Eddie Money - Life for the Taking (1978)

De New Yorkse AOR-rocker Eddie Money heeft in Nederland nooit veel potten weten te breken.
2 keer de tipparade gehaald in 1978 en 1987, dat is alles.
Dat is jammer, want de man heeft best goeie muziek gemaakt (en nog).
Ik had ook gedacht dat deze plaat veel bekender zou zijn hier, maar 2 stemmen en geen berichten valt me nogal tegen.

Stel je iets voor tussen de oude Toto en Robert Palmer en Boz Scaggs op hun rockendst in (om het maar in de tijd te plaatsen), maar dan met meer gitaarsoloos (Jimmy Lyon) en in een iets hoger tempo en je komt een heel eind.
Mallaber en Turner van de Steve Miller Band verzorgen op deze plaat de ritmesectie.
De heerlijke feelgoodrockers Gimme Some Water en Can't Keep A Good Man Down hadden het verdiend om hits te worden.
Ook Nightmare rockt lekker weg met lekkere gitaarsoloos.
Het ook al beklijvende titelnummer dat de plaat opent zet in feite al de toon.
De afsluitende schitterende ballad Call On Me is misschien wel het mooiste nummer van de plaat.
Love The Way You Love Me, Maureen, Maybe I'm A Fool (met 70's-strijkers) en Rock And Roll The Place (heavy) luisteren ook lekker weg.
Nobody is het enige nummer dat wat minder is.
In ieder geval een plaat vol ongecompliceerde Amerikaanse snelwegrock, die niet uitnodigt tot het nieuwe rijden.

Eddie Money zit nog steeds in de muziek (laatste album is uit 2007) en toert nog steeds.
Op vinyl.

Ik kan me helemaal aansluiten bij het bovenstaande bericht.Het sterke Gimme some water werd ooit nog eens leuk gecovered door de Canadese punkers van SNFU.

Deze plaat gevonden in de eurobakken. Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten, maar de naam Eddie Money kwam me toch enigszins bekend voor...Achteraf beslist geen spijt gehad van mijn aankoop.

Minder dan vier sterren vind ik wat aan de magere kant voor een album dat instrumentaal zo goed in elkaar zit. Combineer dit met de krachtige, energieke, doch gevoelige vocalen van Eddie Money en je hebt een plaat die je muziekcollectie absoluut verrijkt.

Ik heb er in ieder geval een nieuwe favoriet bij en ben zelfs al een tikkeltje nieuwsgierig naar zijn andere werk.

Heb deze een tijdje terug ook voor een prikkie meegenomen op een beurs. Ik ken de beste man enkel van de hit Take me home tonight en dacht; ik neem de gok. Die gok pakt net aan goed uit. De helft van de nummers vind ik prima. Eigenlijk heel de A kant wel. Die rockt ook het meest. Van de B kant ben ik minder overtuigd. Daar is de gitaar wat vaker zoek krijg ik de indruk. Enkel de afsluitende ballad Call on me vind ik nog de moeite waard.

Recent gescoord op vinyl, terwijl ik het album al jarenlang op cassette had.

Prima en degelijk album, bij tijd en wijle laverend tussen rock en AOR. Staan eigenlijk geen missers op en het afsluitende Call On Me is geweldig. ,

Klopt ja. Dat Call on me is een geweldig nummer!