Wolf in Loveland - We Set Out in the Naked Dawn (2014)

Het debuut beviel me goed, live vond ik ze prima en de trailer laat horen dat het best weer eens heel leuk kan gaan worden met deze Rotterdamse band.

YouTube - 'We Set Out In The Naked Dawn' Teaser (OUT March 29th 2014)

Klinkt helemaal niet onaardig!

As maandag (31 maart) te bewonderen bij DWDD.

Wederom een hele fijne plaat van Wolf in Loveland, met meer diversiteit dan het debuut.

Ook ik vind het een fijne plaat weer, maar om eerlijk te zijn niet zo verrassend mooi als het debuut! Je kan m.i. goed horen dat deze tweede er 'sneller' moest komen dan de eerste. Ondanks dat het kwalitatief goede nummers zijn wel wat veel van hetzelfde. Ach, het is ook maar net waar je voorkeur ligt. Ik vond het meer akoestische van de debuutplaat erg prettig.

De nieuwe past beter bij mooi weer, het debuut beter bij regen

Vorig jaar rond deze tijd bracht de Rotterdamse band Wolf In Loveland een verrassend sterk debuut uit. "Een plaat waar duidelijk tijd en liefde in is gestoken, en die liefde werkt aanstekelijk" schreven we destijds. Wat volgde waren vele optredens waaronder grote shows in het voorprogramma van I Am Kloot, Daniel Norgren en Israel Nash Gripka en op festivals als Metropolis, Brandend Zand en Songbird. Je zou denken dat de zeven muzikanten rondom liedjesschrijver Jan Minnaard het in 2014 even rustig aan doen. Maar niets van dat alles. Plaat nummer twee is alweer af en doet opvallend weinig onder voor de vorige.

In het jaar dat sinds het debuut voorbij ging heeft Wolf In Loveland een opvallende ontwikkeling doorgemaakt. De band klinkt op We Set Out In The Naked Dawn ouder en beter op elkaar ingespeeld. De liedjes laten een warmer en minder tijdloos geluid horen waarbij meer nadruk ligt op samenzang. Over het geheel ademt de plaat meer de sfeer van de jaren '70 en krijgen we meer traditionele, maar frisse folk voorgeschoteld. Daarbij valt allereerst het sterke gitaarspel van Bas van Holt op, die de nummers soms een bluesy sfeer meegeeft. 'County Fair' en 'World Without You' geven daar een goede indicatie van. Daarnaast is Jan Minnaard hoorbaar beter gaan zingen. Soms, zoals in het verstilde 'Sacrifice', klinkt hij als een jonge Neil Young. Desondanks doet Minnaard soms ook een stapje opzij voor Janine van Osta en Merel Moelker die respectievelijk de vocalen in het prachtige 'Trumpets' en het kwetsbare 'Killer Whales Of Eden', dat qua fragiliteit wel wat van Julia Stone weg heeft, voor hun rekening nemen.

Het maakt We Set Out In The Naked Dawn een gevarieerde en luistervriendelijke plaat met twaalf liedjes die zich één voor één voorzichtig onder de schedel nestelen. Het meest krachtige is single 'The Devil Has No Home', waarin de vocalen worden afgewisseld en de boel meermaals tot ontlading komt. Heel anders van karakter zijn het langzaam en grillig opgebouwde liefdesliedje 'Over You' en de prachtige afsluiter 'Year Of The Wolf', dat mag gelden als het meest ontroerende liedje van de plaat. Al die hoogtepunten ademenen een minder lieflijke en meer spontane sfeer dan het charmante debuut. Maar We Set Out In The Naked Dawn bevat opnieuw louter sterke luisterliedjes en een soort nuchtere Hollandse charme die verslavend blijkt te werken. Gelukkig kunnen we hetzelfde concluderen als een jaartje gelden: We Set Out In The Naked Dawn is een plaat waar verdomd weinig aan mankeert.

