John & Beverley Martyn - Stormbringer (1970)

Goede pop/ folk/ rock plaat. In het eerste nummer valt gelijk het stemgeluid van John op, welke erg eigen klinkt. Nummers worden afwisselend ingezongen wat de afwisseling ten goede komt.

Prima album uit de begin periode van John Martyn. Goed is te horen dat hij een mooie rocktint geeft aan zijn folky songs. Weet niet of hij het genre folkrock heeft uitgevonden maar het klinkt erg lekker. Op latere albums (Solid Air als meest prominente voorbeeld) krijgt dat een nog wat steviger vervolg.

Als je dit album prima vindt, Broem, zou je ook eens The Road to Ruin kunnen proberen. Een van mijn favoriete Martyn albums. Daar staan heerlijke nummers op als Auntie Aviator, wat over een werkelijk bestaande tante (van Beverley) gaat, Primrose Hill, Parcels en New Day. Give Us a Ring gaat over Nick Drake.

Dank je Lura Ik ben al een tijdje bezig om het werk van John Martyn binnen te halen. Ik heb een 17 cd box binnen met daarop al zijn albums voor het Island label. Ik schat in dat ik alles heb en vind het merendeel van zijn albums echt goed. Wat een stem en soms fenomenale composities had hij toch. Top.

Het is heel jammer dat hij op dit forum zo onder gewaardeerd is, net zoals bijvoorbeeld die andere Schot Jackie Leven (aka Sir Vincent Lone), ook al zo'n geweldige zanger. Muziek uit Schotland dringt op een of andere manier niet gemakkelijk door naar het vasteland. Dit jaar verschenen bijvoorbeeld prachtige albums van Roddy Frame, Siobhan Miller, Grant Campbell, Eddi Reader en Alex Hodgson die totaal geen aandacht kregen. Gelukkig voor King Creosote kreeg die wel de aandacht die hij verdiende!

John Martyn had al 2 solo albums gemaakt, toen hij in 1967 singer/songwriter Beverley Kutner ontmoette tijdens een UK concert van de Amerikaanse folkie Jackson Frank. in 1969 trouwde hij met haar en begon samen met Beverley Martyn op te treden. het talent van het duo werd ontdekt door de befaamde Amerikaanse muziekproducer Joe Boyd, die o.a. Nick Drake hielp met het opstarten van zijn carrière.

Joe Boyd haalde hen naar Woodstock, USA om daar een album op te nemen met lokale Amerikaanse muzikanten, o.a. de drummers Levon Helm (The Band) en Billy Mundi (Mothers of Invention), bassist Harvey Brooks (The Electric Flag) en pianist/organist Paul Harris (van de Stephen Stills band Manassas) laatstgenoemde arrangeerde alle 10 liedjes.

John Martyn valt op met zijn zang en gitaarspel en de kwaliteit van zijn liedjes, waarvan de mid-tempo opener "Go Out and Get It" en de folky ballads "Woodstock", "John the Baptist" en met name "Traffic-LIght Lady" met hun fraaie samenzang de meeste indruk maken. helaas blijft de kwaliteit van de 3 Beverley Martyn liedjes (2,4 en 9) daarbij achter. op het titelnummer "Stormbringer" zijn reeds wat van de latere jazz invloeden op zijn muziek te horen mede door de bijdrage van jazz drummer Herbie Lovell.

de cd-reissue (Island Remasters) uit 2015 bevat 4 bonus tracks (recorded April 1969 at Sound Techniques Studios, Chelsea, UK) het matige co-written "One of Those Days", de fraaie folky ballad "I Don't Know" (John Martyn) dat niet had misstaan op het originele album en 2 demo versies van "John the Baptist" en "Traffic-Light Lady".

in hetzelfde jaar (1970) verscheen hun 2e duo album, het kwalitatief vergelijkbare "The Road to Ruin". beide albums werden geen commercieel succes, waarna John Martyn zijn eerder begonnen solo carrière bij het Island label van Chris Blackwell voortzette.

een leuke anekdote van JM bij de liner notes, toen het duo tijdelijk in Woodstock woonde met als buurman Jimi Hendrix:
"Hendrix lived virtually next door to us. He used to arrive every Thursday in a purple helicopter, stay the weekend and would leave on Monday"

