Willy DeVille - Loup Garou (1996)

Willy Deville is hier absoluut niet geliefd, zoveel is me duidelijk. Deze prima songsmid, met aparte stem, levert keer op keer prima albums op, zoals dit.

Parels voor de zwijnen ? Je zou het moeten geloven hier op deze site!

Het moet niet steeds gitaarrock zijn, dacht ik!

4 sterren voor stijlvol album ****

Ja, parels dat zijn het. Een van de beste albums van de recent naar de muzikantenhemel vertrokken Willy.
Loup garou verwijst naar een voodoo ceremonie die bij de franstalige zwarten in Louisiana, New Orleans en omgeving, schijnt te bestaan.
Het nummer, waarmee Willy weer eens laat zien hoeveel hij van her en der uit de Amerikaanse muzikale traditie weet te halen, heeft een bijna hypnotiserend thema en roept die voodoo-achtige sfeer prachtig op.
Maar daarnaast regelrechte countryrock, zoals in het eerste nummer, rauwe blues in white trash girl en een heerlijke ballad met Angels don't lie.
Zoals uit mijn beoordelingen blijkt ben ik een groot Deville-fan. Wéér eigenlijk want vroeger was ik dat ook maar de laatste tijd ben ik zijn werk gaan herbeluisteren en gaan herwaarderen. Ik sta versteld van de muzikale rijkdom en variatie die de man beheerste. En natuurlijk zijn zangkwaliteit die elk nummer tot een Devillesong maakt. Ook de enige cover op deze plaat: het oude Time has come today, dat weer eens lekker rockt, een van de betere uitvoeringen van dat nummer.
Andere goeie songs hier zijn:Runnin through the jungle en When you're away from me. Asi te Amo is weer zo'n latin-achtig dingetje, van het siirt waar Deville elke album wel een paar keer mee verrast.

Loup Garou is frans voor weerwolf.

Dit vind ik wel zijn beste soloplaat. Met zorg gemaakt, goed bijgestaan door oa duizendpoten Chris Spedding en Brian Ray.

Deze avond luister ik deze plaat aandachtig. Normaliter shuffle ik zijn discografie, zo komt er af en toe iets van Loup Garoe voorbij gegalloppeeerd.

Leuke plaat, maar ik ben toch meer van de oude meuk van de return to magenta tijd.

Prachtig hoe diverse stromingen zoals countryrock en rauwe blues op dit album de revue passeren. Wat mij betreft is dit het op twee na beste solo album van deze charmeur. Angels Don't Lie is hemels mooi.

Op één of andere manier mis ik ook iets bij dit album. De X-factor of zo?
Het is zeker niet slecht, en het duet met Brenda Lee is zelfs verrassend, maar ik draai hem eigenlijk zelden integraal.

Smaken verschillen, zo zie je maar weer.

Deze behoort tot zijn betere werk. De tranentrekker ( ballad) met Brenda Lee is van wereldklasse. Jammer dat er geen uitgave van dit werk op vinyl verkrijgbaar is

en Brenda Lee niet te vergeten

qua productie iets minder gepolijst dan zijn voorganger "Backstreets of Desire" is ook "Loup Garou" wederom een sterk album met alle originele nummers van Willy DeVille, waarvan 1 "When You're Away from Me" co-written met gitarist Freddy Koella en een cover van de klassieker "Time Has Come Today" van de 60's/70's psychedelic soul band de Chambers Brothers, hier uitgevoerd in een vuige blues rock versie.

die rauwe blues rock keert op "Loup Garou" meermalen terug op "Heart of a Fool" met het herkenbare spetterende gitaarwerk van de Engelse gitarist Chris Spedding en met name "White Trash Girl" dat sterk doet denken aan de blues/southern rock sound van een band als The North Mississippi Allstars.

met de verrassende opener "No Such Pain as Love" maakte de veelzijdige Willy DeVille zijn eerste country-rock nummer. zo verrast ook de Celtic folk ballad "Angels Don't Lie" met Uileann pipes, penny whistle en fraaie backing vocals van Siobhan Maher. wat mij betreft het enige 5 sterren nummer. "Still" met zijn mariachi klanken is eveneens een fraaie typische Willy DeVille ballad, waarvan de Spaanstalige versie "Asi Te Amo" nauwelijks afwijkt. "You'll Never Know" een duet met Brenda Lee ervaar ik niet als een topper, maar hoort wel bij de sterkhouders, net zoals de catchy bluesrocker "Runnin' Through the Jungle" en de sterke melodie van "When You're Away From Me".

een beetje wisselvallig album met een aantal minder toegankelijke songs, zoals de onheilspellende voodoo klanken van "Loup Garou" dat de songtitel (weerwolf) eer aandoet en het dreigende met cello klanken omgeven "My Own Desire" (Vampir's Lullaby), maar dat is uiteraard subjectief.

Album werd geproduceerd door John Philip Senale & Willy DeVille