Mariza - Fado Em Mim (2002)

Hier staat een prachtig nummer op, namelijk O Gente da Minha Terra. Schitterende fado!

De zomer loopt langzaam weer ten einde en dat is voor mij net als vorig jaar weer reden om mij in de Fado te storten, hoewel mijn vakantie zich in Denemarken afspeelt...... Ik moet zeggen dat ik maar erg weinig slechte Fado tegenkom. Kan natuurlijk nog komen, maar de artiestes die ik tot nu toe heb gehoord hebben allen een enorm hoog niveau. Alleen van Ana Moura heb ik nog niks leuks langs horen komen. Ook haar stem vind ik niet geweldig. Maar dames als Masia, Joana Amendoeira en Cristina Branco zijn regelrechte wereldtoppers. Of Mariza zich hier ook toe mag rekenen? Afgaande op Mundo zeker niet, afgaande op deze Fado Em Mim zeer zeker wel. Sterker, dit album behoort zeker tot de beste Fado albums die ik ken.

Het begin kentt een zorgvuldig opbouw, waarbij de lat langzaam steeds hoger gelegd wordt. Dynamo d noemt O Gente Da Minha Terra. Dat is het nummer vanaf waar het niveau even ongeëvenaard hoog ligt. Oica La O Senor Vino neemt met een vrolijk deuntje de enorme diepgang even een tikkie weg. Heel goed getimed dat nummer, want na misschien wel het beste nummer Terra D'Agua kan het album wel wat ontspanning gebruiken. Por Ti en Oxala gaan weer tot het bot. Ik versta geen Portugees, maar ik vermoed dat Barco Negro te maken heeft met haar gemengde afkomst. Haar vader is Portugees, mama komt uit Mozambique, waar Mariza zelf ook geboren is. Ze woont echter al vanaf haar 3e in Portugal. Barco Negro is het enige "niet-Fado-nummer" van de plaat, maar valt geenszins uit de toon en is net als Oica La O Senor Vino weer een mooi breekmomentje en ook weer een nummer dat kwalitatief zeker niet minder is, alleen anders. Mooie opmaat naar het laatste nummer. Dat is wederom O Gente Da Minha Terra, maar dan in de pianoversie. Het nummer is zo goed dat het absoluut niet deert dat hij er 2 keer op staat. Mariza gaat zo diep, het is niet te geloven. Ik ken ze nog lang niet allemaal, de toppers van de Fado, maar dit moet welhaast een klassieker in het genre zijn. Voor mij in ieder geval wel.

In het boekje van mijn cd wordt het pianonummer (13) niet vermeld; het is dus een verrassing.
Afgelopen zondag hebben we haar zien optreden in de grote zaal van TivoliVredenburg. Het was weer prachtig. Ze bedankte Nederland dat ze daar dit eerste album heeft kunnen uitbrengen toen ze in eigen land werd genegeerd. Daarna lag de wereld open.