'understated cool', terwijl de muziek zeer gepassioneerd kon zijn:

Te veel 'Hart' : Demasiado Corazon

Stukken minder dan alle voorgangers, synthetische overproductie, dun geluid. Een paar mooie liedjes redden de plaat enigszins (Around the Corner, het titelnr ook wel) maar de rest is toch wel beneden het niveau. Flauwe melodieën, slechte teksten, geen soul. Maar het kan allemaal nog erger... zie Sportin Life.

Demasiado Corazon springt er voor mij nog uit, de rest is wat middelmatiger van aard... maar vaak toch nog vrij mooi hoor!

***

each word's a beat of my heart en demasiado corazon zijn de beste nummers op dit album

Eigenlijk is dit gewoon een degelijke Mink DeVille plaat die wat terug grijpt op de formule van de eerste 2 platen door er wat meer R&R materiaal tussen te zetten. Demasiado Corazon is best een lekker nummer natuurlijk maar is stylisties hier helaas wel een storende faktor.

Daarnaast is de typiese 80s produktie, met hier en daar echt tè veel exiter ( zo'n ijl laagje in het hoog ) op de stem, de verplichte digi-drum geluiden ( gaap ) en Louis Cortalezzi's prachtige sax sound die door syntezijkers getrokken wordt, er de oorzaak van dat dit nooit mijn fave Mink album zal worden.

Hoogtepunten zijn voor mij dan ook de nummers die wèl in de olderwetse R&B sfeer gewoon zitten en redelijk clean opgenomen zijn: River Of Tears en Around The Corner.

Ook 3,5 ster.
Best wel aardige plaat maar als je hem aanzet moet je alweer bijna in de benen.

RIP Willy (William), helaas te vroeg overleden op 6 augustus 2009. . Door het overlijden hebben de cd's een speciale lading gekregen. Ben groot van van 1977 en gebleven tot de dag van vandaag. Bijna alle optredens gezien, niet allemaal geweldig maar zeker de laatste 20 jaar, geweldig. Niet alles is fantastisch maar over de hele linie geweldige muziek. Moonlight let me down en Each word......springt er voor mij uit.

Inderdaad, de produktie is te kil, maar destijds was dat heel erg in. Je hoort het op zoveel platen uit beginjaren '80.
Hoor eens hoe de prachtige sax van Louis Cortelezzi soms achter de mengtafel is vervormd tot een soort sirene.....brrrr
Maar ondanks dat: Er is nog genoeg te genieten aan dit album. Demassiado Corazon is voor mij een onsterfelijke song. Wie heeft ooit zo goed echte dampende salsa in de rock kunnen integreren. Dat nummer hoort bij de allerbeste van Willy.
Daar achteraan komt Cadillac Girl. Ook een van zijn beste livenummers dat hij tot op het einde bleef spelen, vaak met zijn eigenzinnig slide-solo.
De cover Around the corner wordt ook redelijk gedaan. River of tears idem.
De vrij korte plaat besluit met de lekkere crooner The moonlight let me down.
De rest is wat minder. Dat zijn de nummers die ook niet in de latere setlist zijn blijven hangen.
Maar man....hoe kan een album met Demassiado Corazon en Cadillac Girl nu een zwak album zijn???

Demasiado corazon alleen al is een 5 waard ! Leve de salsa !!!!! en de mojito !!!

De zigeuner variant op Bruce Springsteen.
Ligt ook in het verlengde van Little Steven.
Ik moet bij Demasiado Corazon ook wel denken aan die bandleider bij Voetbal Inside.

Willy Deville Fenomeen......... Voor altijd in mij hart............. River of Tears

Gelukkig had ik een concert van hem gezien waarbij hij gemotiveerd stond te performen.
Maar mijn ouders hadden een concert gezien, waarbij hij zijn optreden afwerkte alsof je snel je werkdag erop wil hebben.

Angels vind ik wel een aardige plaat. Ik draai meer Return to Magenta, Le chat blue, coup de grace, en caberetta. Nu la garou uit 95. Ik vind running in the jungle leuk.

Each Word's a Beat of My Heart en Demasiado Corazon (Too Much Heart) zijn mijn favoriete nummers op dit fraaie album.

Samen Met het album return to magenta zijn 2 kunstwerken!

100% eens fantastische kerel en briljante begeleidingsband

zijn Little Steven en Deville niet 2 aparte 'werelden '....

loup garou ballad met mrs Brenda Lee BRILLIANT

% eens

typisch!!

het vijfde Mink DeVille album begint met het piano intro van het mid-tempo "Each Word's a Beat of My Heart" dat een prachtige melodie heeft en een sterke opener is van de ruwe bolster blanke pit romanticus Willy DeVille.

"River of Tears", "Lilly's Daddy's Cadillac" en "Are You Lonely Tonight" zijn fraaie vintage Mink de Ville in R&B stijl gespeelde up-tempo nummers die niet hadden misstaan op een album zoals "Le Chat Bleu".

de hitsingle "Demasiado Corazon" is met zijn heerlijke salsa klanken een nummer dat de dansvloer vult. "Around the Corner" (de enige cover) en de afsluiter "The Moonlight Let Me Down" zijn fraaie ballads, zoals we van de man gewend zijn. ook "Pick Up the Pieces" klinkt vertrouwd.

"Love's Got a Hold on Me" en "Keep Your Monkey Away From My Door" ervaar ik als te skippen nummers. vandaar 4 sterren voor dit album waarop ik de 80's productie i.t.t. de opvolger "Sportin' Life" overigens mee vind vallen.

Willy DeVille heb ik 1 keer live mogen meemaken waarbij hij de ene na de andere sigaret opstak, maar wel geïnspireerd over kwam en een indrukwekkende set list afwerkte o.a. ondersteund door geweldig gitaarspel van de Franse meestergitarist Freddy Koella.

Album werd geproduceerd door Ron Albert & Howard Albert
Recorded at Criteria Recording Studios, Miami, Florida
All songs written by Willy DeVille (except 5)