Super Mama Djombo - Festival (1980)
mijn stem
24 stemmen
0
geplaatst: 19 november 2017, 12:29 uur
Weet iemand waar ik deze lp tegen een fatsoenlijke prijs kan bemachtigen?
3
geplaatst: 4 februari 2019, 21:03 uur
Zojuist erachter gekomen dat deze weer op Spotify staat onder Orquestra Super Mama Jumbo 
1
geplaatst: 13 mei 2020, 23:00 uur
Geweldige plaat idd, de energie spat uit de speakers. Moet me inhouden om niet meteen 4,5* te geven na 1 luisterbeurt maar ik denk dat dat er wel van gaat komen 
1
geplaatst: 15 september 2023, 17:34 uur
Titmeister schreef:
Zojuist erachter gekomen dat deze weer op Spotify staat onder Orquestra Super Mama Jumbo
Zojuist erachter gekomen dat deze weer op Spotify staat onder Orquestra Super Mama Jumbo
Ha, dat had ik eerder moeten lezen. Ik ben al jaren op zoek naar dit album.
Hier staat ie dus:
https://open.spotify.com/album/7yaDCcceykF8UGm0WjeMs0?si=HMeKVemES_G6RZFiTwOZjA
0
geplaatst: 22 februari 2025, 11:16 uur
Mooi dat dit album inmiddels op nummer 6 in de toplijst van de jaren '80 staat, tussen geijkte namen als Disintegration, the Queen Is Dead, Closer en From the Lion's Mouth 
1
geplaatst: 10 november 2025, 13:18 uur
Vorig jaar was ik 72 uur in Bissau, hoofdstad van Guinee-Bissau.
Bissau is een rauwe hoofdstad. De wegen zijn, zelfs in het centrum onverlicht en veelal onverhard. Op de eerste nacht viel de stroom langdurig uit, maar op de tweede nacht merkte ik pas dat je lopend door de donkere stad eigenlijk het verschil niet ziet. Een kleine 30.000 toeristen bezoeken jaarlijks dit land, een voormalige Portugese kolonie.
Wat moet een toerist daar doen? Mezelf dat afvragend liep ik langs een klein bureautje waar 'Turismo' op stond, en ik probeerde het erop te wagen daar. Het bleek al snel dat ze op dit toeristenbureau op vanalles voorbereid waren, behalve op toeristen, want de kleine wachtruimte zat vol met lokale mensen die om wat voor reden dan ook een chauffeur nodig hadden en de Portugees-sprekende dame achter het tafeltje reageerde stomverbaasd op mijn open vraag voor toeristische aanraders.
Ze verwees me door naar haar collega, een oudere charismatische man met witte baard en opvallend gouden overhemd met visgraatmotief, die me in vloeiend Frans te woord stond. Hij zei: "Ben je toerist? Musea hebben we hier niet echt". Hij zei ook: "Maar in Cacheu, 100 kilometer hier vandaan, hebben de autoriteiten een slavernijmuseum geopend". Hij zei ook "het gaat alleen open als je het ter plekken aan de buren vraagt". En hij zei: "Wil je een chauffeur? Dan moet je Amadou hebben. Hij is de netst gekleedde chauffeur van de stad, pantalon, stropdas, álles."
En zo legden Amadou en ik de volgende dag honderd hobbelige kilometers af naar Cacheu. Amadou had nog niet eerder zo'n verre klus gehad, en had een playlist met generieke Amerikaanse hiphop, categorie Pitbull, Flo Rida. "Ik droom van Amerika", zei hij. "Ik houd van hun muziek". "En van Bissause muziek?" vroeg ik, "zoals Super Mama Djombo". Hij keek er niet van op dat ik die naam kende, maar zei "dat hoor ik al mijn hele leven. In mijn auto kan ik muziek luisteren die me ergens anders laat zijn".
In Cacheu aangekomen bleek er inderdaad een museum te zijn, en een man op een veranda in het tegenoverliggende huis, had inderdaad de sleutel. Hij vroeg me me in te tekenen in het gastenboek, en als dat boek klopte, was ik de eerste bezoeker in tien dagen en de eerste niet-Portugese buitenlander ooit. Het museum was aardig, al waren alle plakkaten in het Portugees, en buiten op het terras kon ik na het bezoek een smakelijke lokale lunch aanschaffen.
