Postrock uit Griekenland maar een basis in Londen. Melodramatische zang, opvallende elektronische toevoegingen en een melancholische sfeer waar je u tegen zegt. Het druipt er vanaf.
Je zou zeggen dat we onderhand wel genoeg van dit soort bandjes hebben gehoord. Misschien is dat ook wel zo maar het is toch wel knap als het juist binnen dit genre lukt om mij als luisteraar nog te overtuigen.
Electric Litany doet me regelmatig denken aan het Noorse Kashmir en daar is de zang verantwoordelijk voor. Buiten dat, zijn het ook de kleine twists en toevoegingen die dit album weten te doen opvallen. Donkere baslijnen, surfgitaar (hoor ik daar Atomic van Blondie in single Feather of Ecstasy?), new wave, noem maar op.... het zorgt ervoor dat de aandacht er goed bij te houden is (iets waar ik soms nog wel eens problemen mee heb met postrock-achtige bands).
The Soul Remembers Everything doet me zelfs even wegdromen naar Dead Can Dance.
Mooi album dat best wat aandacht mag krijgen.