Moon Moon Moon - I Want! I Want! (2014)

Geen idee wat dit is of waar het vandaan komt, maar sinds maanden weer eens aangenaam verrast door een nieuw album, en dat ook nog eens uit Nederland. Lijkt nog het meest op Linkous' forgotten tapes, maar dat is niet erg: die mis ik al sinds hij hetzelfde deed als de man op het hoesje van deze uitgave. Voorlopig mijn vondst nr. 1 van 2014.

En toen was daar zomaar Moon Moon Moon. Het bewijs dat bijzondere muziek tegenwoordig net zo goed opgenomen kan worden in een Nederlandse slaapkamer. Debuutplaat I Want! I Want! was namelijk "recorded in a tiny bedroom somewhere on earth". Met deze subtiele informatie van maker Mark Lohmann moeten we het doen. Meer rondom dit debuut is niet bekend. Al even mysterieus zijn de vijftien dromerig in elkaar geknutselde liedjes die net zo sfeervol en speels zijn als de hoes van het album doet vermoeden. Alsof er in dat slaapkamertje ook nog een haardvuurtje stond te knapperen. Maak kennis met dé Nederlandse ontdekking van 2014.

I Want! I Want! is een plaat die zich beweegt in het holst van de nacht. Lohmann maakt lo-fi opgenomen folk-liedjes die hun geheimen pas na meerdere luisterbeurten prijsgeven. De merkwaardige en gelaagde liedjes worden met zachte stem en op pure wijze gezongen en hebben nog het meeste weg van Elliott Smith en Sparklehorse. I Want! I Want! klinkt soms wat aandoenlijk, knarst, kraakt en bevat veel sfeervolle achtergrondgeluiden, zoals een voorbij-rijdende trein, een kleine nies of een zacht kuchje. De soms wat schetsmatige plaat is mede daardoor bijzonder verslavend. Wanneer de vreemde en haast dissonante eerste tonen van albumopener 'The Pine Trees Pt. 1' de kamer vullen is er geen ontkomen meer aan: je wilt door luisteren.

De intrigerende drie kwartier die volgen neemt Lohmann je mee naar een andere wereld waarbij liefelijke momenten ('Window Frame', 'Autumn Night'), extreem dromerige momenten ('3 AM, Almost Sleeping') en onbegrijpelijke momenten ('Dream Numbness') voorbij komen. Maar belangerijker: het songmateriaal op zichzelf is van een hoog niveau. 'Jasmin, Vermont' is schitterend, het bijna negen minuten durende 'Oh Night, Oh Night' kent een bijzondere opbouw en 'Rippled Moon' had een verloren liedje van Elliott Smith kunnen zijn. "I love you like a reflection in the water" zingt Lohmann meermaals. Tekstueel bevat de plaat veel kleine woorden en metaforen die toch grote thema's aansnijden. Soms zelfs onverwacht donker: "One breezy autumn night far away is the same moment as now and I'm trying to understand that I won't be here for long".

Doordat I Want! I Want! zo mysterieus is, is het soms - net als bijvoorbeeld bij The Microphones of Neutral Milk Hotel - lastig om de vinger op de muzikale schoonheid van Moon Moon Moon te leggen. Er blijft dankzij vele gebreken, imperfecties en vreemde soundscapes veel te raden over. Maar juist in die imperfectie verschuilt een charmante perfectie.

Van: Daans Muziek Blog