38 Special - Bone Against Steel (1991)

Het album komt een beetje moeilijk op gang,maar zeker vanaf het nummer Rebel to Rebel wordt het weer lekkere Southern Rock,met enkele zeer catchy nummers.

Ik vind deze plaat te lang duren, zeker omdat het heel veel van hetzelfde is. Rebel to Rebel en vooral het prachtige Treasure zijn mijn favorieten, op een verder beetje eentonige plaat. Nergens wordt het echter slecht, kwaliteit blijft behouden.

Dit is ook de enige plaat zonder Don Barnes.

Ik heb de lp-versie, waarop Tear It Up en Burning Bridges zijn weggelaten.

Het is niet een ijzersterke plaat, maar de band heeft de rock wel weer teruggevonden. Dat was ook een beetje de bedoeling van deze plaat: laten zien dat de band een rockband is. De songs zijn niet erg sterk en worden soms wat onnodig gerekt, waardoor herhaling (en verveling) op de loer liggen.

Rebel to Rebel is een gave song en een eerbetoon aan Ronnie Van Zant.

Ja, veel nummers duren te lang, dat was echt een ziekte van begin jaren negentig; het CD-tijdperk. Op een plaat van zo'n 40 minuten zouden ze de nummers vast wat meer getrimd hebben.

Ik heb deze op vakantie in de VS ooit eens uit een uitverkoopbak van een dollar gevist (op CD dus). Zo'n cut-out exemplaar. Niet bepaald hun sterkste, maar het rockt inderdaad weer lekker door, in tegenstelling tot hubn voorgaande album Rock 'n' roll strategy. Toch wel een moedige stap, aangezien ze met de single van dat album, Second chance, hun grootste hit scoorden in de VS. En dat was dus zo'n softe semi-ballad.

Destijds viel het me op dat dit hun enige plaat op het Charisma-label is (en niet op A&M, zoals hierboven nog staat; ik zal een correctie indienen). Heb ik altijd opmerkelijk gevonden, een Brits prog-label. Geen idee hoe ze daar terecht kwamen, maar dit was wel hun laatste album voor een 'grote' platenmaatschappij.

Ja, verrek, ik ziet het staan: Charisma. Dat is Peter Gabriel enzo.
Dat is een rare match, maar de band was zeker hard op zoek naar een label in de jaren 90. Het vervolg staat op het zeer onbekende Razor & Tie.

Ja, raar hè? Toch maar even wat internet-onderzoek gedaan. Wat blijkt? Charisma is in 1983 ingelijfd door Virgin Records en daar na verloop van tijd een stille dood gestorven. De labelnaam werd in de jaren 1990-1992 tijdelijk nieuw leven ingeblazen door Virgin, met een nieuw logo (dat zie je ook op dit .38 Special-album), maar eigenlijk is de naam de enige overeenkomst met het 'klassieke' Charisma-label met de Mad Hatter. Eigenlijk is dit album dus gewoon uitgegeven door Virgin America.

In elk geval hun laatste plaat bij een major, en daardoor ook wat meer labelsupport en singles en een muziekvideo.

Voor Resolution is er wel een promo-single de deur uitgestuurd richting radiostations, maar er is geen officiele single (en muziekvideo) verschenen.

Wat wel jammer is bij Bone Against Steel (mijn exemplaar) is het obligate ontbreken van twee nummers, en mijn exemplaar heeft bovendien geen inlay. Dus moet ik het met mijn southern rock-naslagwerken doen, om aan informatie te komen. Maar ja, zo vaak draai ik deze ook weer niet, dat ik er alles over wil weten.

ja, ook dát was in die dagen een veel voorkomend fenomeen: om de verkoop van (duurdere) CD's aantrekkelijk te maken, hadden die vaak één of meer bonustracks ten opzichte van de LP. Dat maakt het aanschaffen van LP's uit deze periode soms tot een frusterende aangelegenheid.

Ik weet hoe je er in staat, en je moet natuurlijk ook gewoon van genieten van het afspelen van je vinyl, maar het is voor mij één van de redenen om zowel LP's als CD's in huis te willen hebben. En 7" vinylsingles, niet te vergeten. Dit weekend weer een single van Joe Cocker weten te bemachtigen met een fraaie B-kant die echt alleen op dat specifieke singletje te vinden is. Zo blijven we bezig.

Als ik Discogs moet geloven, kwam de LP destijds inderdaad zonder binnenhoes met info. Ook al een teken van de tijd, ben ik bang. LP's waren 'uit' en er werd niet veel moeite in gestoken. Nog een geluk dat je dat soort info - in dit geval uit het CD-boekje - tegenwoordig gelukkig wel kunt vinden op het internet.

Dat leek me onwaarschijnlijk, want Fade to blue was in de VS wel een klein succesje (#33 op de Adult Contemporary Charts), maar je hebt wel gelijk: er bestaat alleen een promo van. Waarschijnlijk is die AC-chart van Billboard dan ook vooral gebaseerd op radio-airplay. Gek genoeg verscheen er in Europa wel een serieuze CD-single, uitgebracht door SPV (op dat label staat ook mijn CD-versie van dat album).

Fade to Blue had een grote hit kunnen zijn. Gaaf nummer. Maar die europese cdsingle heeft ook maar 1 song. Nauwelijks de moeite waard. De band had voor Europa schijnbaar een andere deal dan in de VS. En in Duitsland hielden mensen toen nog wel van rock (en metal) dus werd er door SPV nog wel goed aan promotie gedaan.

Kan jij achterhalen hoe populair de singles van de band waren in Europa en Duitsland in het bijzonder?

Volgens mij hebben ze in West-Europa nooit een hit gehad. De discografie van de band op Wikipedia (voor de singles moet je verder naar onder scrollen) geeft geen hitnoteringen anders dan in de VS en Australië, maar de ervaring leert mij dat die Engelstalige entries nog wel eens noteringen in andere landen (bijv. Nederland) over het hoofd zien. Toch geloof ik dat het overzicht in dit geval wel volledig is.

De Duitstalige Wiki over de band (dat die bestaat zegt op zich al iets) vermeldt ook alleen maar Amerikaanse hits. Ik heb geprobeerd op Duitstalige sites te zoeken en kwam deze tegen, die mijn overtuiging bevestigt. Ik geloof wel dat het waar is dat .38 Special in geen enkel Europees land een hit heeft gehad.
In Nederland in elk geval ook niet, al weet ik dat ze begin jaren tachtig wel wat radio-airplay hebben gehad. Want zelf heb ik in die tijd een aantal singles van ze gekocht (aan mij lag het dus niet ). En dat waren gewoon Nederlandse en West-Duitse A&M-persingen, dus hun singles werden hier wel uitgebracht. Maar te Amerikaans voor de Nederlandse smaak, denk ik.

Toch had het niet ondenkbaar geweest, want met name in Duitsland houden ze wel van dit soort muziek. Bands als jouw geliefde Saga hebben er hits gehad, en ook Magnum was/is er vrij populair als albumband.

Van dit album werd The sound of your voice nog een Amerikaanse top 40-hit, zie ik nu. Had ik niet gedacht; het leek me dat hun succesjaren rond deze tijd wel voorbij waren.