Van: Daans Muziek Blog

Pluggen! Deze schreef ik:
3voor12 - Albumrecensie: Wolf in Loveland – We Set Out in the Naked Dawn - 3voor12.vpro.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wolf In Loveland - We Sat Out In The Naked Dawn - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Wolf In Loveland debuteerde nog geen jaar geleden met een opvallend sterk titelloos debuut. De komst van Wolf In Loveland viel vorig jaar samen met de vermeende komst van de wolf naar Nederland en helaas trok de laatste meer aandacht dan het debuut van band uit Rotterdam. De vorig jaar aangetroffen wolf bleek al snel een flauwe grap, maar Wolf In Loveland is nog altijd bloedserieus. Nog geen jaar na het prima debuut ligt We Sat Out In The Naked Dawn in de winkel. Dat is snel. De tweede plaat na een goed ontvangen debuut ligt voor veel bands behoorlijk zwaar op de maag, maar Wolf In Loveland lijkt er geen enkele moeite mee te hebben gehad. Dat is knap, maar wat nog knapper is, is dat We Sat Out In The Naked Dawn de nodige groei laat horen. Het debuut van de band propte ik vorig jaar in het hokje folk, terwijl als meest voor de hand liggende vergelijkingsmateriaal Fleet Foxes werd aangereikt. Het hokje folk is nog steeds van toepassing op de muziek van Wolf In Loveland, al zoekt de band de grenzen van het genre meer dan eens op. Ook de vergelijking met Fleet Foxes gaat nog steeds op, al is We Sat Out In The Naked Dawn zo goed dat ik nog maar moet zien dat Fleet Foxes ooit met een plaat van dit niveau gaat terugkeren. Terug naar We Sat Out In The Naked Dawn. Op haar tweede plaat heeft Wolf In Loveland de invloeden uit de folk van het afgelopen decennium verruild voor muziek uit een verder verleden. We Sat Out In The Naked Dawn refereert meer dan eens naar muziek uit de jaren 70 en grijpt hierbij net zo makkelijk naar folkrock en countryrock als naar meer Westcoast pop georiënteerde muziek. Op één of andere manier slaagt Wolf In Loveland er echter ook in om muziek te maken die eigentijds aanvoelt. Dat hoor je direct in de openingstrack die strooit met zonnige gitaarloopjes die de lente onmiddellijk laten beginnen, maar ook refereert aan de even eigenzinnige als briljante muziek van The Go-Betweens of de legendarische gitaarplaten van het Excelsior label. Waar de komst van de wolf vorig jaar met angst en beven werd aangekondigd, maakt Wolf In Loveland muziek die je onmiddellijk wilt omarmen. We Sat Out In The Naked Dawn is een plaat die inspireert tot het noemen van vergelijkingsmateriaal, maar dit is al snel in zo’n ruime mate aanwezig dat het je duizelt (dan weer The Jayhawks, dan weer The Eagles, dan weer een eigenwijs gitaarbandje uit de jaren 90 of de terugkeer van Daryll-Ann). Stoppen met vergelijken en genieten van de prachtige songs is het devies en dat werkt perfect. Wolf In Loveland maakte vorig jaar een positieve indruk, maar heeft deze verruild voor een diepe indruk. De songs op de nieuwe plaat zijn van een hoog niveau en het zijn songs die de zon in je hoofd halen, maar ook de radartjes in datzelfde hoofd flink aan het werk zetten. De instrumentatie op de plaat is prachtig, zeker wanneer de band kiest voor wat meer ingetogen klanken. Ook de zang op de plaat is van grote klasse, waarbij de subtiel toegevoegde vrouwenstem zorgt voor extra diepte. We Sat Out In The Naked Dawn is een plaat die je bij eerste beluistering al vele jaren lijkt te kennen, waarna de plaat bij volgende beluisteringen alleen maar dierbaarder wordt. Kan het toeval zijn dat tijdens het schrijven van deze recensie de zon weer doorbrak na een dag vol wolken? Nee, ik denk het niet. Wolf In Loveland leverde vorig jaar een meer dan aardig debuut af, maar verrast nu met een potentiële klassieker. Het is een klassieker die je mee terug neemt naar de jaren 70, maar hier niet blijft steken. Het is een klassieker die driftig strooit met hemelse gitaarloopjes en oorstrelende songs, maar het is tegelijkertijd een plaat die nergens de makkelijkste weg kiest. Zomaar één van de beste platen van het moment, nationaal en internationaal. Het maakt het des te schrijnender dat het vooralsnog behoorlijk stil blijft rond de tweede plaat van Wolf In Loveland. Geloof me, deze plaat verdient echt een veel en veel beter lot. Erwin Zijleman

Er is nog een album uit 2012 van Wolf in Loveland, namelijk Homegrown. Dus zij zijn erg productief.

Staat er op evenals een EP die nog eerder was

Dat heb ik ook wel een beetje. Desalniettemin weer een prima album.

Als je de muziek zo beluistert, zou je niet verwachten dat dit een band uit Nederland is. De muziek klinkt knap internationaal en dit geval moet je denken aan roots/americana. Als je zou zeggen dat dit in de VS zou zijn gemaakt geloof je het direct.
Ook de hoes zet je op het verkeerde been. Als je oppervlakkig kijkt heb je zeker nog geen idee dat dit uit Nederland komt, maar bij goed kijken zie je toch echt iemand tussen de weilanden lopen met een soort emmerblik in zijn handen. Op goed geluk voor een euro meegenomen en daar geen spijt van gehad. Het is een prima plaat in dit genre. Goede begeleiding , soms klinkt het aardig jaren 70. De zang zou hier en daar wat beter kunnen, klinkt soms wat afgenepen. Maar echt storend is dat niet, enkel zou met en wat gruizig ere stem de muziek nog betreft tot zijn recht komen.
En leuke plaat. Ben benieuwd of de band nog actief is, volgens mij heeft deze plaat weinig gedaan in Nederland.