Hughes/Turner Project - HTP II (2003)

Dit heeft Glenn dus ook nog gedaan.

Wat barst die man toch van de projecten her en der.

Ditmaal dus met Joe Lynn Turner. Had voorheen weinig indrukwekkends van hem gehoord maar op deze plaat blijkt hij zowaar aan Glenn gewaagd.

De stemmen gaan bovendien aardig goed samen.

Veelal gewoon lekkere rechttoe rechtaan rock tracks waar Glenn meestal het eerste couplet pakt en Joe vervolgens binnenkomt op de volgende, en dat doet ie toch best hard moet ik zeggen.

Grotendeels een showcase van twee heren die beide een aardige keel op kunnen zetten.

De eerste nog niet te pakken kunnen krijgen maar dit belooft veel goeds wat betreft deze combi.

Lekker.

Het zou een kwestie van tijd zijn voor deze heren een samenwerking aan zouden gaan, allebei een verleden in Deep Purple, raakvlakken met Rainbow, vissende in dezelfde AOR vijver en beiden een voorliefde voor het soul genre. Turner kan mij op sologebied niet overtuigen, zijn samenwerking met Hughes is niet een onlogische. De compositorische kwaliteiten van Hughes moge bekend zijn, deze plaat draagt ook met name Glenn's signatuur en daar gedijt Joe wel bij. Hoewel Turner een prima stem heeft is het met name de Engelsman die de honneurs waarneemt. Zijn flexibele stembanden overstijgen natuurlijk elk muzikaal genre en die keus is te billijken. Dan de plaat; die is zeker niet hemelbestormend, enkele songs worden net te lang uitgerekt en dat haalt de vaart eruit. Enkele zangpartijen komen wat geforceerd over, duren te lang en lijken nergens heen te gaan en dat is jammer. Gezien de ervaring en het talent had er voor mijn gevoel meer ingezeten, nu hoor ik bij vlagen de potentie maar weten de heren dit niet om te zetten in pakkende songs waarbij afwisseling, creatieve transities en geïnspireerde zanglijnen hand in hand gaan. Een voldoende derhalve maar overtuigen? Nee dat doet het niet.