Terwijl ik daar zat luisterde ik nog eens naar dit album, Festival van Super Mama Djombo. De muziek vermengde zich met de geur van vis en rijst en met de fletse pastelkleuren van de oude koloniale huizen. Ik snapte Amadou. Muziek kan je luisteren om te ontsnappen.
Toen ik hem, Amadou, terugzocht zag ik dat hij naast de man op de veranda was gaan zitten. Ze leken elkaar te kennen, maar toen ik hem ernaar vroeg zei hij nog nooit in deze verre regio te zijn geweest. "Maar", zei hij, "je moet altijd blijven reizen. Als je reist zie je hoe andere mensen leven, en dan zijn het geen vreemdelingen meer."
Bissau is een rauwe hoofdstad. De wegen zijn, zelfs in het centrum onverlicht en veelal onverhard. Op de eerste nacht viel de stroom langdurig uit, maar op de tweede nacht merkte ik pas dat je lopend door de donkere stad eigenlijk het verschil niet ziet. Een kleine 30.000 toeristen bezoeken jaarlijks dit land, een voormalige Portugese kolonie.
Wat moet een toerist daar doen? Mezelf dat afvragend liep ik langs een klein bureautje waar 'Turismo' op stond, en ik probeerde het erop te wagen daar. Het bleek al snel dat ze op dit toeristenbureau op vanalles voorbereid waren, behalve op toeristen, want de kleine wachtruimte zat vol met lokale mensen die om wat voor reden dan ook een chauffeur nodig hadden en de Portugees-sprekende dame achter het tafeltje reageerde stomverbaasd op mijn open vraag voor toeristische aanraders.
Ze verwees me door naar haar collega, een oudere charismatische man met witte baard en opvallend gouden overhemd met visgraatmotief, die me in vloeiend Frans te woord stond. Hij zei: "Ben je toerist? Musea hebben we hier niet echt". Hij zei ook: "Maar in Cacheu, 100 kilometer hier vandaan, hebben de autoriteiten een slavernijmuseum geopend". Hij zei ook "het gaat alleen open als je het ter plekken aan de buren vraagt". En hij zei: "Wil je een chauffeur? Dan moet je Amadou hebben. Hij is de netst gekleedde chauffeur van de stad, pantalon, stropdas, álles."
En zo legden Amadou en ik de volgende dag honderd hobbelige kilometers af naar Cacheu. Amadou had nog niet eerder zo'n verre klus gehad, en had een playlist met generieke Amerikaanse hiphop, categorie Pitbull, Flo Rida. "Ik droom van Amerika", zei hij. "Ik houd van hun muziek". "En van Bissause muziek?" vroeg ik, "zoals Super Mama Djombo". Hij keek er niet van op dat ik die naam kende, maar zei "dat hoor ik al mijn hele leven. In mijn auto kan ik muziek luisteren die me ergens anders laat zijn".
In Cacheu aangekomen bleek er inderdaad een museum te zijn, en een man op een veranda in het tegenoverliggende huis, had inderdaad de sleutel. Hij vroeg me me in te tekenen in het gastenboek, en als dat boek klopte, was ik de eerste bezoeker in tien dagen en de eerste niet-Portugese buitenlander ooit. Het museum was aardig, al waren alle plakkaten in het Portugees, en buiten op het terras kon ik na het bezoek een smakelijke lokale lunch aanschaffen.
Terwijl ik daar zat luisterde ik nog eens naar dit album, Festival van Super Mama Djombo. De muziek vermengde zich met de geur van vis en rijst en met de fletse pastelkleuren van de oude koloniale huizen. Ik snapte Amadou. Muziek kan je luisteren om te ontsnappen.
Toen ik hem, Amadou, terugzocht zag ik dat hij naast de man op de veranda was gaan zitten. Ze leken elkaar te kennen, maar toen ik hem ernaar vroeg zei hij nog nooit in deze verre regio te zijn geweest. "Maar", zei hij, "je moet altijd blijven reizen. Als je reist zie je hoe andere mensen leven, en dan zijn het geen vreemdelingen meer."
* denotes required fields.
* denotes required fields.