Willy DeVille - Horse of a Different Color (1999)

Ik ben alweer de enige om me te ontfermen over de muziek van deze gigant onder de songwriters.

Willy levert hier alweer een prima album af, zij het iets minder toegankelijk, maar dat drukt de pret niet, dit is een zogenaamde groeier van een plaat.

Lang leve Willy Deville die ik ooit Live heb mogen bezighoren en zien, samen met Dr. John en Ricky Lee Jones, op North Sea Jazz was dat, in Den haag.
Respect voor zoveel talent, al moet dat hier op de site klaarblijkelijk nog ontdekt worden!
Dat zijn zoveel buigingen als dat ik sterren geef!

Ja helemaal okee......het klopt dat dit een iets minder toegankelijk Deville-album is. Maar niet minder fraai. Een fantastische DVD-tip:
Willy live in the lowlands, opgenomen in Paradiso in 2006. Daar is echt in zijn element. Heerlijk beest is het toch.

Net gelezen dat Willy vandaag gestorven is in NY.
Ik zal als eerbetoon vanavond deze plaat weer draaien

Van de week de DVD Live in Berlin part 2 van de Berlin Concerts op de kop getikt. Ik had al de DVD met het akoestische concert, dat ook op cd is uitgebracht als The accoustic trio in Berlin.
Maar dat part 2 is nog beter moet ik zeggen, pittiger en meer echte Devillenummers, waaronder gouwe ouwe als Spanish Stroll en Cadilac Walk.
Van de cd Horse Of A Different Color die drie jaar voor The Berlin Concerts uitkwam speelt hij op deze DVD drie nummers:
Across the borderline, Goin' over the hill en Lay me down easy.
Mooi om die songs live te horen spelen. Wat is zijn muziek toch fantastisch!

Wat is dit toch een heerlijk album. Zonde van een geweldige Songwriter die helaas niet meer is. Een gemis voor de muziekwereld.
Dit album kent vele hoogtepunten en bevat wat mij betreft een groot deel van zijn beste werk. Wat een gevoel weet deze man in zijn muziek te leggen. De Dvd's zijn inderdaad beide aanraders, zowel de Berlin als Amsterdam concerten zijn absoluut de moeite waard.

Prima plaat van deze ietswat excentrieke te vroeg overleden artiest. En inderdaad een van zijn betere platen ooit. Hoewel ik ze niet allemaal ken. Dus met zekerheid durf ik dat niet te zeggen. Maar met zijn breekbare stem weet hij een lekkere sfeer te creeren. Vooral across the borderline, lay me down easy en needles and pins kan mij bekoren. Met iets wat pijn en moeite 4 pingels

Ik vind Across the Borderline een van zijn allerbeste songs. Daarnaast zijnLay me Down easy, Hanging around my Door en Goin over the Hill volgens mij sterk.
The Drowning of the Flamingo, Bacon fat en Time to Time zijn minder. Toch een wat wisselvalliger album dan de voorgangers Backstreet of Desire en Loup Garou.

Dit is een weergaloos album waarin hij bijzonder veel gevoel weet te leggen. Across the Borderline is de slagroom op de taart.

Nog niet gelezen in de andere commentaren: wat een goede PRODUCER soms niet vermag. Ik vind dit album van Willy DeVille eruit springen door de prachtige sound, (mede) gecreëerd door de - en ik gebruik dit cliché zuinig - legendarische James Luther Dickinson "from Memphis. Naar mijn indruk of fantasie tilt hij DeVille naar een hoger plan en kwam mede dankzij hem een uitgelezen collectie songs tot stand. Waar veel andere DeVille platen bijna steevast zwakke songs kenden.... deze niet! Ook in mijn geval favoriet: Lay me down easy.

En zo tip ik de lezer bij deze om eens te luisteren naar al het andere mooie productie-werk van Dickinson (Big Star, Replacements, Green On Red e.v.a.)

Willy DeVille put ook op dit album weer uit de rijke Amerikaanse muziektraditie waarbij o.a. de genres blues, (Latin) rock, (New Orleans) r&b, Tex Mex etc. voorbij komen.

een wederom divers, gevarieerd album met de r&b/doo wop van "One Love, One Lifetime", "Needles and Pins" (Sonny Bono/Jack Nitzsche) waar de Engelse band The Searchers ooit een grote hit mee scoorden, dat hier in de vorm van een ballad wordt uitgevoerd, swampy r&b op "Bacon Fat", dan weer een country blues gospel "Goin' Over the Hill" (Mississippi Fred McDowell), een "chain gang" song als "18 Hammers" waarbij je bij wijze van spreken de gevangenen bij hun werk op de katoen velden zie zwoegen of een ballad "The Downing of the Flamingo" met melancholische accordeon klanken.

van zijn eigen 5 songs steken "Gypsy Deck of Hearts" fraai ingekleurd met accordeon en viool en met name het prijsnummer, de mid-tempo ballad "Lay Me Down Easy" er boven uit. verder een fraaie cover van het bekende "Across the Borderline" (Cooder/Hiatt/Dickinson), die het origineel op de Ry Cooder soundtrack "The Border" met zang van Freddy Fender overigens niet overtreft.

het album bevat een korte "hidden track" met het country/folk liedje "Chicken".

onder de muzikanten bevinden zich o.a. David Hood (bass), Roger Hawkins (drums) en Jimmy Johnson (guitar) van de vermaarde Muscle Shoals Rhythm Section, Spooner Oldham (organ, piano), Freddy Koella (dulcimer, violin), Jim Dickinson (diverse keyboards) en zijn zoon Luther Dickinson (guitar, mandolin, sitar).

Album werd geproduceerd door Jim Dickinson
Recorded at Ardent Studios, Memphis, Tennessee