Dredg - El Cielo (2002)

in één woord
FANTASTISCH

Ik heb de cd nu in huis liggen! Ik ben zeer benieuwd.

't is nu 20 augustus
EN...................????????????

En wat, Ettettummu?

Ik luister nu voor het eerst naar dit album. Tot nu toe erg mooi.

Graag aandacht voor dit briljante album van Dredg. El Cielo is rockmuziek van de 21e maar misschien ook al van de 22e eeuw. En dan bedoel ik geen onbegrijpelijk geëxperimenteer, maar zeer knap en vernieuwend gemaakte rockmuziek. Mooiste nummers zijn:
- Same Ol' Road
- Triangle
- Sorry But It's Over
- Sanzen
Maar ik vind eigenlijk alle nummers erg goed.
El Cielo is ook op SACD-surround sound verkrijgbaar en klinkt dan helemaal weergaloos. Kortom: 5+

p.s.
Ik denk dat veel Radiohead-liefhebbers dit ook wel mooi zullen vinden.

Wat een gedoe om zo`n nietszeggend album zeg..
Ik kan er geen diepgang in bespeuren, het kabbelt maar wat voort en irriteert me zelfs. Het doet me denken aan Creed

hmm, blijkbaar niet alle Radiohead-liefhebbers. Maakt niet uit: dan maar alleen genieten voor de Dredg-liefhebbers. Overigens is het album Leitmotif bijna even mooi.

Net wat sampletjes geluisterd, k ga maar eens even snuffelen naar dit album, die zanger heeft een beetje een Keith Caputo-thing going on.

toen ik deze cd voor het eerst hoorde meende ik te maken te hebben met een topper. nu (een week later) nog een keer geluisterd, en vind m eigenlijk een stuk minder. maar wie weet, bij een derde luisterbeurt... 3*

okee een halfje erbij omdat sanzen en it only took a day toch wel erg mooi zijn

Ik mis Bug Eyes!
*edit: die staat natuurlijk op het nieuwe album, domme ik

geweldig album!

Ik wordt er ook niet echt warm of koud van terwijl ik vooraf wel dacht dat het in m'n straatje zou passen. Ik vind het allemaal een beetje flauw.
Misschien later nog een luisterbeurt, voorlopig 2,5 *

Over aangename verrassingen gesproken.... Jemig wat een mooi album . Misschien niet heel diepgaand, maar zeker pakkend.

Een van de beste albums van zijn tijd. Many won't agree. That's alright.

Ik snap niet dat dit album zo een laag cijfer heeft ... Op andere sites wordt het bejubeld. Maar ach, heerlijk album, 1 van mijn favorieten.

Ik vind het ook een grandioos album, vooral op sacd in surround sound!

Er zijn zo van die albums... alles lijkt erop te wijzen dat het in je straatje moet passen. Het wordt unaniem geprijsd als een klassieker in een geliefd genre, het wordt je aangeraden door mensen met erg gelijkaardige smaak die je blind vertrouwt, je vindt een ander album van dezelfde band uitstekend,... en dan luister je en dan is het van " ... heb ik die pompoms nu voor niets bovengehaald?"

Misschien ligt het aan wat te hoge verwachtingen, maar El Cielo is zo'n album voor mij. Voorganger Leitmotif vind ik ronduit uitstekend, ik werd al meermaals naar dit album herwezen, de unanieme erkenning klopt ook; maar met El Cielo wilt de liefde me maar niet te grazen nemen. Nu niet dat ik het slecht vind, het is gewoon allemaal nogal gewoontjes. Ik schuif de schuld af op de zang. De ruwe zang van Leitmotif, die wat aanschurkte tegen de hardcore, maakt op El Cielo plaats voor een fluweelzachte stem die wat doet denken aan de zang van Gazpacho. Zeker toegankelijker, maar niet echt beklijvend. Ook de drums zijn hier veel gematigder, geen superstrakke beats meer maar wel standaard rock percussie. Af en toe komt de magie van hun debuut nog even om de hoek loeren, bijvoorbeeld op het epische 'Sorry But It's Over', maar over het algemeen kabbelt het allemaal maar wat voort. Het zal wel aansluiten bij het centrale concept van sleep paralysis waarrond het album geschreven is, maar ik mis de opwinding, de ongeliktheid, de passionele energie van Leitmotif.

Voorlopig dus een voldoende; maar ik ga het zeker nog blijven proberen. Wie weet komt het er ooit nog van, en het is zeker geen straf om dit te moeten beluisteren.

Het laatste bericht dateert alweer van bijna 10 jaar geleden, bij een toch wel intrigerend bandje die in ons landje niet op veel (h)erkenning kon rekenen. Ik heb de heren jaren geleden nog eens mogen aanschouwen in de Melkweg en dat was indrukwekkend maar ook bij vlagen vermoeiend. Dit plaatje - door velen terecht gezien als de beste van de mannen - is bij vlagen intens, emotioneel, sfeervol maar vergt ook de aandacht. Geen album voor tussendoor, daar is de - noem het kerkelijke - zang van Gavin Hayes ook debet aan. Hayes heeft een aparte stem en heeft soms een Gregoriaanse wijze van zingen; luister Same Ol' Road of Triangle. Ik hou er wel van maar het moet je liggen. Zijn pathetische voordracht past wel in het geheel. De muziek is lastig in een hokje te plaatsen wat alleen maar mooi is. Als je van experimentele alternatieve rock houdt en niet vies bent van inventieve ritmes en tegendraadsheid dan zou ik dit bandje zeker een kans geven. Beste nummers; Of the Room, het intense The Canyon Behind Her en het meest toegankelijke nummer van de plaat; Same Ol' Road.

Niks mis met dit album. Prima composities die vooral de veelzijdigheid van de band laten zien. Elke song raakt wel een gevoelige snaar. Bijzonder dat ik dit pas nu ontdek. Dit ga ik zeker vaker draaien in huize jorro.
4 * om te beginnen..

Samen met Karnivool en Caligula's horse Tool en Leprous bands die ik pas na 10 jaar na hun verschijnen heb ontdekt. Ben kennelijk niet de enige die er een korte recensie aan wil wagen na al die tijd. Heerlijk om te grasduinen in de annalen van de muziek en steeds weer 'nieuwe' bands te ontdekken. Nergens wordt de heaviness van eerder genoemde bands gehaald, niet dat dat nou zulke heavy bands zijn , maar de kwaliteit van de nummers staat duidelijk voorop net als bij eerder genoemde bands.