Album werd geproduceerd door Joe Boyd
Recorded at Woodstock, New York

Een mooi album !
De inbreng van producer Joe Boyd (ook producer van Nick Drake) is duidelijk merkbaar en dat bedoel ik positief. Hij voelt prima aan wat hem te doen staat om er voor te zorgen dat het een gevoelig mooi subtiel album wordt. John Martyn heeft net twee solo albums afgeleverd, die nog heel duidelijk vooral folkgericht zijn. Wel 2 erg mooie albums vind ik persoonlijk. En samen met zijn vrouw Beverley (Kutner) volgt nu dus 'Stormbringer'. In het zelfde jaar volgt ook nog de opvolger hiervan. De artiesten uit deze (hippie) tijd waren over het algemeen zeer productief, kijk ook maar eens naar Donovan, Melanie, the Incredible String Band, die ook niet schuwden om meerdere platen in één jaar af te leveren.
'Stormbringer' vind ik persoonlijk een heel fijn album om naar te luisteren. Het zijn mooie nummers, muzikaal zit het prima in elkaar, John Martyn laat horen wat voor geweldig gitarist en songwriter hij is, Beverley heeft haar eigen inbreng, die ik zeker niet verkeerd vind. (maar misschien ben ik daarin wel de enige). Maar ook de door haar geschreven nummers (2,4 en 9)zijn zeker niet verkeerd , waarbij ik 'Sweet Honesty' zeker één van de betere nummers vind. Het wordt heerlijk lang uitgesponnen tot meer dan 8 minuten en verveelt geen moment. 'John the Baptist' is nog als single uitgebracht, ook een prima nummer. Nij 'Go Out And Get In' merk je al dat John Martyn niet binnen de folk lijntjes zal blijven, dat is te beperkt voor hem. Dat zal ook blijken over de koers na 1970, waarin hij andere elementen ook integreert, zoals jazz, blues, prog, met het iconische album 'Solid Air' als hoogtepunt.
Verder staan er op de cd nog 4 bonus tracks, die ook de moeite waard zijn.
Het probleem van artiesten zoals John Martyn is dat je dan alles gaat vergelijken met een album als 'solid air' en eigenlijk doe je de rest dan eigenlijk te kort.
"Stormbringer' is een prima album, dat zich kranig staande houdt ook met wat er allemaal nog zal gaan komen van John Martyn. Ik vind daarbij toch de rol van Beverley ook positief. Na deze 2 albums trekt ze zich terug, zorgt voor haar kinderen en John kan dan verder gaan en verder ook groeien.
Zo ver ik weet zijn ze in 1980 uit elkaar gegaan, wel heeft Beverley de naam Martyn behouden.
Ze maakt zo'n 40/45 jaar nog 2 solo albums, die op zich ook prima zijn.
John Martyn, hier in 1970 ziet hij er nog onschuldig hippie achtig uit, zal op den duur aan de zelfkant van de maatschappij belanden. Bekend is dat hij aan het eind van zijn huwelijk gewelddadig was, mede door alcohol en drugs gebruik. Net na de scheiding maakt hij "Grace and Danger' , zeer autobiografisch. Zelf heeft hij dit zijn beste album gevonden.

fijn dat Teacher ook aandacht schenkt aan dit album. "Sweet Honesty" van Beverley is inderdaad niet verkeerd, hoewel n.m.m. iets te lang uitgesponnen. haar overige liedjes maken op mij weinig indruk. Beverley is duidelijk de mindere songwriter van de 2 en zij beschikt niet over de uitzonderlijke songwriter's kwaliteiten van John Martyn. niet voor niets zijn de beste nummers op dit album afkomstig van de laatste.

met jou eens dat zijn eerste 2 folk albums "London Conversation" en "The Tumbler" de moeite van het beluisteren waard zijn. gezien het aantal stemmen zijn beide albums hier op MuMe wat onderbelicht.
van John Martyn verscheen korte tijd later zijn sublieme solo album "Bless the Weather" (1971) met op meerdere nummers prachtige backing vocals van zijn toenmalige vrouw Beverley. een album dat hier op MuMe wel op vele stemmen mocht rekenen.