Gloria Estefan - Gloria! (1998)

Guilty pleasure to the max. Heerlijke retro en latin invloeden. Luistertip is Cuba Libre. Opzwepend. Een echte feel good album vol met dansbare nummers, wat ook het concept was. Geen standaardalbum met afwisselende ballads, pop, latin.

Deze cd met bonus remixen en extra cd met nog 2 extra tracks vandaag bij de kringloop gevonden. Maar dan met de groene hoes. Geen idee waarom er twee totaal verschillende hoezen zijn. Want er zijn ook wat cd-persingen met bovenstaande blauwe (lp)hoes.

De blauwe hoes was gemaakt voor de VS, de groene voor Europa. In feite zou dus hier de groene hoes moeten staan. Ik ben alleen niet zo technisch...

In feite moet hier gewoon de hoes van de allereerste release staan. Lijkt me stug dat dat de Europese is, dus de blauwe lijkt me correct.

En waarom is de blauwe hoes dan volgens jou voor de eerste release? Volgens Wikipedia kwam het album in Europese destijds uit op 1 juni 1998 en in de VS een dag later...

Ok, dan sta ik gecorrigeerd. Leek me gewoon logischer dat een release van een bekende Amerikaanse act daar eerder zou verschijnen dan in Europa.

Die redenering klinkt ook mij logisch in de oren. Maar Gloria was een tijdlang populairder in Europa (en met name bij ons) dan in de VS, hoewel ik denk dat het rond 1998 weer gelijk op liep. Gek genoeg verscheen het album - ook weer volgens Wikipedia - allereerst in Japan, nog weer een dag eerder dan in Europa. Maar dan gaat het nog steeds om de 'international version', dus de groene hoes. Ik heb een correctie ingediend.

Wat goed! Rest mij alleen nog de vraag: Waarom moet(st) het in Amerika vaak anders? Andere albumcovers, en vaak nieuwe versies van bestaande videoclips. Weggegooid geld van een platenmaatschappij als je het mij vraagt. Ik kan zo een aantal voorbeelden van artiesten opnoemen die al groot succes hadden in Europa, maar om een doorbraak in de VS te forceren moesten zij een nieuwe clip voor hun eigen hit maken. Zo had Bleeding Love van Leona Lewis destijds een prachtige video met internationale allure, maar de Amerikaanse tak van haar label liet haar voor datzelfde nummer een clip schieten op Times Square in New York... Alsof ze daarmee eigenlijk wilde laten zien dat ze 'gewoon Amerikaans is' in plaats van Brits. Ach ja, er zal wel een commercieel standpunt achter gezeten hebben...

Nou, dat laatste in elk geval. Van videoclips heb ik niet zoveel verstand, die boeien me eigenlijk nauwelijks. Maar de popgeschiedenis kent talloze voorbeelden van albums die in een andere configuratie (andere hoes, andere tracklist, soms een andere mix of een extra nummer) werden klaargestoomd voor de Amerikaanse markt.

Waarschijnlijk geldt voor videoclips hetzelfde: de smaak van de Amerikanen was en is nu eenmaal wezenlijk anders dan de Europese, Japanse, Zuid-Amerikaanse of willekeurig welk werelddeel. En je plaatje - tegenwoordig natuurlijk vooral te vertalen als media-aandacht, push van streamingdiensten en, inderdaad, videoclips - werd pas in de VS vrijgegeven als de dienstdoende platenbazen de indruk hadden dat er geld mee te verdienen was.

In dit geval van Gloria Estefan kan ik me voorstellen dat ze dachten dat de aanblik van de internationale hoes niet zou werken. Vraag me niet waarom, want dat kan ik nog steeds niet goed doorgronden. Aan de ene kant merk ik een hang naar een opvallende uitstraling, maar daar staat tegenover dat ze aan de andere kant van de oceaan zo preuts zijn als ik weet niet wat, waardoor écht uitdagende hoezen vaak worden aangepast. Beroemd (Nederlands) voorbeeld is natuurlijk Moontan van Golden Earring.

Je geeft het met die Times Square-video al een beetje aan: veel Amerikanen zien hun land als het centrum van de wereld en kijken vaak niet verder dan hun eigen landsgrenzen. Het moet dus herkenbaar zijn en niet iets uit een vreemde cultuur dat ze niet kunnen plaatsen.

Kernwoord is voor de Amerikaanse markt is misschien wel 'gelikt': het moet ogen als een professioneel product. Betrekkelijk amateuristische hoezen, al dan niet doelbewust zo gemaakt, worden voor de Amerikaanse markt vaak aangepast. Er zijn bijvoorbeeld veel Nederlandse groepen van wie de albums andere hoezen kregen als ze het voorrecht hadden om te worden uitgebracht in Amerika. Dat was in het verleden meer regel dan uitzondering.