GoGo Penguin - Fanfares (2012)
mijn stem
9 stemmen
0
Mssr Renard
geplaatst: 13 september 2021, 10:54 uur
Omdat ik pas bij de latere platen van GoGo Penguin ben ingestapt, heb ik feitelijk de eerste twee platen (de Gondwana-platen) te weinig aandacht gegeven.
De sound van de band is hier eigenlijk al duidelijk. Ze zoeken een eigen geluid in het piano-trio idioom, waar bijvoorbeeld The Bad Plus en Esbjorn Svensson Trio zo bekend mee zijn geworden. Nu is het grote verschil op deze plaat al duidelijk: pianist Chris Illingworth kiest voor open en grote akkoorden (majeur) en daardoor klinken de melodiëen vrolijk en positief.
Bassist Grant Russel doet ook erg zijn best, maar hij is geen Nick Blacka die later hem zal vervangen. Nick heeft een stuwerende stijl van spelen terwijl Grant een meer ondersteunende en rustige stijl heeft.
Drummer Rob Turner is hier op het debuut al de muzikant die het meest opvalt. In de drukkere nummers lijkt hij wel een drum&bass-sample die tot leven is gekomen. In de wat rustigere songs (zoals Unconditional) hanteert hij op een uiterst jazzy manier de brushes. Hier komt ook Grant's spel meer tot zijn recht.
Het freaky Fanfares is in elk geval een song die ik er wel even uit wil lichten. Hier moet menig proghead toch wel blij van worden. Die heerlijke dissonanten en tempowisselingen doen wat denken aan bijvoorbeeld Gentle Giant of King Crimson.
Een uiterst goed debuut dat een beetje vergeten is, door het grote succes bij Blue Note dat nog zal volgen. Ik vind de hoes ook erg fraai (Daniel Halsall, famile van labelbaas Mathew Halsall).
De sound van de band is hier eigenlijk al duidelijk. Ze zoeken een eigen geluid in het piano-trio idioom, waar bijvoorbeeld The Bad Plus en Esbjorn Svensson Trio zo bekend mee zijn geworden. Nu is het grote verschil op deze plaat al duidelijk: pianist Chris Illingworth kiest voor open en grote akkoorden (majeur) en daardoor klinken de melodiëen vrolijk en positief.
Bassist Grant Russel doet ook erg zijn best, maar hij is geen Nick Blacka die later hem zal vervangen. Nick heeft een stuwerende stijl van spelen terwijl Grant een meer ondersteunende en rustige stijl heeft.
Drummer Rob Turner is hier op het debuut al de muzikant die het meest opvalt. In de drukkere nummers lijkt hij wel een drum&bass-sample die tot leven is gekomen. In de wat rustigere songs (zoals Unconditional) hanteert hij op een uiterst jazzy manier de brushes. Hier komt ook Grant's spel meer tot zijn recht.
Het freaky Fanfares is in elk geval een song die ik er wel even uit wil lichten. Hier moet menig proghead toch wel blij van worden. Die heerlijke dissonanten en tempowisselingen doen wat denken aan bijvoorbeeld Gentle Giant of King Crimson.
Een uiterst goed debuut dat een beetje vergeten is, door het grote succes bij Blue Note dat nog zal volgen. Ik vind de hoes ook erg fraai (Daniel Halsall, famile van labelbaas Mathew Halsall).
* denotes required fields.
* denotes required fields.