Filter - The Amalgamut (2002)

Ik vind dit toch duidelijk het minste album van filter. Op de een of andere manier doet het me niet zoveel. Eigenlijk geeft het 2de nummer nog het beste aan wat ik van deze CD vind, een American Cliché.

Ja, ik denk dat dit ook mijn minst favoriete album is. "Short Bus" heeft zóveel potentieel, en dat mist bij "Title Of Record" al, hier is het weer een beetje terug, maar heel vernieuwend is het toch ook weer niet.

stuk voor stuk vind ik dit echt supernummers. ligt (misschien net iets té) lekker in het gehoor. de mooie zanglijntjes over de simpele riffjes maken er een leuk plaatje van. alleen jammer dat die zanger echt géén teksten kan schrijven (zelden zieligere lyrics gehoord) en hun afstotelijke amerikaans-chauvinistische bijsmaakje kan mij ook niet zozeer bekoren. erger me vooral aan het nummer Columind (tekst over Columbine highschool waar de zanger zich op zijn beurt uiteraard in heeft verdiept en een geniale samenlevingskritiek uit), omdat de muziek echt spierballenrock is, maar de tekst hun hersenloosheid verraadt.

Voor wie Robert Patrick kent, de acteur die vooral bekend is door zijn rol als T-1000 in "Terminator 2: Judgment Day": Filter-zanger Richard Patrick is diens tien jaar jongere broer .

Ik weet nog dat ik "Where do we go from here" jaaren geleden hoorde, en dat ik er helemaal weg van was. Nu doet het me niet veel meer, evenals de rest van het album. (de rest van Filter moet ik nog gaan verkennen btw)
2.5*

Vandaag voor het eerst in jaren dit album weer eens beluisterd. Het is een vrij aardig rockalbum, maar de muziek raakt me niet echt. Met name de ietwat rustigere nummers als "Where Do We Go From There", "The Missing" en "The Only Way (Is The Wrong Way)" kan ik waarderen. Andere nummers worden me snel te schreeuwerig. Nou ja, leuk om een keer te draaien, maar zeker niet te vaak.

Magere 3*

Ik verbaas me over de enigszins negatieve kritieken hier en vind dat dit album heel goed in elkaar steekt. Klagen over Amerikaans chauvinisme is aan mij niet besteedt, want voor mij staat muziek op de eerste plaats (Een k*tnummer met een geweldige tekst is immers nog steeds een k*tnummer) en die muziek is hier dik in orde. Het klinkt gewoon lekker en krachtig. Er staan wat poppy nummertjes op, maar deze vind ik ook heel tof klinken.

4,5.

Ach kom op, dit haalt het bij lange na niet bij de eerste 2 Filter platen, ook muzikaal gezien niet.

Weliswaar niet zo sterk als de eerste twee albums maar zwak kan ik the Amalgamut zeker niet noemen.Nummers als American cliche,So I quit en Where do go from here waren en zijn nog steeds erg goed.Misschien dat de verrassing er gewoon een beetje af was,voor sommigen althans.