John & Beverley Martyn - The Road to Ruin (1970)

Een plaat uit 1970.
3 stemmen en nog geen enkel bericht. Blijkbaar een zéér goed bewaard geheim, dit album.
Omdat ik pas onlangs de artiest John Martyn ontdekt heb - een 30 jaar te laat zo blijkt - nam ik deze ook maar mee, gezien het haast gratis naar mijn hoofd gesmeten werd.
Ik vind deze muziek absoluut niet mis. Mooie folky nummers, vaak ook wat dromerige ballads van John Martyn.
Beverley Martyn is misschien géén Sandy Denny, maar haar stem mag er best zijn.
Puike plaat. Voorlopig hou ik het op 3.5.

Primrose hill en Auntie Aviator behoren voor mij tot de mooiste songs die John Martyn geschreven heeft. Prachtige plaat, niet zo bekend. Waarom, Joost mag het weten. Sinds jaar en dag een van mijn favoriete John Martyn platen (Bless the weather blijft mijn onbetwiste nummer 1)

Sinds kort ben ik de gelukkige eigenaar van een exemplaar op vinyl. Hiervoor genoemde nummers Primrose Hill en Auntie Aviator zijn mooi maar wat te denken van de titeltrack of het over Nick Drake geschreven Give Us a Ring. Wat een fijne plaat is dit! Een mooie prelude naar Bless the Weather (ook mijn favoriet).

Mooie Britse folk dat op z'n best heel intiem en huiselijk klinkt. Soms wordt het uitbundiger en dat heeft de muziek niet nodig. John Martyn solo bevalt me wel iets beter, omdat zijn stem mooier is dan die van Beverley en hij duidelijk de betere songwriter is van de twee. 4, 7 en 9 springen er voor mij dan ook uit.

na zijn 2 solo albums met traditionele folk "London Conversation" (1967) en "The Tumbler" (1968), maakte John Martyn samen met zijn toenmalige vrouw Beverley 2 albums, die beide in 1970 werden uitgebracht. dit album volgde na het album "Stormbringer". ik zat in een grijs verleden als puber op de zolderkamer van een vriendinnetje van de middelbare school, toen zij dit album opzette. 1 van mijn eerste kennismakingen met "folk music". was geïntrigeerd door de aparte hoes en de titel ("The Road to Ruin" - de weg naar de ondergang) van dit album. deze muziek heeft zich lange tijd in mijn muzikale geheugen genesteld en roept nog steeds nostalgische gevoelens op, maar ruim 50 jaar later kom ik tot de conclusie, dat de kwaliteit van de muziek toch een stuk minder is dan ik destijds ervoer.

John Martyn was duidelijk een betere songwriter dan Beverley. het zijn vooral zijn songs die er qua compositie bovenuit steken. de door hem geschreven nummers 2) Parcels, 4) New Day, 7) Tree Green en het titelnummer 9) gaven al blijk van zijn enorme songwriter's kwaliteiten. het enige nummer dat hierbij in de buurt komt, is het door Beverley Martyn geschreven "Primrose Hill" met een fraaie bijdrage op saxofoon van Ray Warleigh. tracks 3, 6, 8 en track 5 (een nummer van Paul Wheeler) vind ik in retrospectie zwakke composities. mede door de inbreng van jazz muzikanten Ray Warleigh en Lyn Dobson zijn er al wat voorzichtige jazz invloeden hoorbaar op dit album, maar de boventoon van de muziek is toch vooral folk.
John Martyn maakte niet veel later zijn geweldige 3e solo album "Bless the Weather". het begin van een fantastisch, omvangrijk oeuvre van deze geweldige muzikant. de rest is geschiedenis.

de muzikanten op dit album:
John Martyn: vocals, all guitars, harp
Beverley Martyn: vocals
Paul Harris: piano
Wills Kelly: drums, bass
Mike Kowalski: drums
Rocky Dzidzornu: congas
Dave Pegg/Alan Spenner: bass
Danny Thompson: double bass (track 4)
Dudu Pukwana: saxophone (tracks 6,8,9)
Lyn Dobson: flute (track 4), saxophone (track
Ray Warleigh: saxophone (track 1)

citaat uit de liner notes van Mark Powell:
"Despite some very favourable reviews, the album followed the fate of its predecessor by failing to break into the UK album chart.

By the early months of 1971, Beverley Martyn was pregnant with the couple's second child and the prospects of her being able to continue a musical career at that time were remote. Concerned over the lack of sales of "Stormbringer" and "The Road To Ruin", Island records began to put pressure on John to revert to working as a solo artist. "The record company weren't too wild about Beverley" he later recalled. "They began to put pressure on me to record on my own". With John not being in a position to dictate his direction to Island records, arrangements were made for John to record another solo album. Relocating his family to the seaside town of Hastings, John began work on material for an album that would become his first milestone, the marvellous "Bless The Weather".