Habib Koité - Soô (2014)

In zeker opzicht doet Habib me denken aan J.J.Cale. Dezelfde onverstoorbaarheid, fraaie gitaartechniek, eigen stijl waar niet van afgeweken wordt... Als je één plaat van Habib Koité hebt gehoord, dan heb je ze allemaal gehoord. En het mooie is: ik wil ze ook allemaal horen. In mijn auto komt het zelfgebrande mp3-schijfje met het complete oeuvre van Habib Koité niet meer mijn speler uit. Elke cd staat boordevol zonnige, relaxte en licht swingende liedjes, prachtig gitaarspel en dan die fraaie, weemoedige stem van Habib... kom maar weer op met de volgende cd!

de in Senegal geboren Malinese singer/songwriter/gitarist en inmiddels 67-jarige Habib Koite formeerde zijn band Bamada in 1988 en maakte met hen in 1995 het debuut album "Muso Ko". sindsdien verschenen er 5 albums met die band waaronder het live album "Foly!" en 2 solo albums onder zijn eigen naam, waaronder "Soo" dat werd uitgebracht op het Belgische Contre-Jour label.

op dit door hemzelf geproduceerde album staan wederom merendeels akoestisch uitgevoerde liedjes die Habib alle zelf schreef, voorzien van sprankelende melodieen en zijn geweldige "relaxte" zang en virtuoze gitaarspel, waarbij hij werd omringd door jonge Malinese muzikanten, waaronder zijn zoon Charly Coulibaly (keyboards) aangevuld met prachtige meerstemmige zang.

Habib Koite zingt de liedjes op "Soo" in verschillende dialecten (Bambara, Malinke, Dogon en Khassonke).

op 1 van de prijsnummers "Terere" spelen de gastmuzikanten wijlen Toumani Diabate (kora) en Bassekou Kouyate (n'goni) mee, samen met "Deme", "Drapeau" en "Khafole" de hoogtepunten.

"L.A." gaat over zijn bezoek aan Los Angeles met de tekstregels "There's a special brew you should avoid drinking, Tequila gave me a moment of joy, Tequila in L.A." het wat rommelige "Balon Tan" met een rap van Master Soumi valt enigszins uit de toon, waarna het instrumentale "Djadjiry" een eerbetoon aan de Malinese griot Fanta Damba dit album fraai afsluit.

Habib Koite maakte met "Ma Ya" en "Baro" eerder 2 5-sterren albums. "Soo" is minder dan die 2 albums en beschouw ik ook als iets minder dan het album "Afriki", maar is een uiterst genietbaar album met toegankelijke muziek. helaas werd de opvolger "Kharifa" zijn laatste album uit 2019 een fikse tegenvaller. sindsdien werd het stil rond deze begenadigde muzikant die voor Unicef ambassadeur werd.