Amanda Lear - My Happiness (2014)

Als je Amanda Lear ooit hebt horen zingen dan weet je dat ze een heel herkenbare lage stem heeft. Bovendien worden Engelstalige nummers met een dik Frans accent zongen waardoor het nog meer opvalt. Maar Amanda is waarschijnlijk meer bekend vanwege alle mysterie waarin haar sekse is gehuld; met andere woorden "is het een hem of een haar?". Dat is waarschijnlijk de reden waarom ze ruim 35 jaar na haar successen ten tijde van de Disco nog steeds albums kan maken. Als fan van haar muziek van toen weet ik dat er nog een element is wat bijdroeg aan haar succes destijds: humor. In de songteksten (waar ze vaak aan meeschreef) werd regelmatig met een knipoog ingespeeld op het mysterie rond haar sekse waarmee de geruchten natuurlijk alleen maar groeiden. Het is die speelsheid die goed paste bij de luchtigheid van de Disco maar daarmee kon ze ook serieuze thema's met enige humor in verwerken. Zo was er in 2012 het zeer geslaagde album "I Don't Like Disco" die overigens vol stond van dansbare nummers; Disco in een nieuw jasje.

Dan nu een album vol met klassiekers van Elvis maar in een jasje gestoken van Jazzy, Bossanova met koor, kamerorkest en Big Band blazers. Iedereen(!?) kent de teksten en kan ze meezingen maar of zij hiermee ook weer bij de massa in het vizier komt is maar de vraag. Wie zit er te wachten op een Amanda Lear tribute aan Elvis? Hoogstwaarschijnlijk alleen de fans die ze nog heeft. Ze heeft al vaker covers opgenomen en albums mee gevuld. Het nadeel daarvan is dat Amanda niet heeft meegeschreven aan die nummers en het dus moeilijker is om te spelen met de mysterie rond haar sekse. Ook humor wordt moeilijk om te verwerken in een tribute want dat werkt averechts. Blijft dus over de herkenbare stem en de arrangementen. Veel ruimte voor experiment is er niet genomen, erg binnen de lijntje spelende bekwame muzikanten dus klinkt nergens echt bevlogen. Na het eerste keer gehoord te hebben kan ik er niet veel meer aan geven dan 3,5 sterren. Maar ik herinner me de albums van Paul McCartney "Kisses On The Bottom" en Sinéad O'Connors "Am I Not Your Girl". Die ik ook in eerste instantie te braaf vond maar met de tijd meer ben gaan waarderen. Dit album past prima in dat rijtje en dat zijn zeker geen slechte buren om te hebben.

Dit is mijn minst favoriete album van Amanda. Elvis vind ik helemaal niks en deze versies voegen niets toe aan de originelen. Dit had een heel avontuurlijk album kunnen zijn als de aanpak anders was geweest. Er zijn ook nog danceversies gemaakt van enkele nummers maar die zijn wat mij betreft nog slechter. Deze nummers lenen zich hier niet voor. Wat dan wel weer leuk is, is de nieuwe versie van Trouble. Amanda haar eerste plaatje in 1976 was La Bagarre, een Franstalige cover van dit nummer. Feitelijk was dit wel/of niet haar eerste plaat want er bestaat ook een Engelstalige versie van deze cover uit 1976 die ook Trouble heet.
Alleen uitgekomen in Engeland. Zo is de cirkel weer rond