Thee Oh Sees - Drop (2014)

Lekker plaatje weer. De eerste keer maar direct twee keer achter elkaar opgezet. Het is dan ook een vrij kort album

Helaas wel een stuk minder dan Floating Coffin. Mis een beetje de ongebreidelde energie die nummers als Tunnel Time en Sweet Helicopter wel hadden.

Floating Coffin is imo ook wel echt een uitschieter in hun discografie. Met dit soort 'frummel' bandjes die zoveel muziek blijven maken zit er altijd wel wat minder werk tussen. Maar toch gaan ze eigenlijk nooit door een ondergrens en blijft het allemaal leuk. En live zijn ze dan ook nog eens briljant.

Lalalaalalallalalalalalalalallaaalalala, dat eerste nummer heeft wel een bijzonder catchy refrein . Thee oh sees op de psychedelische hard-rock tour, ik hoor er best veel dingen als hawkwind in. Prima plaatje maar ik hoor toch liever Carrion Crawler / The Dream(ben ik nu de enigste die floating coffin niet bepaald bijzonder vond).

Ik ben even de weg kwijt. Hadden Thee Oh Sees vorig jaar niet aangekondigd om een pauze te nemen? Ook in dit soort gevallen is Google je grootste vriend: tijdens een van de laatste shows vorig jaar hebben ze inderdaad aangegeven rust te nemen. Maar blijkbaar zijn de heren daar niet erg goed in, want al snel werd dat veranderd in: "er komt een nieuw album uit begin 2014 en dan zien we vanaf daar wel weer verder". Dat de heren trouwens niet zo goed zijn in pauze houden is ook te zien aan het aantal albums dat de heren uitbrengen: deze Drop is alweer de 12e in 8 jaar (en dan tel ik de EP's, samenwerkingen en activiteiten op verzamelaars nog niet eens mee).

En deze nieuwste is wederom bijzonder fijn om te luisteren. Psychedelische hard-rock, maar dan op z'n Thee Oh Sees zeg maar. Gewoon lekker doen waar ze zin in hebben. Zo is Penetrating Eye een heerlijke opener, met misschien wel het leukste refrein dat de heren hebben gemaakt. Een fijn, fout Lalalalalalala-koortje, dat zich meteen in je hoofd nestelt en er niet meer uit gaat. Puur genieten! En dat niveau blijven ze eigenlijk vast houden. Over het hele album horen we goeie riffs, lekkere solo's, en wordt het nergens saai of voorspelbaar. Zo kent Encrypted Bounce kent een lekker 'freak' stukje richting het eind van het nummer, zijn er naast de 'lompere' up-tempo nummers ook de rustigere momenten en soms komt er zelfs iets wat richting pop-muziek neigt om de hoek kijken (bijvoorbeeld: Put Some Reverb On My Brother, met gast-bijdrage van Mikal Cronin). Het album is voor mij ook precies lang genoeg met zijn 31minuten. Korter en je was toch wat onbevredigd achtergelaten, langer en het was misschien te veel van het goede geweest.

Het kan natuurlijk ook een gevaar zijn, zo productief zijn. In plaats van ideeën te laten rijpen en goed uit te werken is er de kans dat er half werk uit komt. Gelukkig laten Thee Oh Sees zijn dat ze daar in ieder geval geen last van hebben. Floatin Coffin vond ik goed, maar deze zelfs nog een stukje beter! Als ze zo door blijven gaan mogen ze die pause van mij wel helemaal laten zitten!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Dit is...... zo goed!
Ik was gewoon lekker aan het werk en opeens werd dit opgezet, die intro wist mij al gelijk in de greep te houden, net als alle andere nummers. Misschien zijn de aantal sterren dan wat overdreven en te snel beoordeeld, dus zal ik dit album nog een paar opnieuw luisteren en met plezier!!

4,5*

Drop is een heerlijk vertrouwd klinkend plaatje, met alles er op en er aan wat Thee oh Sees zo goed maakt. Soms moet er hard gezocht worden naar de bedoeling van een nummer tussen de enorme lagen uitgesmeerd muzikaal geweld, andere keren ligt de subtiliteit er duimenbreed op. In beide gevallen overtuigd Drop ruimschoots, met de titelsong als mijn absolute favoriet.

Wo.

Je kunt meer over Drop lezen op de site van WoNo Magazine.

Heerlijk rammelend piepend en rockend album