Raison d'Être - Mise en Abyme (2014)

Ah, een nieuwe Raison d'Être! Eindelijk weer eens een echt nieuw studio-album. Dat mocht ook wel weer eens, gezien de vorige, The Stains of the Embodied Sacrifice, ook al weer 5 jaar oud is. En alhoewel we in de tussenliggende periode getrakteerd zijn op een aantal live-releases, een compilatie en vele re-issues, gaat er toch niets boven een gloednieuwe release van deze belangrijke vertegenwoordiger van het dark ambient-genre. Ik ga 'm maar eens gauw pre-orderen!

Eindelijk, met haast religieuze vervoering heb ik zitten wachten op de nieuwe Raison d'Etre! Vandaag binnengekregen en al enkele malen beluisterd. De sound blijft herkenbaar en onmiskenbaar Peter Andersson. Doch, met enige spijt, moet ik ook constateren dat echte verassingen uitblijven en niet echt van een 'vernieuwend' album gesproken kan worden.

Je hoort het metalige geschraap uit Stains of the embodied sacrifice, de lange uitgesponnen duistere soundscapes uit The empty hollow unfolds maar, gelukkig, ook weer de lome en meer rustigere composities uit vroeger werk zoals In sadness, silence and solitude.

Maar uiteindelijk voor mij net niet de perfectie en magie van, laten we zeggen, Within the depths of silence and phormations, of de totale neerslachtigheid van het net genoemde The empty hollow unfolds - meer een degelijke, solide release van een door mij zeer bewonderde artiest die hier andermaal zijn kunst vertoont maar net niet all-the-way wilde gaan..

Mise en Abyme biedt geen verrassingen meer.
Als opvolger van het voorgaande studio-album The Stains of the Embodied Sacrifice, is het de logische voortzetting, van de overigens zoals gewoonlijk weer kwalitatief uitstekende dark ambient, die Raison d'Être te bieden heeft.
Wat dat betreft hoeft Peter Andersson zich niet meer te bewijzen. Immers heeft de man een indrukwekkende discografie, waarin hij niet alleen met Raison d'Être klassiekers binnen het genre heeft afgeleverd; zijn werk onder illustere namen als Necrophorus en Stratvm Terror (om er maar een aantal te noemen), mag ook zeker niet onvermeld blijven.

Wat dit keer voor mij persoonlijk wel opvalt, is dat het album over de gehele linie wat evenwichtiger lijkt te klinken dan voorganger The Stains, ondanks dat er zeker verschillen binnen de diverse geluidscollages te horen vallen. Echter lijkt e.e.a. wat natuurlijker in elkaar over te lopen.

Ook de verschillen in ruwheid en meer meditatieve passages zijn opvallend te noemen. Zo zit je het ene moment in een soort van hel waarin er flink van leer wordt getrokken als krassende, knerpende, piepende en zoemende geluiden de boventoon voeren tijdens het eindstuk van "Infernos", om vervolgens terug te keren naar rustiger vaarwater tijdens "Katharos". Diverse zangstukken zorgen dan voor relatief rustige momenten, terwijl je weet dat dit slechts schijn is bij dit soort muziek. De dreiging, onrust en het gevoel van dood en verderf liggen altijd aan de oppervlakte.
Wat dat betreft horen die elementen ook gewoon bij deze muziekstijl, ook al zullen velen deze vorm van muziek niet kunnen begrijpen en ook zeker niet accepteren als muziek. Eerder een vorm van kakofonie. Richtingloos, herrie, waanzin etc. etc.
Echter, als je hier doorheen kunt prikken en jezelf openstelt voor deze absoluut zeer bijzondere vorm van muziek als kunst, dan gaat er een indrukwekkende wereld voor je open. Eentje die groter is dan menig individu zal kunnen bevatten.
En nee, dit is geen overdreven statement van mij!

Deze muziek gaat diep, héél diep. En tot nu toe valt, ondanks dat er geen vernieuwing te bespeuren valt op Mise en Abyme, ook hier het kwartje en wordt ik andermaal gegrepen door de duistere schoonheid van dit album.

Wat dat betreft geen essentieel, maar toch ook weer interessant hoofdstuk van het Raison d'Être-verhaal. Eentje waar ik persoonlijk geen genoeg van kan krijgen.